Tijd van bezinning - waar?

[Alinde]

Dank je. Ik had voor de wrap-bijeenkomst al contact gehad met de docent, dat ik er ff niet uit kwam.

En in de groep ook verteld van dat voogd-gebeuren en dat de baby kennelijk 4 ouders heeft en dat ik me buitengesloten voelde. Was niet eens van plan dat te delen.

Ja de kaart kan later nog. Ik had geen inspiratie.

Deze groep duurt 8 weken. Ik heb zo veel mensen ontmoet in een paar maanden, teveel eigenlijk. Je zit er voor jezelf, zeggen ze. Maar natuurlijk luister je naar de anderen. Mijn geheugenkaartje raakt alleen vol.

 

[Alinde]

Wrap gaat niet door morgen. Nu wel lekker maar misschien komt er in september nog een week bij.

Ik ben zo moe en voel me zo verrot. Gisteravond ging het wel weer even maar nu zo moe.

 

[Alinde]

Heb vannacht van alles lopen/zitten doen. Knutselen, brief schrijven etc. Met het idee, dan word ik zo wel moe. Later in de nacht nog wel heel vast geslapen maar dat is dan maar een paar uurtjes geweest denk ik.

 

[Koffieb00n]

Een ding wat mij altijd moe krijgt: zwemmen. Hoe langer hoe beter en je valt gegarandeerd als een blok in slaap in de avond.

 

[RnB_fan]

En stel jezelf gerust met de gedachte dat een mens echt niet veel slaap nodig heeft (ik heb een kind, dus heb de vuurdoop gehad).. Alleen van die gedachte al, val ik meestal alsnog in slaap!

 

[Alinde]

Best depressief geworden. Zo veel tekst als ik eerst had, zo weinig nu.
Heb wel activiteiten maar daarbuiten nergens zin in. Vorige week dus wel alcohol gehad, na woensdag niet meer.

Zo rot, eerst zo’n strijdlust en dan weer zo’n omslag waarbij alle energie weg is. Op de fiets ergens heen kost al moeite.

 

[_shikantaza]

Best depressief geworden. Zo veel tekst als ik eerst had, zo weinig nu.
Heb wel activiteiten maar daarbuiten nergens zin in. Vorige week dus wel alcohol gehad, na woensdag niet meer.

Zo rot, eerst zo’n strijdlust en dan weer zo’n omslag waarbij alle energie weg is. Op de fiets ergens heen kost al moeite.

Probeer actief te blijven, en je over “geen zin” heen te zetten. Je zult merken dat het helpt. Houd moed 😘.

 

[Alinde]

Dank je wel Dupont.

 

[Alinde]

Het gaat niet echt lekker.

Ik heb moeite om het nut te zien van mijn bestaan. Eigenlijk was dat al langer zo maar dan kon ik nog ‘blij’ worden van een fles wijn.

Ik kan wel in het zomerzonnetje gaan zitten maar ik voel er niets bij.

Ik vernam dat er ook op zondagochtend een meeting van NA is, misschien is dat wat voor morgen.

Ik weet niet hoe anderen dat hebben. Ik voel me al 3 weken verschrikkelijk en er komt ook geen motivatie voor iets wat ik leuk vind ofzo. Die ‘leuke’ ggz cursus vind ik nu ook verschrikkelijk, al dat gepraat.

Voel me psychisch in een soort niemandsland. Alsof ik in een andere wereld zit dan de rest.

Laatste alcohol was 2 augustus. Dit rotgevoel ontstond paar dagen eerder.

 

[RnB_fan]

Het gaat niet echt lekker.

Ik heb moeite om het nut te zien van mijn bestaan. Eigenlijk was dat al langer zo maar dan kon ik nog ‘blij’ worden van een fles wijn.

Ik kan wel in het zomerzonnetje gaan zitten maar ik voel er niets bij.

Ik vernam dat er ook op zondagochtend een meeting van NA is, misschien is dat wat voor morgen.

