Omdat dit een drugsforum is begint het verhaal van deze avond waar de drugs zijn intrede deed. Mijn vrienden en ik – ik doop ze hier Aad, Beer en Coos - liepen door een straat in Amsterdam. Het was al vrij laat dus we liepen stevig door. We waren vol goede zin, spanning en gezelligheid. Rond middernacht hebben we op straat de pilletjes genomen, heel verantwoord met een sportdrankje. Ik een hele ineens, Coos een halve. Beer heeft later een kwartje genomen, Aad heeft de hele avond op hash, alcohol en red bull volgehouden.
We komen aan op het feest en het beloofde meteen veel goeds: club 11 zag er zooo gaaf uit. Er zat positieve spanning in m’n lijf, maar toch had ik een gevoel dat er nog wat miste. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik gewoon broodnuchter was. En dit duurde en duurde maar. De muziek was wel leuk, het publiek ook, we waren positief gespannen en hadden het gezellig maar alles dus met mate Ik kan me nog goed herinneren hoe we af en toe tegen elkaar zeiden “volgens mij voel ik hem nu opkomen”. En inderdaad voelde ik af en toe iets van spanningen in me opkomen, maar onwetend als ik toen nog was stel ik nu: placebo. Nog later, we hebben het over ruim anderhalf uur na inname van die pil veranderde het radicaal. Mijn vrienden waren net even weg, toen ik plotseling een soort lamlendig, koortsachtig gevoel over heel mijn lichaam voelde. Het was alsof er een waas over me heenkwam, die me ook mentaal sterk drukte. Ik werd ineens erg misselijk, maar zonder dat ik echt een braakgevoel kreeg (ik kots sowieso vrijwel nooit). Ik wist van gekheid niet wat ik moest doen, probeerde maar een beetje rond te lopen door het rustige gedeelte van de zaal. Ik weet nog dat ik als het ware naar lucht zat te happen, in de hoop verlichting te vinden. Kort gezegd; ik voelde me kut. Het staat me nog heel helder voor de geest hoe ik cynisch bij mezelf dacht ‘jongen, dat je dit weer zo nodig moest proberen, nu zit je met de ellende’.
Hoelang dit benauwde gevoel heeft aangehouden weet ik niet – het zal ergens tussen de 2 en 15 minuten zijn geweest. Wat ik wel weet is dat ik weer terugliep naar de plek waar ik mijn vrienden voor het laatst had gezien en dat ik op dat moment langzaam werd overspoeld door een enorm goede, ietwat onrustige euforie. Toen ik bij mn vrienden was riep ik alleen maar “ik voel ‘m! IK VOEL ‘M!” De bedrukte, wazige stemming verdampte. Bizar genoeg viel dit moment samen met een voor ons onverwachtse ‘act’ in de club: een heel groot doek werd over het publiek getrokken, zoals je wel eens bij voetbalwedstrijden ziet. Ik geloof dat op dat moment ook de hoofdact, Tiga, begon te draaien. Die doek was in ieder geval te gek – ik heb dat ding aan de rand beetgepakt en als een malle lopen schudden en zwaaien. Het was ook heel mooi om met mn vrienden zo onder die doek te staan, volgens mij was ik als een idioot naar ze aan het schreeuwen en lachen. Kort gezegd; ik voelde me als een geweldig energiek en euforisch, stuiterend balletje onder die doek.
