Heb mijn bericht nog even wat meer inhoud gegeven. Het was namelijk vrij kort door de bocht.
Ik kan mij goed voorstellen dat ergens mee leren leven ook al snel de meest logische keuze is. Je zal het ergens moeten accepteren wil je verder gaan. Maar tegelijkertijd vind ik dat, zeker gezien mijn eigen depressieve periode die in feite nergens op sloeg, wel bewonderenswaardig hoe goed de mens met tegenslag of pijn om weet te gaan. Ook als dit chronisch is en kans op herstel soms nul is. Was niet mijn bedoeling om mensen in een hoekje te stoppen alsof er maar 2 keuzes zijn