Ik weet niet hoe anderen dat hebben. Ik voel me al 3 weken verschrikkelijk en er komt ook geen motivatie voor iets wat ik leuk vind ofzo. Die ‘leuke’ ggz cursus vind ik nu ook verschrikkelijk, al dat gepraat.

Voel me psychisch in een soort niemandsland. Alsof ik in een andere wereld zit dan de rest.

Laatste alcohol was 2 augustus. Dit rotgevoel ontstond paar dagen eerder.

Het leven is nutteloos, maar dat betekent toch niet dat je er niet van mag genieten?

En genieten doe je nou eenmaal het meeste als je nuchter bent. Natuurlijk is de piek van een roes tijdelijk lekker. Maar daarna trekt deze je stemming dagen- of wekenlang weer naar ver beneden het gemiddelde.

Nuchter zijn en blijven zorgt ervoor dat je je steeds beter zult gaan voelen. Terugvallen zal je één van de twee opties bieden: continue in gebruik blijven of leven van een steeds kleiner wordende piek naar een steeds dieper dal.

Houd de hoop erin!

 

[_shikantaza]

Het gaat niet echt lekker.

Ik heb moeite om het nut te zien van mijn bestaan. Eigenlijk was dat al langer zo maar dan kon ik nog ‘blij’ worden van een fles wijn.

Ik kan wel in het zomerzonnetje gaan zitten maar ik voel er niets bij.

Ik vernam dat er ook op zondagochtend een meeting van NA is, misschien is dat wat voor morgen.

Ik weet niet hoe anderen dat hebben. Ik voel me al 3 weken verschrikkelijk en er komt ook geen motivatie voor iets wat ik leuk vind ofzo. Die ‘leuke’ ggz cursus vind ik nu ook verschrikkelijk, al dat gepraat.

Voel me psychisch in een soort niemandsland. Alsof ik in een andere wereld zit dan de rest.

Laatste alcohol was 2 augustus. Dit rotgevoel ontstond paar dagen eerder.

Als we langere tijd clean blijven moeten we door een periode heen van demotivatie en een soort milde depressie. Gaat wel weer over als je hoofd de natuurlijke balans hervindt. Ga je gebruiken dan moet je er nog een keer doorheen. Het is rot maar houd vol.

 

[Alinde]

Dank jullie wel!

Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.

 

[_shikantaza]

Dank jullie wel!

Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.

Het zit ook in jou en niet in de dingen om je heen. Maar dat is met bijna alles zo

Blijf actief, probeer jezelf niet zielig te gaan vinden. Komt goed.

 

[RnB_fan]

Dank jullie wel!

Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.

Vind de acceptatie in dat gevoel. Keer op keer weer. En blijf gewoon kalm. Het gaat langzaam, maar het wordt écht veel beter.

Succes daar!

 

[Koffieb00n]

Het gaat niet echt lekker.

Ik heb moeite om het nut te zien van mijn bestaan. Eigenlijk was dat al langer zo maar dan kon ik nog ‘blij’ worden van een fles wijn.

Ik kan wel in het zomerzonnetje gaan zitten maar ik voel er niets bij.

Ik vernam dat er ook op zondagochtend een meeting van NA is, misschien is dat wat voor morgen.

Ik weet niet hoe anderen dat hebben. Ik voel me al 3 weken verschrikkelijk en er komt ook geen motivatie voor iets wat ik leuk vind ofzo. Die ‘leuke’ ggz cursus vind ik nu ook verschrikkelijk, al dat gepraat.

Voel me psychisch in een soort niemandsland. Alsof ik in een andere wereld zit dan de rest.

Laatste alcohol was 2 augustus. Dit rotgevoel ontstond paar dagen eerder.

Heel herkenbaar Alinde, ik zit in precies hetzelfde als jij!
Alleen wisselt het bij mij de heletijd in de dag.
Op momenten voel ik mij zoals jij beschrijft, paar uur later voel ik niks, en misschien de volgende ochtend voel ik mij weer goed, maar dan later op de dag weer heel depressief.

Gelukkig vandaag een stabiele en positieve dag gehad en daar laat ik nu het licht op schijnen!

