sorry dat k stoor en ff ontopic ga

.. mijn mening over basen is wat niet weet wat niet mist, dus waarom zou je zoveel riskeren voor iets wat je niet 'mist'?
Ik ben wel iemand die ervan houdt zijn grenzen te verleggen en alles wel een keer gedaan wil hebben, maar base en hero zal ik never nooit aanraken..
Voor sommigen van jullie misschien een stomme vergelijking, maar in weze is dat niet zo: ik ben zelf gokverslaafd geweest.. Gokken was alles voor me en heb alles en iedereen opgeofferd om het maar te kunnen doen. Ik was me bewust van het probleem, en wilde graag stoppen, alleen wist ik niet hoe en wou ik het stiekem helemaal niet. Maar ook al deed ik het o zo graag, en vond ik het nog zo leuk, ik wou gewoon dat ik het nooit ontdekt had. Je weet namelijk nooit wat je reactie zal zijn op het uitvoeren van een verslavende activiteit. Ik dacht altijd dat ik niet verslavingsgevoelig was en heb me daar dus diep in vergist.
En dat is dus met coke (en hero!) ook zo. Je weet gewoon niet wat je reactie erop zal zijn, met in het negatieve geval rampzalige gevolgen.
Ik weet nieuwsgierigheid is a motherfucker maar dit alles bij elkaar lijkt me genoeg redenen om het gewoon niet te proberen.
Ik ben trouwens met gigantisch veel geluk en vastberadenheid (overigens met hulp van mijn ouders) van mijn gokverslaving afgekomen en heb achteraf geen spijt van mijn gokverslaving. Ik heb mijzelf pas echt leren kennen (en dan vooral mijn zwaktes) en ga nu een stuk verantwoorder en zelfbewust door het leven; ik kan goed bepalen voor mezelf of iets kan of niet. Ook doordat ik de keiharde rock bottom heb gezien, en er godzijdank weer uit ben geklommen, kan ik nu pas echt genieten van alle positieve dingen in het leven, daar waar ik dat voorheen als 'normaal' beschouwde.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb wel heel erg veel spijt van wat ik de mensen om mij heen heb aangedaan, en dan vooral mijn ouders. Ik heb altijd een slechte band gehad met mijn ouders, en in mijn ogen waren ze een belemmering, daar waar ik dat zelf was. Ik kan dan ook niet beschrijven hoe dankbaar ik hen ben dat ze mij hebben geholpen, ondanks alles wat ik ze heb aangedaan. Zonder hun hulp zou het me dan ook zeker niet gelukt zijn.
Sterker nog, ik heb op t laatste moment alles op alles gezet mijn staatsexamen HAVO te halen, en ben dan ook zonder onvoldoendes geslaagd. En geloof me, het gevoel dat ik kreeg bij het behalen van mijn eerste succes/vooruitgang sinds 6 jaar was onbeschrijfelijk. Daarnaast de blijdschap bij mijn ouders gaf mij het gevoel weer mee te tellen; ik had ze eindelijk eens NIET teleurgesteld. Dit was voor mij DE motivatie om door te gaan.
Op dit moment studeer ik dan ook aan de HVU (op de FCJ) en woon sinds september op mezelf en ben volledig uit de financiele problemen. Mijn opleiding ga ik niet meer halen vanwege een inbraak in mijn huis waarbij al mijn waardevolle goederen zijn gestolen en ik een achterstand heb opgelopen die dus niet meer in te halen is. Toch wil ik er nog het beste van maken, en zoveel mogelijk studiepunten te halen.
ZO! Ik sta nu eerlijk gezegd van mezelf te kijken dat ik dit zojuist getypt heb. Had gewoon even de behoefte mijn verhaal te kunnen haha

Mijn excuses voor het afdwalen, maar dat ging een beetje vanzelf..
Ik hoop in ieder geval dat ik een beetje duidelijk heb kunnen maken hoe gevaarlijk een verslaving kan zijn, en dat je deze gewoon zo ver mogelijk uit de weg moet gaan.
Zo niet dan hoor ik t graag
