Deel je inzicht!

[Alinde]

Dat het hier vooral gaat om onveilig voelen, en dan ‘on the run’ gaan. Dagen, weken, maanden.

Ook de hypomanien. (Dus dan ben je niet manisch maar wel overdreven druk). Het zijn gewoon periodes dat ik on the run ben totdat ik zelf niet meer weet waarvoor.

Inzicht van de dag

 

[Mindless]

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

 

[Dirkdirk]

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

 

[Mindless]

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

Er is niets om bang voor te zijn. Het niets van het verstand (het concept: niets) is niet hetzelfde als dit. Dit niets is slechts een afwezigheid van iets. Dat betekent niet dat het voor zichzelf (voor mijzelf) leeg is ofzo. Het is slechts zoals jij zegt inderdaad niet definieerbaar. Het verstand kan het niet vatten, niet (be)grijpen. Het verstand kan alleen vorm begrijpen en dit is niet te reduceren tot een bepaalde vorm.

Er is juist een werkelijke, niet bedachte vrijheid in dit. Een vrijheid van vorm die al bestaat vóór vorm. Daarom is het ook werkelijk: het is er al voor iets verschijnt en nadat iets verdwijnt: vorm kan het niet aantasten. Want wat als je niet eens 1 moment kunt grijpen, wat is dan de werkelijkheid van (al je gedachten over) de wereld? Maar ondanks dat de wereld niet echt is (niet echt kán zijn), stopt de perceptie (van de wereld) niet wanneer dit gezien wordt. Je hebt dus the best of both worlds: én de vrijheid ván de wereld, én de schoonheid van deze wereld die ondanks dat deze niet echt kan zijn, als perceptie gezien wordt.

Ik omschrijf slechts mijn ervaring: alles dat ik zie (en hoor, ruik, proef, etc.) is al weg op het moment dat ik het zie. Mijn suggestie voor anderen is om ook eens eerlijk naar je ervaring te kijken. Voor mezelf wil ik achterhalen hoe dingen werkelijk zijn, niet wat me het meest geruststelt. Maar wat blijkt: hoe het is (dat alles dat gezien wordt al weg is wanneer je het ziet) is juist de grootste geruststelling ooit: Phew... Het is allemaal maar een droom. Niets dat echt is kan verloren worden, alles dat niet echt is heb je nooit gehad. En de droom gaat door, zodat je dit elk moment weer kunt zien en lol kunt hebben binnen de droom.

 

[LucidLucy]

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

 

[Mindless]

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Ja dat is het ingrijpende: je kunt bijvoorbeeld het gegeven dat een geluid dat je hoort al weg is op het moment dat je het hoort (ik vind dit persoonlijk het makkelijkste om op te merken, via horen) doortrekken naar álle dingen die je ervaart. Alle dingen die komen en gaan. Dit omvat je volledige wereld. Ook dat wat je ziet als letterlijk de wereld, gemaakt van materie.

Wat betreft het wel dan niet kunnen zijn van wie we zijn:

Van alles wordt gezien dat het geen tijdsduur - en dus geen werkelijk bestaan - heeft. Maar dit 'zien' zelf blijft constant. Zijn we niet dat? Dat wat overblijft wanneer alles dat niet blijvend is van ons wordt gestript. En dan bedoel ik dit niet als iets of iemand dat naar iets anders zit te kijken, maar die kwaliteit in alles dat ziet. Ik geloof dat het Alan Watts was die realiteit beschreef als een "self-licking ice cream cone". Dat wat je ziet, ziet zichzelf en jij bent dat, jij ziet het.

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

Ik ken hem en dit is volgens mij een zogenaamde Koan: een uitspraak die compleet onzinnig kan lijken, maar de potentie heeft om op het juiste moment de juiste persoon compleet uit de illusie te klappen.

 

[Mindless]

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

Schoot me nog wat te binnen hierover:

"Het beste stuk vlees" is een waardeoordeel gebaseerd op iets anders. Op een voorkeur die is ontstaan door vergelijkingen en invloeden van buitenaf. Op wat wij als belangrijk hebben verkozen, op de waarde die wij denken dat we ervan gaan krijgen (meest mals, meest smaakvol bijvoorbeeld). Dat waardeoordeel ligt niet inherent in dat stuk vlees.

Maar kijk eens naar een bos met bomen. Is die ene boom 'beter' dan de andere? Nee, geen boom is van zichzelf beter dan een ander. Dat is hier makkelijker te zien omdat de meeste mensen (behalve als ze houthakker of zo zijn) geen waarde proberen te verkrijgen van een boom.

Misschien maken we daarom ook wandelingen door het bos in plaats van door de slagerij. Omdat we niets willen van het bos, kunnen we het gewoon aanschouwen zoals het is, niets beter dan het ander. Het haalt ons uit het hoofd.

Elk stuk vlees is net als elke boom de beste, omdat het in essentie helemaal geen stuk vlees is waar je naar zit te kijken, maar het ondoorgrondelijke wonder van je eigen wezen die zich manifesteert als alle vormen en alleen herkend wordt wanneer helemaal niets van dat "stukje" manifestatie verlangd wordt.

 

[Casrus]

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

Welke monnik hebben we het over?

 

[Dirkdirk]

Er is niets om bang voor te zijn. Het niets van het verstand (het concept: niets) is niet hetzelfde als dit. Dit niets is slechts een afwezigheid van iets. Dat betekent niet dat het voor zichzelf (voor mijzelf) leeg is ofzo. Het is slechts zoals jij zegt inderdaad niet definieerbaar. Het verstand kan het niet vatten, niet (be)grijpen. Het verstand kan alleen vorm begrijpen en dit is niet te reduceren tot een bepaalde vorm.

