Tijd van bezinning - nu

[Alinde]

Het doet mij besluiten dat ik de voorgestelde groepstherapien van de psycholoog ook niet ga doen. Ik kan het gewoon niet, nu, in een groep naar andermans problemen luisteren.

Alleen beeldende therapie wil ik wel doen. Dat was één van de suggesties. Dat je niet steeds hoeft te praten maar er een creatieve uiting van kunt maken.

 

[De Zandman]

Bij groepsgesprekken moet je erg oppassen, dat de problemen van anderen niet jouw problemen gaan worden.
Het is soms moeilijk je grenzen te bewaren!
Ga er nooit overheen, soms word je gepusht om er toch mee door te blijven gaan ook al ben je helemaal stukgetherapied.
Dat is mij ook overkomen en dat Levert schade op. En dan moet je dat weer extra gaan verwerken.
Pas hier echt voor op!

 

[Alinde]

In het begin was ik mij daar heel bewust van. We sloten toen af met maatschappelijk werkster en dan nam ik niets mee naar huis.
Dan had ik wel tijd nodig om dingen te laten landen maar ik was niet echt met die anderen bezig tussendoor.

Het was te verwachten dat dat allemaal ging veranderen. Geen begeleiding meer, appjes van Willem vanuit het ziekenhuis, praten over iemand die er niet is want men maakt zich zorgen... Ik toch voor één keer met die Willem geprobeerd af te spreken want straks lag hij dood in huis... weten dat er over je gepraat wordt als je er zelf niet bij bent... zelf helaas een keer wat noodkreten gestuurd tijdens een terugval (1 x).... twee keer een mijlpaal bijgewoond van iemand van de groep.... 1 x een condoleance toen een kind van een groepslid overleed.... en nog veel meer. Je leest het, vergeleken met hoe het begon is het helemaal buiten proportie gegaan.
Het valt me ook al een tijd op dat GGZ er geen nieuwe mensen meer naartoe stuurt.

Misschien bekijken zij het heel anders. Allemaal heel betrokken bij elkaar, iedereen gaat bij Willem op bezoek behalve Alinde. Alinde komt met verhalen over verslaving en klinieken en daar kunnen zij niets mee. Alinde gaat opeens heel hard huilen maar die kan gewoon naar haar ouders want die heeft nog ouders en de rest niet meer.

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen praatgroepen.

 

[De Zandman]

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen prpraatgroepen.

Dit lijkt mij, maar wie ben ik, een heel verstandige beslissing!
Een kennis van mij uit de ggz zei tegen mij:
Je kunt beter werken op het land met een boer die goeie positieve praat heeft!
Em dat ben ik helemaal met hem eens.

 

[Alinde]

Helemaal gelijk heeft hij.

Je kunt je tijd helemaal vullen met GGZ-gerelateerde dingen en groepjes maar je blijft er dan ook in hangen. Voor GGZ wel handig want dan kunnen ze je monitoren maar het voelt alsof je gevangen zit in een GGZ-gevangenis.
Ik moet zeggen, ik heb vandaag de gesprekken bij dagbesteding maar zijdelings gevolgd maar dat ging NIET over GGZ.
Mijn vorige dagbesteding daar ging het heel vaak over mensen die naar de psychiater gingen, bij de psychiater geweest waren, nieuwe medicatie hadden, last van de medicatie hadden etc etc. Op die plek waar ik nu zit is dat volgens mij veel minder en ik kan mij ook voorstellen dat deze groepsbegeleidster dat wel de kop indrukt als het wel zo is.

Iemand vroeg hoe mijn oud en nieuw geweest was en het is ook niet in me opgekomen om te beginnen over alcoholvrije oud en nieuw want ik ben verslaafd etc etc. Dat was gewoon een leuk gesprek.

Een bekende van mij, wel van GGZ, zegt dat hij al die groepjes met ervaringsdeskundigen niet wil en daar heel duidelijk in is en dat zijn hulpverleners dat nu ook weten en dat onderwerp is gewoon klaar.

Tijd om me te focussen op gezonde dingen. Wel vind ik het fijn om nog wat contact te hebben met mensen die met verslaving te maken hebben (meetings of herstelgroep) maar niet meer iets wat zo ingewikkeld wordt als bovengenoemde GGZ-groep.

 

[Alinde]

In 2005 was er een leven voor de opname en een leven erna. Tijdens die opname ben ik kwetsbaar geworden, ben ik veel kwijt geraakt en kreeg ik een diagnose. Daarna voelde ik mij ziek en kwetsbaar en zo heb ik mij waarschijnlijk ook opgesteld.

Ook bij de opname van 2024 is er een 'voor' en 'na'. Hier heb ik tussen de jongens van de straat gezeten. Ik ben juist weerbaar geworden. Geen bitch hoop ik. Maar ook niet meer een zielig vogeltje dat overal ja en amen op zegt.

Take it or leave it.

 

[Alinde]

Geslapen tot 9.10. Best lang voor mij. Heel veel gedroomd.
Ik hoop dat die mensen van die groep me vandaag met rust laten. Groep is vanmorgen en het zou mij niet verbazen als ze weer gaan bellen.

t Is nog koud in huis, ik zet de verwarming altijd laag s nachts.