Probeer dat ook te doen en niet enkel te blijven hangen in het negatieve (ik weet het... moeilijk..).
Maar sta ook stil bij de kleine dingen die wel goed gaan, of de kleine momentjes dat je je wel eventjes goed voelde. Ook al was het maar een halfuurtje.

Volhouden en good luck, it will get better

 

[Alinde]

Dank je koffieboon, goed dat je een betere dag had.

Ik raakte met een (online) vriendin in gesprek en ze zei iets over trauma’s in de eerste levensjaren.
Ik heb op mijn tweede een heftige ziekenhuisopname gehad en geloof wel dat dat traumatisch was maar ik kan er niet bij, ik weet het nauwelijks meer. Weet niet hoe ik dat zou kunnen behandelen.

 

[MR_CHIP]

misschien iets van hypnose oid

 

[Torchic]

Dank je koffieboon, goed dat je een betere dag had.

Ik raakte met een (online) vriendin in gesprek en ze zei iets over trauma’s in de eerste levensjaren.
Ik heb op mijn tweede een heftige ziekenhuisopname gehad en geloof wel dat dat traumatisch was maar ik kan er niet bij, ik weet het nauwelijks meer. Weet niet hoe ik dat zou kunnen behandelen.

Trauma’s kunnen in het onderbewustzijn een plek hebben. Regelmatig als er zich een traumatische situatie voordoet in de eerste levensjaren van een kind word dit een onbewust trauma. Dit komt omdat een jong kind zoiets nog niet rationeel kan verwerken en/of je bent op dat moment misschien in een dissociatie beland. Je lichaam en geest scheiden zich dan van elkaar omdat je in angst leeft of veel stress en emoties hebt op dat moment.

Wat merk je qua trauma klachten?

 

[Mindless]

Dank jullie wel!

Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.

Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).

Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.

Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.

Maar terug naar jou:

"Wherever you go, there you are."

Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.

Gebruik hem vaak als reminder:

 

[Koffieb00n]

Wat een goeie reacties @dupont @Mindless .
Het duurde even tot ik hem begreep.

 

[Mindless]

Wat een goeie reacties @dupont @Mindless .
Het duurde even tot ik hem begreep.

Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.

Dit is zo'n ding dat je moet grokken (intuïtief aanvoelen): ik moet gevoelens niet van me af drukken, maar ze juist uitnodigen naar mezelf toe. Hoe erg dat eerst ook tegen het instinct in lijkt te gaan. Als je de pijn uitnodigt is dat al een eerste stap naar open liefdevolle acceptatie ervan. Van daaruit kun je verder met er dieper doorheen werken. Dan ben je al met genezing bezig.

 

[_shikantaza]

Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.

Dit is zo'n ding dat je moet grokken (intuïtief aanvoelen): ik moet gevoelens niet van me af drukken, maar ze juist uitnodigen naar mezelf toe. Hoe erg dat eerst ook tegen het instinct in lijkt te gaan. Als je de pijn uitnodigt is dat al een eerste stap naar open liefdevolle acceptatie ervan. Van daaruit kun je verder met er dieper doorheen werken. Dan ben je al met genezing bezig.

Zeker. Accepteren, realiseren dat er een weg uit is, maar ook dat je daar dingen voor moet doen of laten die tegen je wil / instinct in gaan.

 

[Alinde]

Dank jullie wel! Ik probeer later te reageren.

Ik heb al 4 weken het gevoel alsof mijn hoofd in een vissenkom zit.
As maandag gesprek met GGZ, mijn moeder begon er over en ik zei, wat ik ook doe, ik heb telkens die vissenkom om mij heen.

We raakten aan de praat, mijn ouders vinden het niet raar dat ik denk dat ik nog een trauma heb van toen ik 2 was en dat dat laatst mogelijk ook getriggerd werd. Ze willen hier ook wel iets over zeggen bij mijn behandelaar.

Ik moet nu weg. Hopelijk komende dagen meer energie om weer te schrijven.

 

[Alinde]

Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).

Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.

Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.

Maar terug naar jou:

"Wherever you go, there you are."

Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.