Er is juist een werkelijke, niet bedachte vrijheid in dit. Een vrijheid van vorm die al bestaat vóór vorm. Daarom is het ook werkelijk: het is er al voor iets verschijnt en nadat iets verdwijnt: vorm kan het niet aantasten. Want wat als je niet eens 1 moment kunt grijpen, wat is dan de werkelijkheid van (al je gedachten over) de wereld? Maar ondanks dat de wereld niet echt is (niet echt kán zijn), stopt de perceptie (van de wereld) niet wanneer dit gezien wordt. Je hebt dus the best of both worlds: én de vrijheid ván de wereld, én de schoonheid van deze wereld die ondanks dat deze niet echt kan zijn, als perceptie gezien wordt.

Dit is fucking mooi geschreven. Oprecht. Niks om te slijmen maar dit kwam binnen bij mij m, het raakte iets. Niet iets ontroerends of verdrietigs, meer iets kalmerends. Als in “het is goed, maak je geen zorgen”.

Amazed

 

[Mindless]

Dit is fucking mooi geschreven. Oprecht. Niks om te slijmen maar dit kwam binnen bij mij m, het raakte iets. Niet iets ontroerends of verdrietigs, meer iets kalmerends. Als in “het is goed, maak je geen zorgen”.

Amazed

Fijn dat het dit deed. Ik wil namelijk niemand in existentiële angst brengen.

Eigenlijk juist het tegenovergestelde: het niets waar de geest zo bang voor is (nergens aan vast kunnen grijpen en zo geen vaste positie kunnen hebben) is in werkelijkheid het meest geruststellende dat er bestaat: geen vaste positie hóeven te hebben.

Ironisch genoeg is een vaste positie innemen (ten opzichte van wat dan ook) juist beangstigend. Want dan heb je iets dat je kunt en zult kwijtraken.

 

[Dirkdirk]

Ironisch genoeg is een vaste positie innemen (ten opzichte van wat dan ook) juist beangstigend. Want dan heb je iets dat je kunt en zult kwijtraken.

Ja exact, dat is zo’n beetje wat de nihilistische stroming doet. Vasthouden op de zoektocht naar een ultiem doel of reden of orde in deze wereld je volstrekt nutteloos en juist het tegenovergestelde biedt zoveel meer kansen en geruststelling.

Maar ik begrijp dat jij dat misschien iets anders ziet dan ik. Ik ben een pessimistische zwartgallig persoon, ik ben glad half leeg in de meeste gevallen. Maar, ik dit geval heeft A. Camus mijn existentiële paniek zo goed als weggenomen. Alsof je jarenlang als slaaf met stenen op je rug nutteloos werk aan het doen bent, en je eindelijk je je rugtas mag afdoen.

 

[Mindless]

Ja exact, dat is zo’n beetje wat de nihilistische stroming doet. Vasthouden op de zoektocht naar een ultiem doel of reden of orde in deze wereld je volstrekt nutteloos en juist het tegenovergestelde biedt zoveel meer kansen en geruststelling.

Maar ik begrijp dat jij dat misschien iets anders ziet dan ik. Ik ben een pessimistische zwartgallig persoon, ik ben glad half leeg in de meeste gevallen. Maar, ik dit geval heeft A. Camus mijn existentiële paniek zo goed als weggenomen. Alsof je jarenlang als slaaf met stenen op je rug nutteloos werk aan het doen bent, en je eindelijk je je rugtas mag afdoen.

Ik ben het eens met nihilisme dat er geen inherente betekenis is in het bestaan.

Maar omdat ik zie dat wij het zijn die er betekenis aan geven, geef ik er een positieve betekenis aan. (As a man thinketh, so is he)

Althans, dat streef ik zoveel mogelijk te doen. Lukt niet altijd, maar in principe kun je altijd je eigen betekenis aan iets geven. Het enige dat je in de weg kan zitten is je (gebrek aan) vertrouwen daarin.

 

[Dirkdirk]

Ik ben het eens met nihilisme dat er geen inherente betekenis is in het bestaan.

Maar omdat ik zie dat wij het zijn die er betekenis aan geven, geef ik er een positieve betekenis aan. (As a man thinketh, so is he)

Althans, dat streef ik zoveel mogelijk te doen. Lukt niet altijd, maar in principe kun je altijd je eigen betekenis aan iets geven. Het enige dat je in de weg kan zitten is je (gebrek aan) vertrouwen daarin.

Maar dat boek probeert het ook te doen. Het probeert je juist in te laten zien dat het leven fantastisch is, en de nutteloosheid een zegen ipv een kwelling. Maar, zoals je weet, ik heb een heftige tijd achter de rug en klim beetje bij beetje uit het dal. Ik kom er wel.

Maar goed dat je dat kunt. Ik heb vergeleken met vóór de kliniek en nu al zoveel stappen gemaakt, mij lukt het vast ook.

 

[Mindless]

Ik ben even geobsedeerd door dit:

Als ik naar iemand luister die aan het praten is en ik beschouw wat ik hoor niet als woorden, maar puur alleen als geluiden, dan verdwijnt mijn vermogen om dat wat gezegd wordt te begrijpen niet, maar neemt dat alleen maar toe.

What!?

Ik begrijp niet hoe dit precies kan, maar blijkbaar werkt het zo.

De laatste dagen ben ik dit aan het uitproberen: ik zie/hoor het moment dat tijdens het praten van iemand (maakt niet uit wat gezegd wordt) stilte overgaat in een klank/geluid en dan diezelfde klank weer terug naar stilte. Zo opgeschreven in woorden lijkt het een lineair proces: het ene komt stapsgewijs na het andere. Het volgt elkaar op. Maar dat is niet mijn ervaring in het echt. In het echt is dat moment dat een stilte overgaat in een klank/geluid en het moment dat datzelfde geluid weer overgaat in stilte, hetzelfde moment...