 

[Alinde]

Het is lekker om een ochtendje te lummelen en in mijn eigen tempo op te starten. Misschien mag ik ook gewoon zo'n ochtend hebben in de week.

Iedereen denkt dat dat haasten naar die dagbesteding zo goed voor me is maar ik weet het niet. Ochtendspits enzo.

De ochtenden met vriend zijn ook anders. Overleggen over de douche, huisgenoot vliegt in en uit, begeleiding komt een praatje maken. Overleggen wat we gaan doen. Meestal belt er nog wel een vriend. Hij wil altijd even journaal kijken.
Ik werk op dit moment niet en dan heb ik toch ook het recht om thuis een ochtendje rustig te doen. Mensen denken dat het goed is om alles vol te plannen en ik voel mij bij GGZ ook gepusht daartoe maar volgens mij is zo'n ochtend rust ook goed voor mijn herstel.

Die groep voelde denk ik al langer als moeten. Ik deed het ook om bij GGZ te kunnen zeggen, ik zit al in een praatgroep en één praatgroep is genoeg. Het was één keer in de maand twee uur en dan had je allemaal een kwartier tot een halfuur om te vertellen. Ik was dan vooraf al bezig met wat ik wilde vertellen, zo kort en bondig mogelijk. Dingen over mijn familie kon ik niet zo goed bespreken want dan kwamen er alweer scheve ogen van mensen die helemaal geen contact met familie hebben.
Het was ook fijn soms, met mensen die je al zo lang kent, maar door in die groep te zitten was ik ook altijd bezig met bipolair zijn, ofzo. In de tijd in de kliniek dacht ik heus niet elke dag 'ik ben bipolair'. Je dacht: We gaan sporten, wat zit Kareltje te smakken, wat gaan we eten. De observaties hebben wel bevestigd dat ik het ben, maar ik was me niet zo heel bewust de hele dag.

Maar ook als ik bijv vertelde over mijn psychose in de kliniek, later bij de groep, dan was er wel weer iemand die het erger had gehad.

 

[Alinde]

Discussie bij die groep ging ook nog even over ambulante hulp thuis op praktisch gebied. Ik heb er een gehad die ook gewoon een emmer sop pakte als dat nodig was maar die was tijdelijk.
Er zijn dus ook thuishulpen die wel zeggen dat je een emmer sop moet pakken maar het zelf niet zullen of mogen doen.

Bij die ik nu heb is het me niet zo duidelijk. Of je ook kunt zeggen, ik doe de badkamer, doe jij de wc. Elke organisatie is weer anders. Ja makkelijkst is om het straks gewoon te vragen als ze komt.

Anyway volgens GGZ-groepslid was het belachelijk dat ik alleen al dacht dat die mensen misschien een emmer zouden pakken. Want zij had jaren eentje gehad en die had nog nooit een emmer aangeraakt.

Leek mij niet zo raar als iemand komt voor praktische zaken, dat diegene dan ook met de handen wil werken maar dat is geloof ik te simpel gedacht.

 

[Kordie]

Er zijn dus ook thuishulpen die wel zeggen dat je een emmer sop moet pakken maar het zelf niet zullen of mogen doen.

Poetshulp bedoel je?
Of ambulant begeleider?

 

[Alinde]

Ik wil geen naam van de organisatie noemen maar praktische hulp vanuit een zorgorganisatie.

Geen schoonmaker maar ook niet een ambulant zoals van Brijder. Je hebt verschillende soorten hiervan en de een werkt ook met de handen, de ander maakt meer een planning.

 

[Alinde]

Vandaag was ze een soort psycholoog.

Anders dan hier (en ik ben natuurlijk super blij met jullie) ziet zij de emotie bij de dingen die ik vertel en zag ze ook bij welke dingen de meeste emotie zit op dit moment en daar had ze praktische tips voor.

We hebben helemaal niks in huis gedaan maar ze zei dat ik leuk bezig ben met mijn plantjes en dat ik vooral even rust moet pakken.

Ik wilde eigenlijk niet over de groep beginnen, soms worden dingen juist groter als je het met meer mensen bespreekt. Maar aan het einde toch gezegd. Overigens is deze dame niet van GGZ dus ze kon het alleen aanhoren. Ze zei dat zo'n groep nooit zonder begeleider zou moeten draaien en dat zoiets van gisteren mij leeg zuigt.

Vanavond een etentje waar ik niet tegenop zie, ik zal voor die tijd wel even douchen en iets leuks aantrekken. Zit nu in een huispak met vlekken.

 

[Alinde]

Had belafspraak Brijder om 15 uur. Ik dacht even kletsen hoe het gaat. Maar het was telefonisch doornemen van behandelplan en crisisplan. Best intens dus maar wel heel nuttig.
Als je helemaal uit contact gaat en er vermoeden van gebruik is komt deze man ook langs. Ik gaf aan dat het fijn is als hij ook al een keer 'gewoon' hier thuis komt omdat ik het altijd moeilijk vind vreemde mensen binnen te laten. Dat vond ie een goede.