Gebruik hem vaak als reminder:

Heel herkenbaar van dat fietstochtje. Dat kan inderdaad frustrerend voelen en ook verdrietig.
Doet mij denken aan een ervaring toen ik als leiding mee was op een jeugdkamp. Ik was depressief en op een gegeven moment was er een soort euforie vanwege de ‘prachtige zonsondergang’. En ik zag inderdaad een geel met rode lucht maar ik voelde er niets bij.
Paar jaar geleden had ik het met sneeuw en ijs. Weten dat je het mooi kunt vinden of zelfs magisch maar tijdens depressie er niets bij voelen. (Of kunnen voelen)

Wat betreft ‘naar de pijn gaan’, mijn lichaam lijkt zich op slot te gooien.

Ik wil nog reageren op een paar andere posts maar de woorden komen niet zo makkelijk.

 

[De Zandman]

Ik heb ook trauma ervaring kan ik wel zeggen, en sommige gebeurtenissen hebben een enorme impact en de bijbehorende gevoelens kunnen je rare dingen laten doen.
Zelfs in die mate, dat je een hulphond nodig hebt om de traumatische ervaringen en de gevolgen daarvan het hoofd te kunnen bieden.....

 

[Alinde]

Dank je wel!

Ik probeer iets te schrijven over die tijd, 1984, maar het is lastig.

Ben zo bang dat GGZ het niet serieus neemt. Zo van, het is 39 jaar geleden en daar kunnen we niks mee.

Overigens heeft Brijder een lange wachtlijst dus ik ben nu nog op ggz aangewezen.

 

[Alinde]

Misschien psychologie van de koude grond.

Maar ik heb in 2021 EMDR gehad voor ervaringen uit 2005. Heel fijne psycholoog maar hij ging naar een andere organisatie.

Het vele drinken en het meer medicatie gebruiken is daarna begonnen. Daarvoor had ik wel uitspattingen maar ging het geen maanden achter elkaar door.

Misschien is er een deksel van de put gegaan maar kon ik er zelf niets mee omdat de psycholoog weg was.

 

[Casaan]

Misschien psychologie van de koude grond.

Maar ik heb in 2021 EMDR gehad voor ervaringen uit 2005. Heel fijne psycholoog maar hij ging naar een andere organisatie.

Het vele drinken en het meer medicatie gebruiken is daarna begonnen. Daarvoor had ik wel uitspattingen maar ging het geen maanden achter elkaar door.

Misschien is er een deksel van de put gegaan maar kon ik er zelf niets mee omdat de psycholoog weg was.

5 opties, maar waarschijnlijk psychologie van de koude grond
1. Je zoekt die psycholoog omdat je zo een goede klik had
2. Je doet meer EMDR omdat het zo goed werkt
3. Je stopt met drinken
4. Je gaat echt praten over wat er aan de hand is
5. Je stopt met zelf medicatie zoals drugs
6. Je accepteert dat je hulp wil en accepteert die ook
7. Nee, doe maar niets

 

[Alinde]

Dank je Casaan.

Helaas werkt de psycholoog nu in een tbs kliniek en is er echt geen mogelijkheid meer dat hij mij nog kan behandelen.

Maandag een gesprek met de psychiater. Vanuit hun was de vraag of ik ouders en broers wilde meenemen. Dit is nu zo geregeld maar het is lastig om persoonlijke dingen te bespreken met de familie er bij. Want ik spreek hem dan niet meer apart.

De SPV had gemaild of we deze week nog even kunnen bellen nu zij terug is van vakantie.

Ik heb gemaild dat mijn toestand een maand geleden is omgeslagen en dat ik mij heel onwerkelijk voel alsof ik in een vissenkom zit. Dat ik moeite heb sociale gesprekken te voeren. Dat ik graag de psychiater even wil spreken zonder alle familie over iets wat vroeger is gebeurd.

Ik hoop echt dat hij het serieus neemt.

Het recentere EMDR traject over 2005 ging goed, mijn moeder zei dat ik toen echt door een proces ging en ook dingen ging bespreken met de familie. Het is echt heel jammer dat die psycholoog weg ging.