In andere woorden: het kost geen tijd. Ik zie het: het moment van verschijnen is het moment van weer verdwijnen. Er zit geen tijd tussen. Niet alleen een klein beetje tijd, maar helemaal geen tijd.

En ik merk dat ik op dat punt van verschijnen en verdwijnen (dat tegelijk plaats vindt) kan blijven en vanaf daar gezien woorden als gibberish ervaren worden: random geluiden. Een soort woh woh woh woh woh woh vibratie. En het is plezierig door die trilling. Het is plezierig om die trilling door me heen te voelen gaan.

Maar het echt vreemde is dat ondanks dat op deze manier luisteren de woorden slechts willekeurige geluiden lijken, mijn vermogen om de conceptuele betekenis van diezelfde woorden te begrijpen tegelijkertijd juist sterk toeneemt.

Hoe!?

Ik hoop echt dat iemand dit ook zo ervaart of wil experimenteren hiermee om te zien of hij/zij hetzelfde ervaart, anders voel ik me een crazy person, ondanks dat dit mijn herhaaldelijke ervaring is.

Ik zou het kunnen omschrijven als naar woorden luisteren op dezelfde manier dat je naar muziek luistert.

 

[Mindless]

Ken je dat, wanneer je zo moet lachen dat je ziet dat hier niemand is die lacht? Er is lachen, maar niemand lacht de lach.

Zo zat ik laatst in de auto en eenmaal begonnen kon ik niet meer stoppen want elke "hah" werd gezien als een explosie vanuit het niets naar het bestaan van die "hah" en datzelfde moment het alweer weg zijn ervan.

Hah: BAM, het is er, en datzelfde moment BAM, het is WEG. Nergens meer te vinden. Absoluut spoorloos. Een volkomen uniek moment, onmogelijk te herproduceren.

Hah-hah-hah-hah het is de kosmos die vanuit bliss zichzelf in bestaan lacht maar eigenlijk ook nooit écht in bestaan komt, want de hah is alweer weg op het moment dat 'ie gehoord wordt.

Het is 1 grote grap dit bestaan, maar niet cynisch bedoeld. Alles komt uit bliss op deze manier, ook al lijkt dat soms niet zo.

Geen wonder dat echt lachen zo'n goed doet. In echt lachen ben jijzelf er niet!

 

[Mindless]

Niet mijn eigen inzicht, maar ik kijk de laatste tijd wat docu's over hoe mensen duidelijk maken dat er iets heel raars aan de hand lijkt te zijn in de Bijbel, namelijk dat de God van het oude testament (YHWH) een totaal andere God lijkt te zijn dan de God waar Jezus over praatte. De God waar Jezus over praatte, is een liefdevolle God, een God van vergeving en compassie. YHWH daarentegen was een regelrechte tiran, een massamoordenaar en een god die mensenoffers eiste.

Nu wist ik dat het Oude Testament nogal verschilt van het Nieuwe Testament en dat het OT verschrikkelijk gewelddadig is, maar ik zat in zijn geheel eigenlijk nooit op te letten bij Bijbel voorlezen. Maar nu ik ouder ben vind ik dit eigenlijk toch wel fascinerend. Maar misschien nog meer dan de boeken zelf, vind ik het fascinerend om te zien hoe vandaag de dag miljoenen mensen het verschil tussen de God van het OT en de God van het NT niet kunnen of niet willen zien en zeggen dat het 1 en dezelfde is. Hiermee dus eigenlijk alle mensenoffers aan YHWH en alle dood en verderf door deze maniakale godheid (die overigens eerst de veel minder significante rol van stormgod had, voordat het dé zogenaamde oppergod werd, dus hoe werkt dat eigenlijk?) goedkeurend. Absurd weer, hoe star mensen kunnen zijn in religie.

Nu geloof ik sowieso niet in een persoonlijke God op die manier en ook niet in een duivel, maar deze YHWH lijkt in alles meer op wat je de duivel zou noemen. Ten eerste is hij een jaloerse God. Het staat letterlijk in de Bijbel:

Exodus 34:14

Do not worship any other god, for the Lord, whose name is Jealous, is a jealous God.

Wat!?

Welke omnipotente, omnisciente, omnipresente God, overziener en creator van alles, is jaloers? Op zijn eigen creatie!! Had het dan anders gemaakt oetlul.

En daarnaast eist hij dus mensenoffers en moord 'ie hele samenlevingen uit omdat 'ie ze niet mag.

Dat klinkt niet als God, dat klinkt als een menselijk psychopathisch narcistisch ego met inferioriteits/superioriteitscomplex.



Jezus heeft geloof ik ook niet 1 keer de naam YHWH genoemd in de Bijbel, maar heeft wel gezegd dat iedereen een valse God, een leugenaar, een moordenaar zelfs, volgde. En dat Jezus zijn Vader, Liefde zelf is. En ik moet zeggen, ik ben het daar helemaal met Jezus eens. Onze Vader, dat waar wij allen en het hele universum aan ontspringt is Liefde zelf.

Wat ze er alleen later van hebben gemaakt met dat Jezus de enige weg is naar de Vader, is waar religie dan weer op een uit de kluiten gewassen cult begint te lijken. Waarom moet er een middenman zijn?

Jezus zei zelf:



En ik geloof hem.

Maar waarom moet dat verdomde religie het altijd zo verdraaien dat er voorwaarden zijn? Natuurlijk weet ik het antwoord zelf ook wel: zo kun je een bevolking controleren:



Dus vanuit de kerk zelf begrijp ik het.

Maar wat ik nooit heb begrepen is die enorme gewilligheid van vele mensen om hierin mee te gaan. Het lijkt soms echt alsof mensen er van smikkelen dat hun God een jaloerse God is. Een God die in staat is om zijn eigen creatie, letterlijk zijn eigen kinderen voor in de eeuwigheid te laten branden in de hel, nadat hij hun leven hier op aarde al tot een hel heeft gemaakt.