Het moge duidelijk zijn dat ik vanaf dit moment was vertrokken: de volgende 5 tot 7 uur waren geweldig. Vanaf het moment dat de doek weer weg was heb ik heel veel rond gelopen. Ik had echt ontiegelijk veel energie, waardoor ik nergens lang kon blijven staan. Af en toe ging ik natuurlijk even bij mn vrienden staan, maar het gekke was dat ik in het begin niet eens zo heel veel met hen ben opgetrokken. Aad was natuurlijk hartstikke stoned, Beer zat zelf regelmatig in zijn spacewereldje en Coos is schijnbaar een tijdje naar buiten gegaan. In ieder geval weet ik nog hoe ik een stekende euforie voelde toen ik Aad ineens tegenkwam nadat ik ‘m al een tijd niet had gezien. Dus ik ren bijna naar ‘m toe en meteen begin ik te lullen, vooral heel snel en veel . Hij trok dit nauwelijks – knetterstoned als ie was – zeker niet omdat ik schijnbaar veel op z’n schouder sloeg (harder dan ik dacht??). Dus ging ik maar weer verder, aan de wandel. Toen ik Beer en Coos tegenkwam heb ik ze gezegd – en dit meende ik echt, voor mijn gevoel had ik deze uitspraak heel helder overdacht: “jongens, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld!” Hoppa, en weg was ik weer, aan de wandel.
Ondertussen waren we wel heel verantwoord bezig: veel water, frisdrank en ijsklontjes. Ik dronk zoveel vocht dat ik me begon af te vragen waarom ik niet moest pissen. Toch maar eens even naar de wc. Daar ben ik zelfs even op de pot gaan zitten, wat echt heel lekker was. Ik had niet de minste aandrang om te poepen of pissen maar in die kleine ruimte merkte ik ineens heel goed hoe mijn lichaam aanvoelde; lichtelijk zweterig maar heerlijk gloeiend en fijn. Na deze lichamelijke bezinning stond ik al snel weer te popelen om de zaal in te gaan. Maar toen ik het pleehokje uitkwam zag ik mezelf in de spiegel. “Hè?! What the fuck!”. Ik loop tot aan de spiegel en duw mn gezicht bijna tegen mn spiegelbeeld: ik zag alleen maar enorme pupillen. Ik weet niet eens meer of ik er ook bleek uitzag, maar weet wel dat ik hard moest lachen toen ik mezelf zo zag (dit was vast leuk voor de mensen die naast me stonden; zo’n idioot die dubbel ligt om z’n eigen spiegelbeeld). Ik dacht alleen maar ‘haha, ik heb gigántische pupillen en ik voel me gewèèèldig’…
Op een gegeven moment komen Coos en Beer naar me toe en die kijken me lachend aan van ‘yo, jij bent echt hard onder invloed’. Coos vraagt bezorgd of ik wel goed drink en die bezorgdheid kwam heel sympathiek over. Maar ik kon Coos geruststellen, want ik voelde me geweldig, en dronk echt heel veel. Omdat ik ook nauwelijks zweette en een prima hartslag had kon ik eerlijk bevestigen “Coos, jaja alles ok, ik voel me heerlijk!” Later gingen we aan de bar om sportdrank vragen en omdat ze dat niet hadden vroeg ik wat zout. Eerste moest de barman daar even over nadenken maar toen ie het begreep maakte hij zo’n gebaar van ‘heel slim van je, jongen’. Alleen al dat teken van herkenning was genoeg voor weer een flits euforie diep van binnen. Genoeg reden om nog een kwart pilletje te pakken dus (en later nog een, steeds precies op tijd en niet te veel).
En dan het dansen op Tiga. Dit was voor mij misschien wel het meest opvallende van deze avond: mijn vingers dansten. Moeilijk te beschrijven, maar mijn vingers waren als het ware gewichtsloos aan het tinkelen. Het ging in principe onbewust, maar het viel me wel regelmatig op dat ik veel lichamelijker bewoog op de muziek; dwz met echt heel mijn lichaam. En aan het uiteinde van mijn lichaam – bij mijn vingers – stroomde alle vrolijke, tintelende energie naar buiten. Het is voor mij echt een van de meest typerende verschijnselen van deze avond geworden. Ook omdat dit aspect nog wel eens terugkeert: als ik nu heel vrolijk ben, betrap ik me er wel eens op dat ik met mijn vingers begin te dansen… (Herkent iemand dit met je meedragen van een bepaalde drugservaring in je verdere leven??)