 

[Alinde]

De SPV lijkt het serieus te nemen. Ze stuurde folders over dissociatie en derealisatie. Ik voelde me - in al mijn gevoelloosheid - best emotioneel.

Ik was weer bij dagbesteding. Ik zeg weinig tot niets daar, ik heb helemaal geen tekst.
Terwijl ik in een eerdere periode best aanwezig was, me altijd ging voorstellen aan mensen die ik niet kende etc. Nu doe ik mijn taak en meer niet. Ben gewoon leeg.

 

[Alinde]

Ik doe mezelf ook pijn, ik heb wat lelijke plekken in mijn gezicht daardoor. Ik kan en wil gewoon de velletjes en korstjes er af halen maar zoals nu, dat ik straks een afspraak heb, vind ik het vervelend.

Heb eerst een telefonische afspraak met spv, dan wrap cursus.

Ik hoop dat ik een beetje mijn gevoel kan uitleggen. Voel me vanmorgen wat emotioneel en zie er ook verdrietig uit.

 

[De Zandman]

Het is een van de grote struikelblokken van de hulpverlening: hulpverleners die na soms een korte tijd weer vertrekken zodat je met een andere hulpverlener van voren af aan je hele verhaal weer kunt gaan vertellen en weer van voren af aan een vertrouwensband moet gaan zien te krijgen.
Wat een ellende is dat!

 

[Alinde]

Dank je Zandman.

Heeft iemand ervaring met de clean en nuchter leven groep van ggz?

Ik had intensieve gesprekken, zal thuis wat meer schrijven.

 

[Alinde]

Ik ben benieuwd naar dat kleine meisje van toen.
Dat nog maar weinig kon praten, nog niet alles kon begrijpen. Dat moest vertrouwen op de grote mensen maar dat zoveel pijn kreeg.

Vluchten kon niet, vechten ook niet. Bevriezen bleef over. Huilen had geen zin.

Het lijkt me niet echt iets voor GGZ om hieraan te werken. Te weinig concreet of meetbaar. Het zou wel fijn zijn maar zij kijken meestal niet op die manier.

Dat kleine meisje alsnog een stem geven ofzo.

De SPV zei dat je koud water over je polsen kunt doen bij herinneringen aan vroeger. Maar ik wil er niet van weg, ik wil er juist naartoe. Ik wil er aan werken.

En ik herinner me juist zeer weinig maar denk wel dat ik als klein kind mezelf een beetje hergeprogrammeerd heb en dat ik daar nu last van heb.

 

[Alinde]

Twee doelen voor dit weekend. En dan mogen de andere dingen die al een tijd blijven liggen, nog even blijven liggen.

Doel 1 is om een lelijke plek op de huid even met rust te laten zodat het kan genezen. Want ook dat is weer een drempel om onder de mensen te komen, de vraag hoe dat komt. (Gewoon van het krabben)
Doel 2 is morgen in de ochtend naar een meeting te gaan.

 

[Mindless]

Ik ben benieuwd naar dat kleine meisje van toen.
Dat nog maar weinig kon praten, nog niet alles kon begrijpen. Dat moest vertrouwen op de grote mensen maar dat zoveel pijn kreeg.

Vluchten kon niet, vechten ook niet. Bevriezen bleef over. Huilen had geen zin.

Het lijkt me niet echt iets voor GGZ om hieraan te werken. Te weinig concreet of meetbaar. Het zou wel fijn zijn maar zij kijken meestal niet op die manier.

Dat kleine meisje alsnog een stem geven ofzo.

Ik heb geen ervaring met- en weinig tot geen verstand van de GGZ, maar ik vermoed dat je gelijk hebt wat betreft dat dat niet iets voor hen is.

De SPV zei dat je koud water over je polsen kunt doen bij herinneringen aan vroeger. Maar ik wil er niet van weg, ik wil er juist naartoe. Ik wil er aan werken.

