Terwijl ik thuis aangekomen m’n kat wat aandacht aan het geven ben, m’n logeerspul aan het uitzoeken ben voor de was en me langzaam moet gaan klaarmaken voor een leuk maar vooral ook braafjes en normaal gezins-etentje vanavond… Ben ik met m’n nog ietwat dromerige hoofd terug aan het denken aan de ervaring van gisteren en vannacht, met bovenstaand nummer spelend op de achtergrond (waarmee we de nacht vredig afsloten): Metamorphosis - Darpan.
Best geinig, als iemand me jaren geleden had gezegd dat ik de diepte zou kunnen zien (op mijn eigen manier weliswaar, want multi-interpretabel) en vooral ook voelen in een nummer als dit, had ik mezelf denk ik uitgelachen. Dit is zó zweverig, zo wazig, too much, zou ik gedacht hebben. Ik ben dan psycholoog, maar daarnaast toch wel gewoon die wetenschapper - totaal niet grootgebracht met spiritualiteit ook.
Ik ben blij te constateren dat ik hier door de jaren al zo in gegroeid ben, mede door m’n eigen eeuwige nieuwsgierigheid die niet ophoudt bij wat we al weten (‘jaaaa, maar wat is er dan nog méér allemaal voorbij de kennis die we nu hebben’). Maar ook zeker door het toelaten van de juiste mensen in mijn leven die mij de opening hebben gegeven om spiritualiteit te verkennen op een manier die bij mij past en die ook helemáál niet botst met mijn wetenschappelijke kant, sterker nog, die hier perfect bij aansluit. Gevoel, ervaring, onbegaan terrein verkennen is juist heel erg onderzoekend bezig zijn. Op een gezonde manier.
En dan kun je dus ineens bij bepaalde stukken in zo’n nummer als het bovenstaande de klik maken en denken: ja, ik snap het, ik voel hem. Ja, het ís zweverig, maar hij komt nu wel écht effe binnen, en dat goed. Je kunt hem interpreteren op een manier die zo klein of groot is als jij zelf wil.