Nooit leuk als je juist clean bent om te bespreken wat ze gaan doen bij terugval maar wel heel nuttig. Misschien goed dat ik een ander telefoontje verwachtte, luchtiger, want nu had ik geen tijd om me er vooraf druk over te maken.

Maar wat een verschil met GGZ. Ik heb wel eens een dame gehad daar die niet goed kon typen en dan was je zooooo lang bezig voor er een keer een plan was. Meerdere keren terugkomen, elke keer typte ze zinnen fout en haalde het weer weg etc etc. Dan ga je zelf denken dat het maken van zo'n plan iets super ingewikkelds is maar deze zette de telefoon op de speaker, zat een tijdje te rammelen en het was klaar.

 

[Alinde]

Heel gezellig gegeten bij twee mensen.

Ik had eens laten vallen dat ik wel op hun kat wilde passen in de vakantie, mocht dit nodig zijn. Ik dacht dat het etentje misschien was om het over de katten te hebben maar dat was helemaal niet zo. Het was echt voor de gezelligheid en het was ook heel gezellig.

Het was gewoon leuk en ontspannen. Ik had mijzelf voorgenomen om tot uiterlijk 20 uur te blijven maar anders hadden we zo nog een tijd door kunnen praten. Terwijl we elkaar alleen oppervlakkig kenden tot vandaag.

Dus dat kan ook gewoon Terwijl ik maandag wel zoveel spanning had dat ik op het punt zat dat ik voorheen wel alcohol gehaald zou hebben. Omdat je dan denkt dat die spanning anders niet weggaat. En dan was ik er nu veel slechter aan toe geweest. Nu heb ik gewoon relaxed bij die mensen gegeten.

 

[Alinde]

Her en der aan t lezen op forum.

Dan vraag ik mij af of ik nu echt aan het herstellen ben... of bezig ben mij van afspraak naar afspraak te slepen. De twee afspraken van vandaag hebben me echt geholpen.

Maar het GGZ-verhaal... het lijkt of ik rondjes draai en van Jan naar Piet gestuurd word en van Piet naar Arie. Bijv dat ik van de één huiswerk kreeg om alles uit te zoeken rondom taperingstrips en dat de psychiater daarvoor al had gezegd dat hij niet met taperingstrips gaat werken. Dan hoef ik het ook niet uit te zoeken maar dan kreeg ik weer te horen dat we opnieuw met de psychiater om tafel kunnen. Kost allemaal zoveel tijd.

Documenten die kwijt zijn. Gaan ze dat nou zelf binnen GGZ weer zoeken of is het de bedoeling dat ik het ze stuur? En naar wie?

Degene met wie ik ging eten, ook bipolair en ook een verslavingsverhaal, vertelde dat zijn behandelplan helemaal op orde is inclusief welke medicatie bij welke situatie, en dat dat nu gewoon loopt. Hij ziet de psychiater ook niet meer en zijn maatschappelijk werkster is hoofdbehandelaar en zij kan precies op het goede moment handelen als er wat is. Ik ken die vrouw en dat is idd een echte topper. Ik kan mij voorstellen dat daar niets kwijt raakt en niets vergeten wordt en dat ze ook geen dingen uitstelt tot morgen of overmorgen.

Het kan dus wel.

 

[Alinde]

Scrollend door mijn telefoon zie ik dat ik helemaal geen vriendin heb die ik altijd kan bellen oid. Laatst had ik ruzie met mijn vriend en dacht: Ik heb geen vriendin waar ik even thee kan drinken.

Ik heb een paar vriendinnen wat verder weg maar mis ook iemand die gewoon dichtbij woont en waar ik even thee kan drinken. Dus dat is ook iets om aandacht aan te geven, contacten zoeken.

Dat heb ik heel veel gedaan al. Maarja dan ging ik s avonds uit contact (want gebruikt) of alleen appen en niet bellen en ze mochten vooral niet onverwacht op de stoep staan dus voor de ander waren dat dan best vage signalen in een beginnende vriendschap.

Er is wel een leuke facebookgroep om mensen te ontmoeten in de regio en dan zullen er ook heus wel eens mensen uit mijn stadsdeel bij zitten.

 

[LucidLucy]

Scrollend door mijn telefoon zie ik dat ik helemaal geen vriendin heb die ik altijd kan bellen oid. Laatst had ik ruzie met mijn vriend en dacht: Ik heb geen vriendin waar ik even thee kan drinken.

Ik heb een paar vriendinnen wat verder weg maar mis ook iemand die gewoon dichtbij woont en waar ik even thee kan drinken. Dus dat is ook iets om aandacht aan te geven, contacten zoeken.

Dat heb ik heel veel gedaan al. Maarja dan ging ik s avonds uit contact (want gebruikt) of alleen appen en niet bellen en ze mochten vooral niet onverwacht op de stoep staan dus voor de ander waren dat dan best vage signalen in een beginnende vriendschap.