Terwijl Amsterdam langzaam licht werd - we hadden schitterend uitzicht vanaf de 11e verdieping – werd de zaal langzaam leger. Maar moe was ik niet, verre van. Ik herinner me dat ik een meisje tegenkwam dat ergens zat en duidelijk niet helemaal fit meer was; ze was of gewoon een beetje moe of ze was helemaal naar de klote van alcohol of iets anders. Dus ik wil haar opvrolijken, en buig me voorover en vraag “ah!, zal ik een dansje voor je doen?”. Niks antwoord afwachten natuurlijk, ik doe gewoon een vrolijk dansje van ‘ta ta ta ti ti ti’. Ik weet niet meer of ik echt een reactie kreeg, ik weet nog wel dat ik weer wegliep. Ik zei al, ik heb een hoop rondgelopen. Toen de lichten aangingen (rond 05.30?) trok Aad me zo ongeveer de zaal uit omdat hij natuurlijk al een aantal uur goed naar de klote was. De enige reden dat ik het geen probleem vond om naar buiten te gaan was het vooruitzicht van een heerlijk jointje. Bij de garderobe moest ik er door Aad opnieuw aan herinnerd worden dat we aan het vertrekken waren, want ik was weer aan het lullen geslagen (wilde het garderobe meisje hartelijk en graag weten hoe haar avond was geweest). Toen ik mijn jas aandeed en we door een gang naar buiten liepen werd ik opeens overvallen door een heel sterke koude/warme rilling: een absurd lekker sidderend genot door mijn lichaam. Buiten had ik het nog een keer, waarbij ik ook zo’n lekkere ‘uitrek-beweging’ maakte. Deze rillingen waren duidelijk het meest intense fysieke gevoel van de avond. In de tijd dat ik die lichamelijke rillingen had, kreeg ik ook een paar keer een soort ongecontroleerde oogbewegingen. Mijn ogen schoten plots trillerig omhoog, en net als die rillingen gaf het een heel lekker behaaglijk gevoel.
Buitengekomen veranderde het superenergieke, euforische gevoel langzaam in een meer mellow, rozig gevoel. Ik lag op een muurtje naar roze wolken te kijken met een zalige joint en kon er niet over uit hoe mooi deze avond wel niet was. Uit alle macht probeerde ik het gevoel ‘op te slaan’, want ik was ervan overtuigd dat dit iets was dat ik niet mocht vergeten. (Dat vind ik nu nog ) Op de weg terug hebben we nog veel gesprekken gehad, Coos en Beer rustig pratend, en ik af en toe behoorlijk veel en snel. Met vlagen was ik toch nog wat hyper, iets wat voor Aad redelijk veel energie koste want ik vroeg ongeveer 6 dingen in drie snelle zinnen. Ik herinner me nog hoe we langs een open brug over een kanaal (of tak van de Amstel?) liepen. Er vaarde net een boot door. Ik natuurlijk vrolijk zwaaien naar de schipper (‘goedemorgen!’). Toen ging die brug weer omlaag, en man man wat was dat een mooi geluid en zicht: een grote houten balk naast me, met van die zware ijzeren kettingen eraan, die langzaam kantelde en daarbij een oeroud, massief houten, krakend geluid voortbracht. Hier maakte ik echt even die Treebeards uit de Lord of the rings mee. Maar ik werd weer meegesleept door m’n vrienden, hoogtijd om verder huiswaarts te gaan. Daar hebben we voor de Magere Brug nog een tijdje op een bankje zitten na-chillen met jointjes. Ik was heel enthousiast om binnen nog even Mario Kart te spelen omdat ik ervan was overtuigd dat dit nu retegoed zou gaan. Ik moest echter heel overdreven focussen om het beeldscherm en alle snelle beelden te kunnen zien. Ik bakte er helemaal niks van. Niet snel hierna kwam de vermoeidheid hard opzetten en van het ene op het andere moment besloten we om te gaan tukken. Nadat ik in bed nog even vaag op deze schitterende nacht terugkeek viel ik in slaap.
Ik weet niet hoe het met jullie zit na zo’n avond maar ik heb de hele volgende dag nog ‘nageglinsterd’…