Mooi om te zien dat je naar jezelf luistert, want wat de SPV hierover zei kan natuurlijk hoogstens een tijdelijke "oplossing" zijn. (Soms ook belangrijk, voor in het moment)

Wat betreft het een stem geven aan het innerlijke meisje: ik denk dat ook dat in de eerste plaats een kwestie van luisteren naar jezelf is, om erachter te kunnen komen wat dat meisje mist en nodig heeft.

En ik herinner me juist zeer weinig maar denk wel dat ik als klein kind mezelf een beetje hergeprogrammeerd heb en dat ik daar nu last van heb.

Zeer waarschijnlijk.

 

[Alinde]

Dank je wel. Ik vind het zo fijn dat jullie het geen vergezocht verhaal vinden oid.

Ik zou gewoon de jeugd nog eens willen nalopen. Een mens brengt niet voor niks de tijd alleen thuis door met drank en pammen. Momenteel niet maar hoe ik mij nu voel is ook niet leefbaar.

Gisteren zei iemand in mijn wrapgroep dat de paniek/emotie van mijn ouders rondom mijn ziekenhuis ook van invloed op mij geweest zal zijn. Begrijpelijkerwijs.
Mijn moeder was ook zwanger van de tweede dus dat was ook spannend, ook voor mij.

Ik heb wel eens hypnotherapie gehad en daar kan het idd zijn dat de grote ik iets kan zeggen of vragen aan de kleine ik. Weet niet of GGZ dat doet idd.

Gisteren had ik mijn neefje gezien, die 3 is en best op mij lijkt. Toen kon ik me weer wat meer voorstellen bij mijn eerste jaren.

 

[Mindless]

Dank je wel. Ik vind het zo fijn dat jullie het geen vergezocht verhaal vinden oid.

Nee hoor, helemaal niet vergezocht.

Ik zou gewoon de jeugd nog eens willen nalopen. Een mens brengt niet voor niks de tijd alleen thuis door met drank en pammen. Momenteel niet maar hoe ik mij nu voel is ook niet leefbaar.

Gisteren zei iemand in mijn wrapgroep dat de paniek/emotie van mijn ouders rondom mijn ziekenhuis ook van invloed op mij geweest zal zijn. Begrijpelijkerwijs.
Mijn moeder was ook zwanger van de tweede dus dat was ook spannend, ook voor mij.

Ik heb wel eens hypnotherapie gehad en daar kan het idd zijn dat de grote ik iets kan zeggen of vragen aan de kleine ik. Weet niet of GGZ dat doet idd.

Gisteren had ik mijn neefje gezien, die 3 is en best op mij lijkt. Toen kon ik me weer wat meer voorstellen bij mijn eerste jaren.

Zeker, graven in het verleden met onder andere hypnotherapie is een benadering aangaande het innerlijke kind in ons en kan wellicht antwoorden geven.

Mijn persoonlijke opvatting daarover:

Ons innerlijke kind is niet in het verleden, maar hier en nu levend als een deel van jezelf. En dat kind heeft geen antwoorden nodig maar aandacht. Oftewel: kijken, luisteren, voelen en uiteindelijk: liefde (van jou).

Het is niet ingewikkelder dan de afbeelding die ik hierboven al neerzette:



Niet dat specifieke antwoorden achterhalen waarom je bepaalde patronen hebt ontwikkeld per se totaal nutteloos is, maar het zal je innerlijke kind niet helen.

Persoonlijk heb ik zoiets van: neem de directe weg van luisteren naar en voelen van je innerlijke kind. Dat is waar het op wacht.

 

[Alinde]

Dank je wel, dit raakt erg aan wat ik nu voel. De kant die ik op wil.

Bedoel je dat ik dit ook alleen zou kunnen, zonder therapeut?

Ik voel zo weinig voor de online modules etc van ggz. De SPV heeft ook al vrij snel geconcludeerd dat ik ben gaan drinken wegens slaapproblemen.