Er is wel een leuke facebookgroep om mensen te ontmoeten in de regio en dan zullen er ook heus wel eens mensen uit mijn stadsdeel bij zitten.

Ga je nog naar meetings?

Het grootste deel van mijn contacten die dag en nacht voor me klaar staan, heb ik ontmoet op meetings. Voordeel is vaak dat die me ook meteen begrijpen. Niet-verslaafde mensen niet altijd.

Vergt inderdaad wel veel tijd en aandacht om die hechte contacten op te bouwen. En niet te vergeten ook ontzettend veel lef. Ik heb wel gemerkt dat ik moedig moet zijn en over mijn angsten heen moet gaan om me ècht kwetsbaar op te stellen naar anderen. En pas dan lijkt er een diepere emotionele band te ontstaan.

Wel een heel mooi proces als dat lukt.

 

[Alinde]

Dankjewel, zeker goede tip en ik kom er op terug.

Gisteren heel slecht nieuws gehad over iets de familie. Ik wil dit niet te gedetailleerd hier delen.

Straks tweede intake ggz psycholoog maar het komt er op neer dat ik kan kiezen voor een groep maar niet voor individuele gesprekken. Individuele gesprekken met een psycholoog zal ik elders moeten zoeken en ik zal wel vragen of hij specifiek iemand aanraadt. Hoe het met verzekering zit heb ik nog niet uitgezocht.

Als ik een groep had overwogen, zouden bepaalde onderwerpen van de familie ook niet geschikt zijn voor een groep, het gaat wel over privacy van andere mensen. De groepen zijn kortlopend, wat ik begreep.

Mijn moeder zei, wat ze niet bieden dat bieden ze niet en leg je daar dan maar bij neer.

Ik voel me wel wat verloren nu, ik heb dat gesprek vanmiddag en iets leukers moet daar voor wijken, tegelijkertijd denk ik dat het gesprek niet veel oplevert. Bij het eerste gesprek is eigenlijk alles al gezegd.

 

[Alinde]

Ga je nog naar meetings?

Het grootste deel van mijn contacten die dag en nacht voor me klaar staan, heb ik ontmoet op meetings. Voordeel is vaak dat die me ook meteen begrijpen. Niet-verslaafde mensen niet altijd.

Vergt inderdaad wel veel tijd en aandacht om die hechte contacten op te bouwen. En niet te vergeten ook ontzettend veel lef. Ik heb wel gemerkt dat ik moedig moet zijn en over mijn angsten heen moet gaan om me ècht kwetsbaar op te stellen naar anderen. En pas dan lijkt er een diepere emotionele band te ontstaan.

Wel een heel mooi proces als dat lukt.

Dankjewel.

Al heel lang geen meetings gedaan, ook omdat ik mijn energie meer overdag heb en minder s avonds. Terwijl er hier ook op zaterdagochtend en zondagochtend meetings zijn. Ben wel bij een herstelgroep geweest waar veel mensen zijn die ook naar meetings gaan dus die contacten zijn er idd gewoon. Ik zeg wel eerlijk dat er een paar markante figuren bij zitten waar ik ook een klein beetje voorzichtig mee ben.

Maar de basis voor contacten is er eigenlijk al omdat ik in januari heel intensief naar meetings geweest ben en als ik nu weer ga is dat gewoon oké. Ik was daar vrij abrubt weg toen met terugval en opname maar twee mensen heb ik op de hoogte gehouden en één is ook een keer langs geweest. Ik durf niet een oude bellijst te pakken want er is toch kans dat sommigen in de tussentijd teruggevallen zijn of afgehaakt maar idd als ik weer eens ga en vraag om een nieuwe lijst dan is dat natuurlijk prima.

Ik merkte ook een soort hierarchie van mensen die meer of minder doen binnen de community en daar probeer ik me dan afzijdig van te houden want ik ga niet beter herstellen oid als ik vaker de folders doe. Of hoe heet dat haha. t Is denk ik een enkeling die daar status uit haalt.

Meestal vond ik de meetings heel fijn. Alleen de mensen die echt drammen over die 90/90 vond ik lastig. Ik ken ook mensen die hersteld zijn met twee meetings in de week. Over 10 dagen zit ik sowieso op 90 dagen dus dan kunnen ze er wel over ophouden. Of heb je dan nog een 270/365 beweging?

 

[Alinde]

Het gesprek met de psycholoog was oké maar het worden toch echt groepen of niets.

Maar er gaat iemand dood, hier, die 23 is. Het helpt mij niet om in een groep met onbekenden daarover te praten, diegene gaat toch dood en wat andere mensen daar over te zeggen hebben dat maakt eigenlijk niet uit. Het is sowieso pijnlijk.

Wel kwamen we op mindfullness waarmee ik beter leer met spanningen om te gaan.
En op beeldende therapie. Dat is wel in een groep maar draait minder om gesprekken. Dus van beide groepen gaat iemand contact met mij opnemen.

Toen was er tijd over en vroeg hij door over het ZAG. Ik heb verteld dat of de psychiater een black out had of dat mijn documenten niet op orde zijn. Dat leek hem idd ook een goede eerste stap, om het crisisplan op orde te krijgen evt met de Brijder samen.