Het is echt obvious: Zelfs in de Bijbel is God zo inconsistent als wat. Eerst is het die psycho massamoordenaar YHWH, daarna is God Liefde zelf. Die twee kunnen gewoon met geen mogelijkheid vereenzelvigd worden. Het sluit elkaar uit.

Hoe kunnen mensen dit verschil niet opmerken en zeggen dat dit 1 en dezelfde God is? Dat is gewoon moedwillige onwetendheid.

Wat haat ik religie soms toch.

/rant over

 

[Casrus]

Niet mijn eigen inzicht, maar ik kijk de laatste tijd wat docu's over hoe mensen duidelijk maken dat er iets heel raars aan de hand lijkt te zijn in de Bijbel, namelijk dat de God van het oude testament (YHWH) een totaal andere God lijkt te zijn dan de God waar Jezus over praatte. De God waar Jezus over praatte, is een liefdevolle God, een God van vergeving en compassie. YHWH daarentegen was een regelrechte tiran, een massamoordenaar en een god die mensenoffers eiste.

Nu wist ik dat het Oude Testament nogal verschilt van het Nieuwe Testament en dat het OT verschrikkelijk gewelddadig is, maar ik zat in zijn geheel eigenlijk nooit op te letten bij Bijbel voorlezen. Maar nu ik ouder ben vind ik dit eigenlijk toch wel fascinerend. Maar misschien nog meer dan de boeken zelf, vind ik het fascinerend om te zien hoe vandaag de dag miljoenen mensen het verschil tussen de God van het OT en de God van het NT niet kunnen of niet willen zien en zeggen dat het 1 en dezelfde is. Hiermee dus eigenlijk alle mensenoffers aan YHWH en alle dood en verderf door deze maniakale godheid (die overigens eerst de veel minder significante rol van stormgod had, voordat het dé zogenaamde oppergod werd, dus hoe werkt dat eigenlijk?) goedkeurend. Absurd weer, hoe star mensen kunnen zijn in religie.

Nu geloof ik sowieso niet in een persoonlijke God op die manier en ook niet in een duivel, maar deze YHWH lijkt in alles meer op wat je de duivel zou noemen. Ten eerste is hij een jaloerse God. Het staat letterlijk in de Bijbel:


Wat!?

Welke omnipotente, omnisciente, omnipresente God, overziener en creator van alles, is jaloers? Op zijn eigen creatie!! Had het dan anders gemaakt oetlul.

En daarnaast eist hij dus mensenoffers en moord 'ie hele samenlevingen uit omdat 'ie ze niet mag.

Dat klinkt niet als God, dat klinkt als een menselijk psychopathisch narcistisch ego met inferioriteits/superioriteitscomplex.



Jezus heeft geloof ik ook niet 1 keer de naam YHWH genoemd in de Bijbel, maar heeft wel gezegd dat iedereen een valse God, een leugenaar, een moordenaar zelfs, volgde. En dat Jezus zijn Vader, Liefde zelf is. En ik moet zeggen, ik ben het daar helemaal met Jezus eens. Onze Vader, dat waar wij allen en het hele universum aan ontspringt is Liefde zelf.

Wat ze er alleen later van hebben gemaakt met dat Jezus de enige weg is naar de Vader, is waar religie dan weer op een uit de kluiten gewassen cult begint te lijken. Waarom moet er een middenman zijn?

Jezus zei zelf:

Bekijk bijlage 56918

En ik geloof hem.

Maar waarom moet dat verdomde religie het altijd zo verdraaien dat er voorwaarden zijn? Natuurlijk weet ik het antwoord zelf ook wel: zo kun je een bevolking controleren:

Bekijk bijlage 56919

Dus vanuit de kerk zelf begrijp ik het.

Maar wat ik nooit heb begrepen is die enorme gewilligheid van vele mensen om hierin mee te gaan. Het lijkt soms echt alsof mensen er van smikkelen dat hun God een jaloerse God is. Een God die in staat is om zijn eigen creatie, letterlijk zijn eigen kinderen voor in de eeuwigheid te laten branden in de hel, nadat hij hun leven hier op aarde al tot een hel heeft gemaakt.

Het is echt obvious: Zelfs in de Bijbel is God zo inconsistent als wat. Eerst is het die psycho massamoordenaar YHWH, daarna is God Liefde zelf. Die twee kunnen gewoon met geen mogelijkheid vereenzelvigd worden. Het sluit elkaar uit.

Hoe kunnen mensen dit verschil niet opmerken en zeggen dat dit 1 en dezelfde God is? Dat is gewoon moedwillige onwetendheid.

Wat haat ik religie soms toch.

/rant over

D'r is een hele mooie video over op YouTube.
Het Jodendom is gebaseerd op het eerdere Kanaänitische pantheon, waarbij de liefhebbende God gebaseerd is op de schepper-god El, terwijl Jahweh de oorlogsgod van de Kanaänieten was (v.g.l. de Griekse Ares).

El had (goden)zonen waarvan de naam op -el eindigde. Dat werden de latere engelen.
Één godheid El-Hellel (baan tegenwoordig nog door Arabieren gebruikt) was de planeet Venus... Dat werd lucifer. Zij was godin, als ik het goed begrepen heb.

Vandaar (onder andere) die rare spagaat tussen het Oude en het Nieuwe Testament.

 

[Mindless]

D'r is een hele mooie video over op YouTube.
Het Jodendom is gebaseerd op het eerdere Kanaänitische pantheon, waarbij de liefhebbende God gebaseerd is op de schepper-god El, terwijl Jahweh de oorlogsgod van de Kanaäniten was (v.g.l. de Griekse Ares).