Gisteren bij wrap vroeg iemand wat meer over mijn gebruik. Of het zorgelijk is als hij mij met een biertje in de stad ziet.
(wat er nu dus niet meer in zit)

Opeens zag ik wat meer van een afstandje mezelf naar de supermarkt lopen en naar de apotheek om vervolgens thuis te kunnen ‘relaxen’ en dat ik dat bij iemand anders helemaal niet zo’n logische manier zou vinden van de dagen doorbrengen en waarom bij mezelf dan wel?

Bij dagbehandeling hadden we ook muziektherapie en dan kwam er wel verdriet los en die therapeute raadde ook een psycholoog aan. Maar zij beslist niet mee over mijn behandeling. Zij werd ingevlogen voor een paar lessen in de week en dat was het.

 

[Mindless]

Dank je wel, dit raakt erg aan wat ik nu voel. De kant die ik op wil.

Bedoel je dat ik dit ook alleen zou kunnen, zonder therapeut?

Ik ben zelf dus wel zo, dat ik het allemaal zelf wil doen, maar ik durf dat dus niet zo aan een ander aan te raden. Niet dat ik niet 100% geloof in zelfgenezing, maar bij mezelf heb ik ook gemerkt hoe ik mezelf voor de gek kan houden en stiekem subtiel toch bepaalde dingen voor mezelf verberg. In wezen is je gevoelens voelen/je innerlijke kind helen super simpel, maar je geest (gedachten) kan je op zoveel manieren weerhouden van dit écht te doen. Het is dan wellicht toch goed om een externe partij te hebben die je blindspots ziet en aan kan geven, er even vanuitgaande dat je hier een geschikt iemand voor hebt.

Maar je kunt het er altijd naast doen hè, naast therapie. Elk moment dat je voor jezelf hebt, kun je hier in principe mee bezig. Het kost niets, behalve aandacht aan je gevoel geven.

Ik voel zo weinig voor de online modules etc van ggz. De SPV heeft ook al vrij snel geconcludeerd dat ik ben gaan drinken wegens slaapproblemen.

Het kan inderdaad dat je voelt dat een bepaalde behandeling niet werkt voor jou. Zo heb ik dat zelf vaak genoeg met behandelaars van mijn fysieke kwalen ervaren. Ik denk dat je ook dan naar je gevoel moet luisteren en soms moet beslissen: dit werkt niet voor me, ik ga verder zoeken.

Gisteren bij wrap vroeg iemand wat meer over mijn gebruik. Of het zorgelijk is als hij mij met een biertje in de stad ziet.
(wat er nu dus niet meer in zit)

Hoe denk je zelf over 1 biertje? Laat je het nu dus eigenlijk om een ander?

Opeens zag ik wat meer van een afstandje mezelf naar de supermarkt lopen en naar de apotheek om vervolgens thuis te kunnen ‘relaxen’ en dat ik dat bij iemand anders helemaal niet zo’n logische manier zou vinden van de dagen doorbrengen en waarom bij mezelf dan wel?

Ja dat is het ding hè. Het is altijd veel makkelijker om iets bij een ander te zien dan bij jezelf. Maar je bent er dus wel op aan het reflecteren wat goed is!

Bij dagbehandeling hadden we ook muziektherapie en dan kwam er wel verdriet los en die therapeute raadde ook een psycholoog aan. Maar zij beslist niet mee over mijn behandeling. Zij werd ingevlogen voor een paar lessen in de week en dat was het.

Lastig dat je dan niet de hulp lijkt te krijgen die je eigenlijk nodig hebt.

Nu je het over muziektherapie hebt, kan ik het eigenlijk niet laten om de band die ik een paar dagen geleden net ontdekte met je te delen. Zoek anders eens op youtube op:

Heilung

Ben zelf zowat insta-fan geworden. Omver geblazen met wat deze muziek in me teweegbrengt. Het lijkt met behulp van vibraties iets dieps in me los te maken. De betekenis van de naam is ook letterlijk: heling. En dat is ook precies wat ze streven te doen. Ik ben ook niet de enige die dit zo ervaart. Velen die nooit dergelijke muziek hebben gehoord zeggen er zo'n reactie op te hebben. Heel bijzonder! Dus een aanrader. Live hun concerten bijwonen schijnt helemaal transformerend te zijn!