 

[Kordie]

Maar er gaat iemand dood, hier, die 23 is. Het helpt mij niet om in een groep met onbekenden daarover te praten

Aah wat shit.
En inderdad, niet iets wat je zomaar in de groep gooit.

Maar het kan wel. Als je een goeie groep hebt. Ik heb veel meegemaakt en heb altijd gezegd dat ik niks deel.
Toch doe ik dat nu wel. Wel bij lotgenoten en behandelaar erbij.
Dus in hoeverre zijn die mensen gelijk als jij? Qua ziekte, verslaving etc?

 

[LucidLucy]

Dankjewel.

Al heel lang geen meetings gedaan, ook omdat ik mijn energie meer overdag heb en minder s avonds. Terwijl er hier ook op zaterdagochtend en zondagochtend meetings zijn. Ben wel bij een herstelgroep geweest waar veel mensen zijn die ook naar meetings gaan dus die contacten zijn er idd gewoon. Ik zeg wel eerlijk dat er een paar markante figuren bij zitten waar ik ook een klein beetje voorzichtig mee ben.

Maar de basis voor contacten is er eigenlijk al omdat ik in januari heel intensief naar meetings geweest ben en als ik nu weer ga is dat gewoon oké. Ik was daar vrij abrubt weg toen met terugval en opname maar twee mensen heb ik op de hoogte gehouden en één is ook een keer langs geweest. Ik durf niet een oude bellijst te pakken want er is toch kans dat sommigen in de tussentijd teruggevallen zijn of afgehaakt maar idd als ik weer eens ga en vraag om een nieuwe lijst dan is dat natuurlijk prima.

Ik merkte ook een soort hierarchie van mensen die meer of minder doen binnen de community en daar probeer ik me dan afzijdig van te houden want ik ga niet beter herstellen oid als ik vaker de folders doe. Of hoe heet dat haha. t Is denk ik een enkeling die daar status uit haalt.

Meestal vond ik de meetings heel fijn. Alleen de mensen die echt drammen over die 90/90 vond ik lastig. Ik ken ook mensen die hersteld zijn met twee meetings in de week. Over 10 dagen zit ik sowieso op 90 dagen dus dan kunnen ze er wel over ophouden. Of heb je dan nog een 270/365 beweging?

In herstel vraag ik me eigenlijk altijd af: "Hoe vrij wil ik zijn?"

Mijn ervaring met herstel is echt, de energie die ik erin steek, krijg ik er ook ècht weer uit. Ik krijg er super veel groei en mooie momenten voor terug.

Ik kan een aardige waslijst met redenen geven waarom een 90/90 in het begin van herstel heel raadzaam is.
Ook waarom de folders doen goed is voor herstel. Maar ik denk niet dat het hier op zijn plek is om daar verder op in te gaan. Dan wordt het een soort overtuigd betoog en dat is niet helpend denk ik.

Maar uiteindelijk is alles in het programma een suggestie. Take it or leave it.
Het is wel zo dat die suggesties vaak voor anderen hebben gewerkt en daarom worden ze doorgegeven. Het zijn onze 'best practices'.
Ervaring leert dat voor mij herstel pas ècht begint als ik deze suggesties begin toe te passen voordat denk: 'nee, dit is niets voor mij.'

Inmiddels heb ik geen 90/90 meer nodig. Zelf doe ik het erg goed op 3 meetings in de week. Veel verslaafden om me heen ook. Er zijn er behoorlijk veel die stevig in herstel staan, die drie keer per week gaan.

Maar uiteindelijk is NA, CA of AA geen 'meeting programma'. Het is een 12-stappen programma. Dat is de kern.

En als we dan terugkomen op hoe vrij ik wil zijn. Dan is daar de meeste winst te behalen. Stappenwerk doen met een sponsor.

Maar ook dat is slechts een suggestie 😉

 

[LucidLucy]

Aah wat shit.
En inderdad, niet iets wat je zomaar in de groep gooit.

Maar het kan wel. Als je een goeie groep hebt. Ik heb veel meegemaakt en heb altijd gezegd dat ik niks deel.
Toch doe ik dat nu wel. Wel bij lotgenoten en behandelaar erbij.
Dus in hoeverre zijn die mensen gelijk als jij? Qua ziekte, verslaving etc?

Ik vind dingen in een groep delen, hoe moeilijk ook, ontzettend helend werken.

Heeft erg veel te maken met vertrouwen geven en vertrouwen krijgen voor mij. Op de juiste plek, met de juiste groep, is dat echt heel heilzaam.
Dan gebeuren er dingen die 1-op-1 met een psycholoog niet kunnen gebeuren.

 

[Alinde]

Dankjullie wel en dankjewel ook dat het geen discussie hoeft te worden.