Vandaar (onder andere) die rare spagaat.

Super interessant! Zag dat ook al voorbij komen.

Interessant is hoe door verschillende culturen eigenlijk dezelfde goden aangeduid worden met verschillende namen. Die van het Romeinse pantheon zijn eigenlijk allemaal dezelfde goden als van het Griekse pantheon, maar met andere namen:

Jupiter = Zeus
Neptunus = Poseidon
Venus = Afrodite
Mars = Ares

Maar dezelfde goden werden al veel eerder vereerd door de Sumeriërs:

Jupiter/Zeus = Enlil (geloof ik)
Neptunus/Poseidon = Enki
Venus/Afrodite = Ninsi'anna
Mars/Ares = Nergal


En wat betreft El:

Dat komt (zoals je vast weet) van Elohim. Alleen, Elohim is een woord in meervoud en betekent "goden". Er zijn nu mensen die beweren dat de Elohim de Annunaki waren. De Annunaki waren de nakomelingen van Anu, welke (onder andere) de bovengenoemde Enlil, Enki, Nergal, etc. waren. Soms wordt "El" geloof ik wel gebruikt als dé God. De bron van alles. (Liefde dus)

Ik ben er niet over uit wat ik nou precies moet denken van die Annunaki, maar ik vind het super fascinerend hoe nu gedacht wordt dat zij mogelijk hebben zitten prutsen met de genen van apen hier op aarde en dat wij zo zijn ontstaan als een mix tussen apen en de Annunaki zelf. Hoe het ook precies zit, die archeologische vondsten en tabletten met teksten zijn imo fascinerend.

 

[Casrus]

Super interessant! Zag dat ook al voorbij komen.

Interessant is hoe door verschillende culturen eigenlijk dezelfde goden aangeduid worden met verschillende namen. Die van het Romeinse pantheon zijn eigenlijk allemaal dezelfde goden als van het Griekse pantheon, maar met andere namen:

Jupiter = Zeus
Neptunus = Poseidon
Venus = Afrodite
Mars = Ares

Maar dezelfde goden werden al veel eerder vereerd door de Sumeriërs:

Jupiter/Zeus = Enlil (geloof ik)
Neptunus/Poseidon = Enki
Venus/Afrodite = Ninsi'anna
Mars/Ares = Nergal


En wat betreft El:

Dat komt (zoals je vast weet) van Elohim. Alleen, Elohim is een woord in meervoud en betekent "goden". Er zijn nu mensen die beweren dat de Elohim de Annunaki waren. De Annunaki waren de nakomelingen van Anu, welke (onder andere) de bovengenoemde Enlil, Enki, Nergal, etc. waren. Soms wordt "El" geloof ik wel gebruikt als dé God. De bron van alles. (Liefde dus)

Ik ben er niet over uit wat ik nou precies moet denken van die Annunaki, maar ik vind het super fascinerend hoe nu gedacht wordt dat zij mogelijk hebben zitten prutsen met de genen van apen hier op aarde en dat wij zo zijn ontstaan als een mix tussen apen en de Annunaki zelf. Hoe het ook precies zit, die archeologische vondsten en tabletten met teksten zijn imo fascinerend.

De maker van Esoterica kan het het beste uitleggen, denk ik. Hij heeft duidelijk historische en religieuze bronteksten met wetenschappelijke rigeur onderzocht.

Er was ook een filmpje op youtube over alchemistische boeken waarin iemand (hij?) uiteenzette dat de vroege middeleeuwse alchemistische geschriften over metalen gebaseerd zijn op het filosofische gedachtengoed van Aristoteles in plaats van het mystiek-spiritistische negentiende eeuwse/hippy LSD 1970 gewauwel over die verkeerd uitgelegde plaatjes erbij.

Ik denk eerder dat ruwweg vergelijkbare goden aan elkaar gelijk gesteld werden zoals dat ook gebeurde met Wodan en Mercurius.

Men zegt wel dat Hades en de Griekse Pluto ("de rijke") niet geheel met elkaar overeen komen, evenmin als de Griekse Pallas Athene en de Romeinse Minerva. Etc.

(Daardoor heet woensdag bij ons 'woensdag' en bij de Fransen/Walen 'mercredi').

 

[Mindless]

De maker van Esoterica kan het het beste uitleggen, denk ik. Hij heeft duidelijk historische en religieuze bronteksten met wetenschappelijke rigeur onderzocht.

Zal die eens opzoeken.

Ik denk eerder dat ruwweg vergelijkbare goden aan elkaar gelijk gesteld werden zoals dat ook gebeurde met Wodan en Mercurius.

Men zegt wel dat Hades en de Griekse Pluto ("de rijke") niet geheel met elkaar overeen komen, evenmin als de Griekse Pallas Athene en de Romeinse Minerva. Etc.

Ja, het is ook logisch dat van sommige natuur fenomenen Goden werden gemaakt door verschillende volkeren. Bijvoorbeeld donder/bliksem. Zeus was ook (deels) dondergod en Thor/Donar was natuurlijk (onder andere) hier de dondergod, maar van die twee wordt niet gedacht dat er dezelfde entiteit mee wordt bedoeld.

Bij de Romeinen en Grieken was dat geloof ik wel zo (Jupiter en Zeus dus), maar de afstand tussen die twee volkeren was natuurlijk kleiner en het contact tussen hen groter. Terwijl hier en noordelijker vrij ver en afgelegen lag van Zuid-Europa.

(Door heet het bij ons 'woensdag' en bij de Fransen/Walen 'mercredi').

Ja, woensdag = Wodans dag, of Odin's dag.


