Ik heb mijn hond ook aangeschaft toen het super slecht met me ging in verslaving. Zij heeft er echt voor gezorgd dat ik weer een doel had en iemand om voor te zorgen.
Was het een lastige keuze? Ik kan me zo voorstellen dat wanneer je zelf in een diep zorgelijke gezondheidssituatie zit met mogelijk ook economische onzekerheid, de beslissing voogdij te nemen over een levend organisme zowel ultiem afhankelijk als extreem aanhankelijk als een hond naast dat het een onvoorwaardelijk trouwe compagnon en grenzenloos emotionele steun brengt, ook juist èxtra zorgen en onzekerheid in het leven kan roepen
Ik zal het waarschijnlijk ook als een goeie optie beschouwen mocht ik mezelf in een mentaal en/of fysiek slechte situatie bevinden. Ik heb echter wel (even kort nagedacht 2) eisen waaraan die situatie zou moeten voldoen:
1. Ik moet in staat zijn zelf (of evt. met partner) te voldoen aan alle basisbehoeften passend bij mijn individuele viervoeter. Denk aan dingen zoals een absolute zekerheid op voer en schoon drinkwater, gewoonlijks elke dag de tijd en fitheid kunnen opbrengen om de hond gezond en wel te houden door op het inspanningsniveau behorend bij zijn of haar ras te blijven bewegen.
2. Zekerheid op een vast inkomen & een dak boven mijn hoofd, zodat zowel ik als mijn hond een plekje hebben om thuis te noemen en eigen te maken.
Komt er dus vrij snel op neer dat een persoon om financieel op terug te vallen en/of sociaal vangnet onderdeel moeten zijn van mijn situatie. Ik zou het niet aandurven om, in de ban van een problematisch veeleisende verslaving, er helemaal alleen voor te staan op het moment dat ik koos een wezen te betrekken en onverhoopt mee te nemen in mijn problematiek.
Ben benieuwd hoe jij het hebt gedaan
😂 (edit: moest een 😊 zijn)