Mijn sponsor gaf tijdens mijn opname aan dat het goed me daar op te richten op dat moment en geen twee programma´s tegelijk te doen, met 12 stappen. Ik had mijn bigbook wel mee naar de kliniek en er was een bureau dus misschien had het wel gekund. Het had misschien de focus wat meer bij mijzelf gehouden en niet bij de intriges op de afdeling.
Wat ik nu gedaan heb is in de vrije uren veel afleiding zoeken, meestal met vriend. Stand, bos, meren, steden, we zijn overal geweest. Waarvan ik nu denk hoe kun je dat allemaal doen tijdens een opname op een gesloten afdeling.... wij konden het.

Ik merkte bij het roken eens wat onderlinge strubbelingen met iemand die de folders deed en iemand die een meerdaags evenement organiseerde maar daar moet ik me helemaal buiten laten. NA zijn ook mensen en mensen hebben wel eens dingetjes.

Het is idd goed om weer meetings te gaan pakken. Ik maak me nu zo druk om GGZ als organisatie en ik schiet er helemaal niks mee op. Echt helemaal niks.

Ik heb overigens wel regelmatig geshared, ik vind dat niet moeilijk. Soms weet ik zeker dat ik iets wil zeggen, soms niet zeker, en dan komt er een stilte en dan ga ik praten of ik laat het voorbij gaan. Alles mag.

Ik wilde schrijven dat ik bijna mijn 9 maanden muntje ga krijgen. Maar ik bedoel 90 dagen, haha. Deze 90 dagen voelen als 9 maanden denk ik.

 

[Alinde]

In september had ik een appje van een vriend die ik al van de kleuterschool ken. Ik had m eerder al laten weten opgenomen te zijn en het appje was voor mij op dat moment niet echt passend. Iets van 'ga eens kijken bij Piet want die heeft een nieuwe zaak'.
Toen niets mee gedaan maar nu had ik gedroomd van die club en heb even laten weten dat ik over ze gedroomd had, dat ik opgenomen was en dat ik alsnog wel eens wil kijken bij Piet zijn zaak. En hem gefeliciteerd dat zijn broer getrouwd is want dat hoorde ik laatst.

Voor hem is opname in een verslavingskliniek geen dagelijkse kost maar dat hoeft ook niet. Als hij iets wil weten mag hij het vragen en anders kletsen we lekker over Piet en zijn broer die getrouwd is.

 

[LucidLucy]

NA zijn ook mensen en mensen hebben wel eens dingetjes.

Ja we komen niet voor onze zweetvoeten hè. Er komen alleen maar zieke mensen naar NA/CA/AA. Dat moeten we niet vergeten 🤣

En een deel probeert naar beste kennen en kunnen wel te groeien. Maar niemand is daarin perfect.

Ik ken het hoor. De eerste keer dat ik GSR werd, was dat voor mij meer een status en ego dingetje dan dat ik het echt deed om service te doen en de groep te helpen. Maar ook daarin ben ik weer wat gegroeid.

Daar doen we het eigenlijk ook voor. In het begin zei iemand me weleens: NA is een soort speeltuin waar je fouten mag maken. Zolang je er maar van leert. Je kan beter hier fouten maken, dan bij je baas. Het is dus ook een oefening voor de rest van de buitenwereld. Omdat we op de meetings vaak wat toleranter zijn naar elkaars gedrag.
Daar tegenover staat dat (de meesten dan) vaak ook wat toleranter zijn als we worden aangesproken op ons gedrag. Want daar kunnen we weer van leren en groeien 😎

 

[Alinde]

Zo is het mij nog niet uitgelegd, die speeltuin, maar mooi!

Er zijn er veel die (weer) werken, ook fulltime en daarin is er ook een verschil met mensen die zich fulltime voor de club inzetten.

Maar daar hoef ik idd niet in mee te gaan in de strubbelingen.

Ik merk vandaag dat het me moeite kost om gewoon even de was en de afwas te doen. Afgelopen week was erg belastend. Vriend had gebeld en ik belde even terug maar kreeg zijn collega aan de lijn, kon bijna huilen. Emmertje zit een beetje vol. Straks naar Brijder maar alleen voor antabus.

 

[Alinde]

Medicatiepoli is fijn. Ze vragen hoe het gaat en dat is even kort to the point. Hoe gaat het, hoe voel je je daarbij, klaar.
Er is een klein park daar waar op zich niks aan is (echt alleen gras en een pad) maar als je de tijd neemt zie je toch een boom, een vogel, een mooie plant.

Voor herstel is dat nu wat ik het meeste nodig heb. Even buiten, even wind door mijn haar.

Niet nog meer praten in kamertjes. Alles moet vooral bezinken.

 

[De Zandman]

Teveel gesprekken voeren is niet goed voor je @Alinde. Je moet de tijd nemen om eea te verwerken en te laten bezinken!
Anders ga je geestelijk kapot....
En straks zul je op eigen benen moeten staan, zonder alle hulpverlening.
Dat moment kan nu nog ver weg lijken, maar de tijd gaat sneller dan je denkt!

 

[Deadwing]

Teveel gesprekken voeren is niet goed voor je @Alinde. Je moet de tijd nemen om eea te verwerken en te laten bezinken!
Anders ga je geestelijk kapot....
En straks zul je op eigen benen moeten staan, zonder alle hulpverlening.
Dat moment kan nu nog ver weg lijken, maar de tijd gaat sneller dan je denkt!

