Ik begrijp je. Als je denkt 'ik stop' en het gaat je goed af, denk je wauw, het is echt over nu. Je voelt je een paar dagen raar, maar toch weet je bij jezelf wat er gebeurt. Je ontsnapt. Op het moment dat een aantal dagen later een beeld of gedachte aan het roken komt die het roken verheerlijkt kom je in de gevarenzone. Geef jij toe, en zeg je tegen jezelf, oh dat stoppen is leuk, maar sigaretten zijn toch waardevol, dan ontstaat er een kettingreactie. Die kettingreactie is heel lastig om tegen te gaan. Zie het als een stroming. Eenmaal in de stroming is het lastig uit het water te komen, hoe meer je naar het midden van de stroming gaat, hoe moeilijker je eruit komt. Daarom is het essentieel om gelijk vanaf het begin tegen de hersenspoeling in te gaan. Omdat je een paar dagen niet hebt gerookt, is het niet meer voor te stellen hoe het ook weer was. Op het moment dat je wel rookte wist je het: 'Roken is klote, ik wil stoppen'.
Ikzelf was vaak vergeten hoe kut het was om aan nicotine verslaafd te zijn. Maar toen ik gestopt was realiseerde ik me niet meer wat mijn redenen waren om te stoppen. Ik was er heilig van overtuigd dat op het moment dat mijn brein begon te ouwehoeren en begon te zeuren om een sigaret, ik beter af zou zijn om te gaan roken. Het is niet waar.
Het sociale punt snap ik. Roken wordt onder rokers gezien als leuk, gezellig en boeiende bezigheid. Maar het feit dat roken je lichamelijk en geestelijk zo vernietigt zegt dat elke roker, ongeacht de leeftijd, geslacht, seksuele voorkeur, dagbesteding, welzijn etc. altijd slechter af is als een niet roker.
Een roker voelt zich ALTIJD meer gestrest op een slechte dag, en minder gelukkig op een goeie dag.
(een roker is dan niet gelijk een slechter mens. Het verandert niets aan de persoonlijkheid van diegene, het enige verschil zit 'm in het roken. Als ik een vriendin zou hebben die rookte, en ik ben dan nog steeds gestopt, maakt het me niks uit. Ik zou haar proberen te overtuigen om te stoppen. Stopt ze niet, dan hou ik niet minder van haar)