Hoe was dat dan de vorige keer/keren Raver? Toen er geen sprake meer was van lichamelijke afhankelijkheid. Was de depressie en onrust toen vrijwel weg?
Ik merk namelijk bij mezelf dat (misschien soms subtiele) depressie en onrust (verveling schaar ik ook onder onrust) eigenlijk altijd de redenen zijn geweest om middelen te nemen, zij het een paar biertjes of voornamelijk wiet. Het is zo belangrijk om je super bewust te zijn van eventuele depressie/onrust, want middelengebruik sluipt er zo in. En dat is zo te lezen geen optie met ghb...
De somberheid en cravings zullen nog enkele dagen tot weken blijven hangen, ook eventuele slaapproblemen.
Voorbeeldje: Toen ik thuis kwam uit de detox vorig jaar heb ik het hele huis afgezocht in de hoop dat er nog ergens een beetje GHB zou liggen. Ik kon wel janken toen ik besefte dat er niets meer was. En dan kom je net uit de kliniek, waar ik totaal verslagen binnen kwam. Ik was oh zo blij dat ik eindelijk kon gaan afbouwen.. Zo'n enorm verschil.
Ik heb voor mezelf al een hele route uitgestippeld wat ik hierna ga doen. Sowieso naar de psychiater om m'n angststoornis en depressies te gaan aanpakken (oja, die heb ik ook nog). Ik denk dat daar de kern van mijn middelenmisbruik vandaan komt namelijk.
Ik heb een periode van bijna 1 jaar volledig sober geleefd. Geen sigaretten, alcohol, drugs nee helemaal niets. Ik kan me van toen geen dag herrineren waarvan ik écht het gevoel had van 'wat voel ik me goed vandaag'. Terwijl ik alles had, niets om me perse somber over te voelen ofzo.. Dus ik dien echt na dit afbouwen aan te slag te gaan met m'n psychische problematiek.
Ik heb bewezen dat ik lang clean kan zijn, ook door middel van het bezoeken van NA-meetings die gebaseerd zijn op de 12 stappen.
Maar dat alleen is niet genoeg.. Professionele psychische zorg is wat ik nodig heb. Dat ik dit nu hier zeg is trouwens wel een enorme stap voor me. Ik ben er altijd voor weg gelopen, altijd gedacht 'dit kan ik wel alleen'. Nooit beseft dat ik echt hulp nodig heb omdat ik anders gewoon blijf terugvallen in de ghb of whatever. Dit is nu al de zoveelste keer namelijk. M'n ouders zijn klaar met me, m'n zus spreek ik niet meer, bepaalde vrienden stoten me af.
Het lukt me maar niet om mezelf te accepteren zoals ik ben, altijd voel ik me anders dan de rest. Al van kleins af aan. Op jonge leeftijd leerde ik mezelf al aan dat door middel van middelen ik mezelf wel beter kon accepteren, het gaf me prestige, ik hoorde erbij etc.. Maar nu vandaag de dag glij ik alleen maar dieper weg van de realiteit en samenleving door deze manier van leven.
Ze zeggen op meetings altijd, als je doorgaat dan eindigt het maar met 3 dingen. Gevangenissen, inrichtingen en de dood.
Zo voelt het voor mij ook gewoon, elke terugval is zwaarder. En elke keer krijg ik minder vertrouwen in de toekomst.
Wow , wat een diepgaande post. Maar dit is real.
Raver