Mee eens.
Soms een gesprek voeren lijkt me goed en ook wel belangrijk. Wat er gebeurd is in je eigen leven en wat besproken wordt heeft tijd nodig om te verwerken en dat kan denk ik ook niet met teveel gesprekken.

 

[Alinde]

Dank je Zandman.
Voor bipolaire stoornis blijf je meestal wel bij GGZ, ook omdat ze de lithium moeten monitoren.
En de WMO kan ook verlengd worden.

Maar je hebt een punt. Toen ik deze week dacht, kan ik niet een vriendin bellen - toen zag ik hoe mijn telefoon vol namen van hulpverleners staat. Er zijn wat vriendinnen ver weg, die niet goed de situatie kennen (ging even over die zieke persoon) die ik dan ook niet out of the blue bel over iets of iemand die ze helemaal niet kennen.

Morgenavond is er een meeting waar ik heen wil. Daar zijn idd mensen waar ik op de langere termijn iets aan kan hebben.

Vriendschappen gaan hier niet vanzelf. Vroeger wel, bijna vanzelf. Maar er kwam een moment dat iedereen leek te verhuizen, ik zelf ook. Zoals dat vaak gaat bij hoogopgeleiden tussen de 25 en 30: men zoekt een baan, een huis, vindt een relatie en is niet meer aan 1 plaats gebonden. Lange tijd ben ik nog heen en weer gereisd voor alle mijlpalen maar ergens glipte het door mijn vingers.
Daarna volgde een tijd waarin ik mensen vond via GGZ of online maar ook daar de afstand, en met de GGZ-mensen escaleerde het toch vaak als beiden in een mindere periode zaten. Met de online contacten trouwens ook.

De GGZ-groep die ik deze week noemde, voelde wel als vriendschap, maar dan niet met de bedoeling elkaar tussentijds te bellen of appen. We spraken elkaar op die ene ochtend in de maand en ik sprak ze daarbuiten niet. Dat was ook het aparte omdat twee dames elkaar wel regelmatig spraken.

De meetings zijn idd een goede plek om mensen te ontmoeten. Wie weet zijn er meer die nu soms een rondje willen lopen. Alleen dat zou al fijn zijn.

 

[Alinde]

Mee eens.
Soms een gesprek voeren lijkt me goed en ook wel belangrijk. Wat er gebeurd is in je eigen leven en wat besproken wordt heeft tijd nodig om te verwerken en dat kan denk ik ook niet met teveel gesprekken.

Dank je. Deze week viel het me op dat de gesprekken niet eens echt over mij gingen maar meer, welke organisatie doet wat. Hoe zit het met de familie. En dat begint me nu idd op te breken want ik kan er zo weinig mee als bij GGZ iets mis gelopen is.

Gisteren bij de psycholoog heb ik even iets persoonlijks genoemd en zijn reactie was dat groepsgesprek X daar heel goed voor werkt. Maar dat is dus niet wat mij nu helpt.
Dit zijn twee gesprekken bij de psycholoog geweest voor doorverwijzing maar niet voor een traject 1 op 1 bij hemzelf.

Daar in de weilanden was wel even lekker. Het blijft lastig omdat mijn ouders ook vaak over GGZ beginnen en hoe alles nu geregeld is. Mijn vader (die iets mankeert) was nu een model aan het ontwikkelen voor GGZ, Brijder en Parnassia om beter te kunnen samenwerken. Lief bedoeld maar niet de bedoeling maar dat heeft ook met zijn aandoening te maken.

Morgen schaatsen op de ijsbaan en ik hoop dat dan alles uit mijn hoofd waait.

 

[Alinde]

Straks schaatsen. Hopelijk kom ik dan wat meer in mijn lijf en wat minder in mijn hoofd. Ben ook benieuwd wat mijn stappenteller doet bij schaatsen.

 

[Alinde]

Schaatsen was lekker!

Ik moest wat ophalen bij ouders. Moeder blijkt zich ook zeer onvoldaan te voelen na ZAG van maandag. Ik zei dat ik liever geen verwijten wilde maar ze zei dat ze dat helemaal niet bedoelde. Maar dat er nog steeds niets concreet is.

Mijn vriend was mee en buiten zei ik dat iedereen wel trots mag zijn dat ik toch niet ben teruggevallen maandag. Maar vriend is elke dag trots dus dat hoeft hij niet extra te zeggen.

Het zou er wel een dag voor geweest zijn. Broers nemen vrij voor zo’n gesprek, ouders kunnen een dag niet oppassen, maar je komt eigenlijk geen stap verder.

Bij Brijder loopt t wel gestroomlijnd, die hele organisatie zit gewoon beter in elkaar denk ik.

 

[Alinde]

Wel lekker weekend gehad en morgen een rustige maandag.