Maar op het moment ben ik gefascineerd door de Annunaki en eigenlijk ook hun mogelijke rol in de Bijbel als de Elohim. Ugh... moet ik dat kutboek dan toch nog een keer echt bewust helemaal lezen... Ergens zou ik dat wel graag willen. Ook om Christen extremisten op hun fouten te wijzen.

 

[OtherShore]

Hoe kunnen mensen dit verschil niet opmerken en zeggen dat dit 1 en dezelfde God is? Dat is gewoon moedwillige onwetendheid.

De gnostici aan het begin van onze jaartelling waren juist van mening dat het om twee verschillende goden ging. Dus de gedachte dat de Hoogste God (Nieuwe Testament) en God de Schepper (Oude Testament) verschillend waren is in principe heel oud. Deze manier van denken is echter niet orthodox.

Je moet je ook bedenken dat het Oude Testament vrijwel volledig symbolisch geïnterpreteerd werd door de vroege Christenen, dus de passages uit het Oude Testament die jij aanhaalt werden door de kerkvaders anders gelezen.

Één godheid El-Hellel (baan tegenwoordig nog door Arabieren gebruikt) was de planeet Venus... Dat werd lucifer. Zij was godin, als ik het goed begrepen heb.

Wat ik gehoord heb is dat er in het Jodendom lange tijd een vrouwelijke Godin vereert werd naast God. In het Oude Testament kom je haar nog wel tegen onder de naam “Wijsheid”. De Heilige Geest (oorspronkelijk vrouwelijk) zou dan weer een afgeleide zijn van die Godin. Ik heb nog nooit over een verband gelezen tussen die Godin en Lucifer. De duivel is in de vroegste bronnen al mannelijk, voor zover ik weet.

 

[Casrus]

Bij de Romeinen en Grieken was dat geloof ik wel zo (Jupiter en Zeus dus), maar de afstand tussen die twee volkeren was natuurlijk kleiner en het contact tussen hen groter. Terwijl hier en noordelijker vrij ver en afgelegen lag van Zuid-Europa.

De Grieken en de Romeinen zijn/waren beide Indo-Europese volken.

Jupiter was oorspronkelijk iets van Diaus Pater...
'Vader God' en Zeus wordt krijgt in de vervoeging een Δ als begin letter in plaats van een ζ.
Dat wordt Dios en Dia. Wat op zich ook weer hetzelfde als het moderne Spaanse 'Dios' moet zijn.

 

[Mindless]

De gnostici aan het begin van onze jaartelling waren juist van mening dat het om twee verschillende goden ging. Dus de gedachte dat de Hoogste God (Nieuwe Testament) en God de Schepper (Oude Testament) verschillend waren is in principe heel oud. Deze manier van denken is echter niet Orthodox.

Je moet je ook bedenken dat het Oude Testament vrijwel volledig symbolisch geïnterpreteerd werd door de vroege Christenen, dus de passages uit het Oude Testament die jij aanhaalt werden door de Kerkvaders anders gelezen.

Dit wist ik niet maar het verbaast me niks.

Sowieso, echt geloven dat een boek van 2000 jaar oud (niet echt want veel is toch later geschreven) al die tijd helemaal correct is, omdat het een "heilig" boek is, is op zijn zachtst gezegd naïef.

Ten eerste zijn dingen vaak (veel) later opgeschreven dan ze gebeurden. Vertel maar eens accuraat iets wat 30 jaar geleden gebeurde, laat staan 300 jaar geleden. Ten tweede zijn er vertalingen naar andere talen geweest. Aramees (de taal die Jezus vermoedelijk sprak), Grieks, Duits, Engels, etc. Al die talen hebben niet exact dezelfde betekenis van woorden. Ten derde dachten mensen 2000 jaar geleden überhaupt niet zoals wij nu denken. Dat was een totaal andere cultuur met totaal andere opvattingen.

Het is dat fluisterspel waarin je een boodschap fluistert in elkaars oor, maar dan in plaats van je 20 klasgenootjes in een tijdspanne van een paar minuten, met waarschijnlijk nog veel meer wazige tussenpersonen met elk hun eigen agenda, uitgespreid over 2000 jaar. Maar nee hoor, de Bijbel is de letterlijke boodschap van god...


Dat Jezus de "Messias" werd, was volgens mij ook pas honderden jaren na zijn dood. Daarvoor werd hij helemaal niet als de Messias/Redder gezien. Even opgezocht: 325 in Nicea, Turkije. Toen werd "beslist" dat Jezus de Messias was. Oftewel, toen kon je niet meer direct contact maken met God, maar was geloof in Jezus als de enige zoon van God nodig om niet in de HEL terecht te komen. Klinkt meer als een mafia praktijk als je het mij vraagt.

Ik geloof er niks van dat Jezus zelf de "Messias" wou zijn. Ik denk dat hij een verlichtte was, net zoals Gautama Buddha en anderen. Mensen die complete zelfrealisatie ondergingen en toen anderen de goede boodschap wilden brengen dat zij dat ook konden. Maar religies vormden rondom hen. Religies, die zoals altijd uit waren op macht/controle en geld, niet op het welzijn van de mensen.

En anno 2024 hebben we nog steeds met hordes van idioten te maken die het allemaal slikken als zoete koek.

 

[Mindless]

De Grieken en de Romeinen zijn/waren beide Indo-Europese volken.

De Germanen ook, de Slaven ook en nog meer.

Jupiter was oorspronkelijk iets van Diaus Pater...
'Vader God' en Zeus wordt krijgt in de vervoeging een Δ als begin letter in plaats van een ζ.
Dat wordt Dios en Dia. Wat op zich ook weer hetzelfde als het moderne Spaanse 'Dios' moet zijn.

Ja daar had ik laatst ook wat van gezien.

Dyḗus ph₂tḗr

Dyeus Pater: Hemelvader/Skyfather. God van de lucht.

Dyeus/Zeus: het is hetzelfde.

