Als ik mediteer, is dat ook meestal met ogen open. Eigenlijk prefereer ik die "methode", want het is de bedoeling om zo vaak en zo lang mogelijk in de meditatie staat te blijven. Als je eenmaal hebt geproefd van de vredigheid daar, is alles vergeleken daarbij in echte zin een soort lijden, hoe subtiel ook. Heb je misschien ook wel gemerkt?
Meditatie met ogen dicht is prima, maar ik merk bij mezelf dan ook vaak dat ik dan teveel ga proberen te mediteren. Dat ik het probeer uit te houden zeg maar. Wanneer dat gebeurd moet je eigenlijk stoppen want dan is er natuurlijk weinig sprake van meditatie. Meestal heb ik dus gewoon mijn ogen open en kijk ik naar de dingen in bijvoorbeeld mijn woonkamer. Wat ik dan vaak doe tijdens de meditatie is letten op de randen/omlijningen van objecten. Na een tijdje ga je dan een soort wit licht om objecten heen zien als een soort halo die precies de vorm van het object heeft. Dit is geen fysiek licht, dus je ziet het niet zozeer met je fysieke ogen. Je moet wel echt even het idee wat je hebt van het ding waar je naar zit te kijken vergeten. Dit kun je bij elk object doen en omdat het geen fysiek licht is, zal naarmate je meditatie zich verdiept dit witte licht groter worden en je zal merken dat de bron van dit licht niet ergens in de fysieke wereld is. Hoe groter dit licht wordt, hoe meer schoonheid je ervaart. Trouwens niet teveel zoeken naar je idee van de "kleur" wit. Het is eerder puur wit, dus kleurloos. Maar toch kun je je er bewust van worden en na een tijdje overstemt dit licht de normale kleuren die je ziet. Ik "schrik" er dan altijd weer van dat dit licht er altijd is in mijn beleving, maar ik het normaal constant zit te negeren door me bezig te houden met tijd.
