Niet mijn eigen, maar zo'n mooi inzicht dit:
Het universum heeft jou nodig, en heeft jou gemaakt precies zoals je bent, om een gat op te vullen. In ware zin, ben je de wil van het universum, uitgedrukt in jouw vorm: dit lichaam en deze geest. Het wou precies jou maken, want hier ben je. Voordat je er was, is er nooit iemand precies geweest zoals jou, na jou zal er nooit weer iemand zijn precies zoals jou.
Ook wat 'ie zegt over dat we ons als mensen nodig moeten voelen. Dat is iets waar ik lang in ontkenning van heb geleefd, maar waarvan ik nu in mijn leven ervaar dat het toch waar is. Alleen, dat is meer praktisch geweest in de laatste 2 jaren: in de wereld en met mensen. Dat ik nodig gevonden wordt door mijn omgeving, door mensen. Dat voelt goed en is niets mis mee.
Maar dieper gezien, besef ik: zonder mezelf (even mezelf gezien als dit lichaam) zou dit universum niet ditzelfde universum zijn. Het is de wil van het universum dat naast alle andere vormen op dit moment, ook ik hier ben als deze vorm. We kunnen allemaal ideeën over onszelf hebben, vaak dingen die we anders zouden willen zien (zo zie ik het vaak). Maar het universum wou op deze plaats en tijd precies mij. En op die plaats en tijd precies jou.
Het kleinste deeltje rekent dus op het geheel om te bestaan, maar ook het geheel rekent op het kleinste deeltje om te bestaan. Beide hebben elkaar nodig om precies dit bestaan te creëren. Ze bestaan in onlosmakelijke relatie met elkaar.