 

[OtherShore]

Nicea, Turkije

Het Eerste Concilie van Nicea van 325 na Christus, hier is beroemde geloofsbelijdenis geformuleerd die zo begint:

Wij geloven in één God, de almachtige Vader, Schepper van de hemel en de aarde, van alle zichtbare en onzichtbare dingen.

Met andere woorden: de Hoogste God (God de Vader) en God de Schepper zijn één — direct in tegenspraak tot de gnostici dus, want die wilden die twee uit elkaar halen.

Zo zie je maar weer dat dit soort discussies eigenlijk al heel lang gevoerd worden 🙂

 

[Mindless]

Het Eerste Concilie van Nicea van 325 na Christus, hier is beroemde geloofsbelijdenis geformuleerd die zo begint:

Wij geloven in één God, de almachtige Vader, Schepper van de hemel en de aarde, van alle zichtbare en onzichtbare dingen.

Met andere woorden: de Hoogste God (God de Vader) en God de Schepper zijn één — direct in tegenspraak tot de gnostici dus, want die wilden die twee uit elkaar halen.

Zo zie je maar weer dat dit soort discussies eigenlijk al heel lang gevoerd worden 🙂

Heb ik het dan mis dat vanaf dat moment in Nicea ook Jezus als De Zoon (de enige zoon van God) cruciaal werd als de weg naar God (De Vader)?

 

[OtherShore]

Heb ik het dan mis dat vanaf dat moment in Nicea ook Jezus als De Zoon cruciaal werd als de weg naar God (De Vader)?

Het dogma van de Drie-eenheid is toen voor het eerst duidelijk geformuleerd, vooral de relatie van de Vader tot de Zoon en de Zoon tot de Vader. Daar staat het Concilie van Nicea om bekend. Dus er zit wel een kern van waarheid in wat je zegt, maar het beeld van Jezus als Messias en Verlosser en Zoon van God was wel ouder hoor. Alleen hebben ze er in 325 dus een formulering aan gegeven die nog steeds geldig is in de meeste kerken.

 

[Mindless]

Het dogma van de Drieëenheid is toen voor het eerst duidelijk geformuleerd, vooral de relatie van de Vader tot de Zoon en de Zoon tot de Vader. Daar staat het Concilie van Nicea om bekend. Dus er zit wel een kern van waarheid in wat je zegt, maar het beeld van Jezus als Messias en Verlosser en Zoon van God was wel ouder hoor. Alleen hebben ze er in 325 dus een formulering aan gegeven die nog steeds geldig is in de meeste kerken.

Interessant dat dat idee wel ouder is.

Toch geloof ik het niet dat Jezus zelf had gewild dat mensen hem als de Messias: de enige weg naar God (De Vader) zouden zien. "Toevallig" is dat ook een perfecte manier om controle te houden over volgelingen van de kerk. Mafiapraktijken, vrij letterlijk: Je doet dit, want anders... (zul je voor eeuwig branden).

Controle door angst. Het tegenovergestelde van God/Liefde.

 

[Casrus]

Waar staat de Drieëenheid in de Bijbel?

Die is later toegevoegd.

 

[OtherShore]

Waar staat de Drieëenheid in de Bijbel?

1 Johannes 5:7–8. Wel de Statenvertaling gebruiken 😘

Maar zonder gekheid: de Vader, Zoon en Heilige Geest worden wel samen genoemd in het Nieuwe Testament (Matteüs 28:18–19 bijvoorbeeld) maar er wordt niet expliciet gezegd dat ze één of gelijkwaardig zijn. Dus in die zin komt de Drie-eenheid niet voor in de Bijbel.

Maar wie zegt dat alles expliciet in de Bijbel moet staan? Dat is een Protestantse gedachte. Zo denken de Katholieken en Orthodoxen er niet over.

 

[Casrus]

1 Johannes 5:7–8. Wel de Statenvertaling gebruiken 😘

Maar zonder gekheid: de Vader, Zoon en Heilige Geest worden wel samen genoemd in het Nieuwe Testament (Matteüs 28:18–19 bijvoorbeeld) maar er wordt niet expliciet gezegd dat ze één of gelijkwaardig zijn. Dus in die zin komt de Drie-eenheid niet voor in de Bijbel.

Maar wie zegt dat alles expliciet in de Bijbel moet staan? Dat is een Protestantse gedachte. Zo denken de Katholieken en Orthodoxen er niet over.

Dat komt er nou van als je je Heilige Boek in je eigen taal uitbrengt!

 

[Mindless]

Dit is zooo goed en fascinerend:



Dit is niet alleen het verhaal van mogelijke aliens (de Annunaki) die hier lang geleden op aarde zijn geland en ons te hebben gecreëerd door modificatie van het genoom van apen, door het te combineren met hun eigen DNA (waardoor wij in wezen deels hun kinderen zouden zijn), maar dieper dan dat: het symbolische verhaal van ons: mensen. Het verhaal van de "hero's journey", het overkomen van obstakels en de valkuilen van onze schaduw op dat pad. Het ontdekken en utiliseren van het "goud" dat ons geneest, zoals het goud dat de Annunaki hier op aarde vonden nodig was om de atmosfeer op hun eigen planeet te herstellen.

Of het verhaal van de Annunaki letterlijk waar is, is imo ver ondergeschikt aan de metaforische betekenis van dit alles.

 

[Casrus]

Dit is zooo goed en fascinerend:



Dit is niet alleen het verhaal van mogelijke aliens (de Annunaki) die hier lang geleden op aarde zijn geland en ons te hebben gecreëerd door modificatie van het genoom van apen, door het te combineren met hun eigen DNA (waardoor wij in wezen deels hun kinderen zouden zijn), maar dieper dan dat: het symbolische verhaal van ons: mensen. Het verhaal van de "hero's journey", het overkomen van obstakels en de valkuilen van onze schaduw op dat pad. Het ontdekken en utiliseren van het "goud" dat ons geneest, zoals het goud dat de Annunaki hier op aarde vonden nodig was om de atmosfeer op hun eigen planeet te herstellen.