Vandaag een kast uit elkaar gesloopt bij mensen die m gratis weggeven, voor degene die m ook uit elkaar haalt. Het heeft best lang geduurd voordat we een afspraak hadden (van mijn kant) en ik had bijna verwacht dat ze zouden zeggen, hij gaat naar iemand anders. Iig hij is nu uit elkaar en ergens komende week heeft vriend vervoer om hem op te halen. Het is echt een mooie kast! Mooier dan verwacht. Uit elkaar gehaald met vriend en dat ging heel gestroomlijnd zonder ruzie. Hij zei zelf dat hij niet vaak een meubelstuk gemaakt of gesloopt heeft zonder te schelden, haha. Ik had ook eigenlijk verwacht dat het met een boel gemopper gepaard zou gaan maar dat viel vandaag erg mee.

Ik schreef een aantal weken geleden over zijn nachtelijke eetbuien. Toen deed hij er nogal lacherig over maar inmiddels praat hij er ook wel over met mensen, het inzicht begint te komen. Mensen zeggen ook wel dat hij erg gegroeid is
Als hij overdag normaal eet heeft hij s nachts ook minder trek denk ik.

Er zijn binnen het begeleid wonen complex nogal wat gedoetjes. Het laatste jaar werd er voor mij ook steeds meer over begeleid wonen gesproken omdat ik telkens terugviel in gebruik. Ik ben toch blij dat ik daar niet voor gekozen heb. Toch vaak conflicten tussen de huisgenoten en nu moeten een paar huizen opnieuw ingedeeld worden omdat het onhoudbaar is geworden.

Morgen maar weer met de stappenteller op stap. Vandaag mijn stapjes niet gehaald helaas.

 

[Alinde]

Morning.

Vriend krijgt een nieuwe huisgenoot, hij gaat deze morgen ontmoeten. Ze zitten nu met 2, waarvan de ander vaak weg is. De nieuwe voldoet qua omschrijving aan iemand die ik uit de kliniek ken en ik zou er wel van balen als hij dat is. Ik wilde die laatste periode van de kliniek liever vergeten. Ik zat er niet lekker meer, had geen energie meer om sociaal te doen, deed niet meer mee aan de spelletjesavonden, zat buiten de programma-onderdelen veel op mijn kamer. Niet fijn om straks weer met iemand uit die tijd te maken te hebben.
We weten het nog niet zeker... morgen meer.

Morgen eet ik bij mijn ouders. Mijn moeder baalde ook van het ZAG. Er moet toch nog iets gebeuren want nog steeds staan er geen goed signaleringsplan, behandelplan en crisisplan in en als ik het nu zo laat staat het er met Sint Juttemis ook niet in maar het is wel irritant.

Mijn huis is nog koud, ik heb ff nergens zin in en ik heb nog geen koffie gehad. Eerst dat laatste dan maar eens.

 

[Alinde]

Huisgenoot is waarschijnlijk degene die ik bedoel, maar die schijnt nu heel rustig te zijn. Grappig want ik ken m als heel druk maar dat is wat alcohol afkick met je doet.
Dan is t vast een prima vent. Hoop dat hij op zijn nieuwe plekje op zijn plek zit straks. Hij houdt van natuur en er is een natuurgebied dichtbij.

 

[Kordie]

Huisgenoot is waarschijnlijk degene die ik bedoel, maar die schijnt nu heel rustig te zijn. Grappig want ik ken m als heel druk maar dat is wat alcohol afkick met je doet.
Dan is t vast een prima vent. Hoop dat hij op zijn nieuwe plekje op zijn plek zit straks. Hij houdt van natuur en er is een natuurgebied dichtbij.

Misschien wel fijn dat jullie elkaar al kennen.
En anders heb je er helaas toch geen invloed op.

 

[Alinde]

Nee idd geen invloed. En deze persoon vond ik in het begin heel aardig, maar zoals dat gaat, na een paar maanden samen in een groep ben je het soms zat. Het is eigenlijk meer die periode waar ik een bepaald gevoel bij heb en niet die persoon op zich.

Ik ben met de stappenteller op stap en heb al bijna genoeg gewandeld. Maandagochtend is t lekker rustig overal.

 

[Alinde]

Vandaag realiseerde ik dat ik het signaleringsplan toch wil aanpassen.

Volgens mij hebben we een basis situatie geschetst waarin ik van alles moet. X uur per week dagbesteding, X keer per week een sociale afspraak, X keer per week een groepje, X keer per week gesprekken met de hulpverlening.

Laatste dagen heb ik een paar keer een rondje gewandeld en wat foto's gemaakt, bijvoorbeeld. Gewoon alleen, zonder te praten over de toestand in de wereld. Die dingen moeten toch gewoon kunnen.

Het is mooi dat er dagbesteding bestaat, maar bij een baan kun je zeggen 'jongens ff stil ik zit te werken'. Bij dagbesteding wordt soms maar wat gehangen en gekletst en ik vind een paar uur dagbesteding soms nog best intensief. Het doel tijdens herstel is toch niet, zoveel mogelijk uur dagbesteding. Als ik opknap van buiten foto's maken.

En tijdens het schrijven krijg ik een bericht dat mijn oom is overleden. Weer een. Ik wist helemaal niet dat dit er aan zat te komen... misschien zat het er ook niet aan te komen. Heel onwerkelijk even.