Goede en intressante vraag, vooral na het lezen van alle overige ervaringen dat ook meteen een soort reflectie moment aanspoort voor iedereen.
Ik was eigenlijk; "vrij laat" bij de partij, was eerst volledig anti-drugs en toen mijn vrienden om mij heen af en toe begonnen te blowen was het al vaak zo'n instant oordeel "neejoh, blow jij?! junkie dit, junkie dat.". We waren jong & naïef en het was makkelijk om ergens een oordeel over te geven terwijl je de ballen verstand er niet van had haha
Tot je jezelf een keer laat overhalen, omdat je dan TOCH een beetje nieuwsgierig wordt, was 19 of 20 jaar oud toen ik m'n eerste blowtje probeerde (het was een Amnesia, meteen één vam de hevigste ook). Man, wat was dat heftig hahaha. Zowel leuke/grappige momenten meegemaakt, tot aan out gaan in de wc met je hand nog aan de klink terwijl je op de grond ligt. Deze periode werd al snel gecombineerd met de lachgas (kon je toen nog makelijk te verkrijgen bij de Sligro of Makro). Aardig wat patroontjes naar binnen lopen werken en dit was 1 van de eerste drugs dat ik merkte dat ik er verslaafd aan werd, door willekeurig random op een avond 30-40 patronen naar binnen te werken, snel mee gestopt wel. Willekeurig werd ik toen uitgenodigd voor een chilling met 2 vrienden wat die gingen "Truffels" doen. had geen flauw idee hoe of wat, maar impulsief meegedaan, en één van de mooiste en grappigste avonden hiermee ervaren.
Dit ging eigenlijk allemaal wel stabiel, blowen deed ik niet zelf of alleen, maar altijd bij vrienden en miss 1-2x in de maand in het weekend, na 3-4 poffies zat ik ook wel goed.
Maarja en dan.. je gaat met vrienden naar een festival, en mijn interesse in drugs was zeker meer aanwezig, maar als de dood om het te doen, want je weet niet je moet of kan verwachten. Ik vergeleek het met blowen (dat was m'n enige referentiepunt) "STRAKS VOEL IK MIJ NIET GOED". Festivals (hardstyle vooral) had ik vanaf m'n 18 t/m 21 jaar altijd nuchter op een fetstival gestaan en toen ook nooit de drang gehad om het te doen. Maar uiteindelijk met echt heel veel zenuwen en angst besloten om een kwartje XTC te nemen op het festival, En iedereen weet dat de aller eerste keer XTC/MDMA het meest magische is wat je overkomt en dat was het ook, bijzonder, de verbondenheid en een magische ervaring.
Vanaf toen was de deur wel wat meer open gaan staan voor andere drug, op elk ander feestje wat daarna kwam deden we XTC, dat begon altijd maar met 1/4 of 1/2 pil max, tot je een paar laat later ineens het festival terrein afloopt met 2,5 pil in je mik. Ineens krijg je ook te horen van Amfetamine en Cocaïne, ook door festivals mee geïntroduceerd. De Amfetamine fase werd al snel in plaats van alleen op festivals, ook op thuisfeestjes en/of willekeurige chilligs gedaan. Op dat moment voelde het allemaal "Stoer, grappig, leuk" met de mensen met wie je dit deelde (goede vrienden hoor, geen willekeurige mensen).
Maar man, corona kwam in beeld sinds januari 2020 en de lockdown ergens in maart dat jaar. Het drugs gebruik voor deze periode was verantwoord, met mate en een verrijkende toevoeging op het leven. Vanaf deze periode is het wel downhill gegaan. Het amfetamine gebruik werd van 1-2x in 2-3 maanden naar 2-3x in de maand, ook doordeweeks i.v.m. enorme impulsiviteit en achteraf pas bedenken:: "Ohja, was toch niet zo slim". Op een gegeven moment ga je het ook zelf kunnen bemachtigen via vrienden of connecties, 4-MMC en 3-MMC kwamen ook in beeld. Je gaat st:eeds meer, steeds vaker gebruiken. Wat vaak nog onschuldig begint als: "Oh hey grappig, ik heb nog 3-MMC over van m'n festival van vorige week, hoe zou het zijn als ik gewoon voor de lol 1 nakkie neem op de zondagmiddag". Nou dat ene nakkie werd geen 1 nakkie, je werd geleefd door dat zakkie.
Er ging altijd wel een weekend voorbij dat er drugs genuttigd werd, vaak gepaard met alcohol dat je cravings kreeg, omdat je 3-5 bier verder was. Vaker alleen ook doen. Tot je in een periode komt dat je weet dat je door de drugs wordt geleefd en wanneer je dat beseft is het beeld ervan ook ineens een stuk onaangenamer, maar toch bleef je het doen. Grenzen opzoeken, grenzen verleggen, leugens, ziek melden van werk, you name it. Doordat de cravings en impulsiviteit enorm aanwezig waren. Als je dan ineens negatieve effecten begint te ontwikkelen van stimulanten, zoals het te lang wakker zijn, te veel hebben gebruikt of gecombineerd, je eerste drugspsychoses mee maakt, reaslitatie momenten meemaakt dat je dacht: "Dit is het einde". Wordt het toch een flinke aanslag vooral op je lichaam, maar mentaal ook. Je ontwikkelt afkeer, spijt, schuld, Maar toch bleef je doorgaan en elke keer werden die gevoelens erger en erger.
Je komt dan tot de realisatie dat je drugs gebruikt om je goed te voelen, beter te voelen, geen zorgen te ervaren, maar de zorgen werden in de comedown altijd erger met alle vorige momenten en zo kom je beetje in de wel bekende rabbit hole. Constant de grens verleggen, lichamelijke klachten ontwikkelen, paniekaanvallen, mentale en lichamelijke uitputtingen, waar ben ik toch mee bezig man..
Nu 29 jaar, goede baan en vriendin, leven is stabiel met soms wat impulsieve acties dat je voor 1-3 dagen terugval krijgt naar de hel. Maar goed het leven is vallen en opstaan. Je bent een stuk wijzer en meer volwassen dat je voor bepaalde middelen (Amfetamine en alcohol vooral) een gigantische zwakte hebt en dat je er zo veel mogelijk vandaan blijft. Want na 4 biertjes verder zit je zo weer met een paar gram door je neus.
Veeeeeels te lang en uitgebreid verhaal als ik het zo teruglees, liet me even gaan merkte ik.
TLDR:
Drugs zijn leuk, tot je de controle verliest
Ajuu
- Wauzeling
) Ik heb best complexe dingen met veel lagen en hoe het daar doorheen werkt, oorsprongen laat zien, operaties uitvoert, verharde dingen vloeibaar maakt, verbindingen creeert met source, mezelf, anderen, me helpt van binnen compleetheid te ervaren, de pijnlijkste dingen met zoveel liefdevolle aanwezigheid aanstipt. De lessen en het inzicht. Zo fijn van binnenuit en het stelt me nooit teleur.