Of het verhaal van de Annunaki letterlijk waar is, is imo ver ondergeschikt aan de metaforische betekenis van dit alles.

Carl Sagan: “Extraordinary claims require extraordinary evidence”.

 

[Mindless]

Carl Sagan: “Extraordinary claims require extraordinary evidence”.

Mja, als je erg gericht bent op het letterlijke verhaal, wordt dat erg belangrijk.

Zoals ik aangaf vind ik de metaforische betekenis hiervan veel belangrijker dan dat. Who cares wat er vroeger gebeurd is.

De Bijbel staat ook vol met kinderachtige onzin verhaaltjes, maar als je tussen de regels doorleest is er praktische wijsheid in te vinden die nu op dit moment toepasbaar is in onze levens.

 

[Metalcored00d]

Not gonna lie, heb niet alle 15 pagina's gelezen, dus hopelijk zit ik hier niet zomaar te herhalen wat een ander al gezegd heeft :P.

Een inzicht die ik laatst had, specifiek naar psychedelica en MDMA toe, is dat wanneer je een voldoende grote dosis neemt er een balans gevormd wordt tussen je twee hersenhelften en het moment dat die twee in perfecte sync staan - lees hart (emotie) en hoofd (ratio) - dan bereik je wat ik de christus of Boeddha energie wil noemen. Ram Dass' guru sprak hier ook al over met hem, dat hij wel een "waarde" zag in wat een psychedelicum kan doen, maar dat je dit ook zonder kan en zou moeten bereiken zonder. Mijn persoonlijk gevoel gelooft dan weer liever dat Jesus' 40 dagen en 40 nachten in de woestijn met de uitdaging van de duivel "gewoon" een zware trip was. Denk wijnruit of ergot of whatever :P. Want menige trippers kunnen het duistere kantje van pakweg psilocybine beamen. En Siddharta zat in een veld Hennep toen hij verlichting bereikte, dus ja... ik zie er geen graten in om het al trippend te doen.

En bovendien, verlichting is geen constante staat, maar eerder zoals je heel af en toe bewust ademhaalt en het dan weer vergeet en het weer automatisch gaat. Zelfbewustzijn werkt volgens mij ook zo.

Verlichting gaat er niet om dat de Syssifus arbeid fysiek of mentaal lichter wordt, het gaat erom dat je de steen omarmd terwijl je 'm omhoog duwt. Dat ondanks dat je niet anders kan dan hem omhoog duwen, je alsnog zegt van ik kies om hem te duwen en ik ben er ok mee.

 

[Mindless]

Verlichting gaat er niet om dat de Syssifus arbeid fysiek of mentaal lichter wordt, het gaat erom dat je de steen omarmd terwijl je 'm omhoog duwt. Dat ondanks dat je niet anders kan dan hem omhoog duwen, je alsnog zegt van ik kies om hem te duwen en ik ben er ok mee.

Dat is een goede metafoor.

Mits we door willen leven kunnen we niet anders dan de wereld op onze schouders dragen (zoals Atlas ook, bedenk ik me nu), maar "ja" zeggen tegen die ervaring maakt het (meer dan) draaglijk, terwijl "nee" zeggen tegen die ervaring de ervaring van lijden geeft.

 

[Casrus]

Mja, als je erg gericht bent op het letterlijke verhaal, wordt dat erg belangrijk.

Zoals ik aangaf vind ik de metaforische betekenis hiervan veel belangrijker dan dat. Who cares wat er vroeger gebeurd is.

De Bijbel staat ook vol met kinderachtige onzin verhaaltjes, maar als je tussen de regels doorleest is er praktische wijsheid in te vinden die nu op dit moment toepasbaar is in onze levens.

Dan zijn er veel mooiere verhalen.

Ikzelf vind "The Hero's Journey" en belediging van zelfs mijn -bepaald niet astronomische intellect- en het grootste zwaktebod van menig Amerikaanse denker.

 

[Mindless]

Dan zijn er veel mooiere verhalen.

Ikzelf vind "The Hero's Journey" en belediging van zelfs mijn -bepaald niet astronomische intellect- en het grootste zwaktebod van menig Amerikaanse denker.

De schoonheid zit in zijn eenvoud, imo. Het is ook voor iedereen herkenbaar, door dat pad wel of juist niet te nemen.

Je kunt je er ook gewoon persoonlijk door beledigd voelen in je intelligentie. Verbaasd me ook niks bij jou.

 

[Roze Olifant]

Even bruut tussendoor: credits voor bovenstaande discussie over religie, zeer interessant. Zo zie ik hier vaak erg boeiende filosofische en beschouwende gedachtenspinsels voorbij komen. Is een goede keuze geweest om destijds het subforum Spiritualiteit toe te voegen. 🤩

 

[Mindless]

Even bruut tussendoor: credits voor bovenstaande discussie over religie, zeer interessant. Zo zie ik hier vaak erg boeiende filosofische en beschouwende gedachtenspinsels voorbij komen. Is een goede keuze geweest om destijds het subforum Spiritualiteit toe te voegen. 🤩

Ik ben even naar de supermarkt. Kom terug: Bam, 10 likes van jou.



Ja lekker brainstormen over spiritualiteit en ook religie. Beide verschillend, maar beide hebben ook weer raakvlakken.

Ik ben blij dat echt religieus dogma flink aan populariteit aan het verliezen is tegenwoordig, maar tegelijkertijd zit er ook een goede kern in alle, of in ieder geval de meeste religies.