Deel je inzicht!

[Mindless]

Je bent al de creator van je wereld. Je hoeft het niet te worden, je kunt het zelfs niet worden, want je bent het al.

Er zijn fundamenteel maar twee manieren om te creëren: uit angst, of uit liefde.

Bij het creëren van je wereld is het niet zozeer dat je anderen afstoot of aantrekt. Er zijn geen anderen. Iedereen is jou. De wereld is maar een weerspiegeling van jou. Je creëert situaties voor jezelf om te groeien, om te leren, om te ervaren, om uiteindelijk lief te hebben.

 

[Mindless]

Bij het afnemen van het effect van bijvoorbeeld een entactogeen als mdma, 6-apb is er niets dat zegt dat we die liefde moeten loslaten. Er is alleen de teruggekeerde samentrekking in het lichaam. Die samentrekking bepaald niet dat wij niet meer in liefde kunnen zijn. De liefde komt niet uit de drug, de liefde komt uit ons. De drug zorgt ervoor dat de samentrekking/spanning weg lijkt. Maar wanneer de samentrekking terug komt heeft deze juist jou liefde nodig, om in op te kunnen lossen.

 

[Mindless]

Om even op het goden onderwerp van laatst terug te komen:

Ik heb hier nogal een fascinatie voor de laatste tijd en ontdekte dat we hier in het noorden (ten opzichte van de mediterrane wereld) een godheid hadden die als synoniem gezien kan worden voor hemelvader Zeus, namelijk Tyr.

Etymologie:

Tyr, afstammend van Tiwaz (Proto-Germaans), afstammend van Dyeus (Proto-Indo-Europees).

Dezelfde roots als die van Zeus. Tyr dus, niet Odin/Wodan. Rond 800/1100 na Christus nam Odin het qua populariteit voor wat voor reden dan ook over van Tyr als de oppergod van het Noordse pantheon.

Tot vandaag de dag terugkomend in bijvoorbeeld het Engelse Tuesday, het Friese Tiisdei, etc. Gek genoeg dan weer niet in het Nederlandse Dinsdag, dat gebaseerd is op een minder bekende godheid (Thingsus).


Waarom is dit dan zo interessant? (Tenminste, ik vind het interessant ) Zoveel is connected! Cultureel kunnen eigenschappen van een bepaalde godheid met de tijd en met verschillende volkeren zijn veranderd, maar het heeft vaak ergens de essentie van (de betekenis van) een god en woord overgenomen. En als je dat terugleidt kom je bij veel goden uiteindelijk uit bij de allereerste goden: die van Mesopotamië (het huidige Irak). Oftewel: The cradle of civilization. Daar waar alles begon, in de zin van geavanceerde maatschappijen zoals we die nu kennen. Mesopotamië, met zijn "goden" die vanuit de "hemel" (hier betekenende: de ruimte) kwamen: de annunaki die de mensheid hun kennis, hun technologie en hun dna gaven. Maar waren dit wel echt goden? Of waren dit net als wij wezens van vlees en bloed, die technologisch gezien veel geavanceerder waren dan mensen hier op aarde en daardoor als goden werden gezien?

Met een beetje verdiepen hierin kwam ik erachter dat veel verhalen uit de bijbel eigenlijk een versie zijn van wat duizenden jaren eerder al was opgeschreven op de tabletten uit Sumerië. Zo was er bijvoorbeeld al veel eerder een soort Noach, genaamd Ziusudra, die ook een Ark bouwde om een zondvloed te overleven. Een verhaal gejat en veranderd door de bijbel.

En dus ook de tirannieke YHWH, die wellicht een samenvoeging van eerdere annunaki "goden" was: Amun Ra (elke keer dat Amen wordt gezegd, verwijst dit naar hem, las ik), Enlil, Anu misschien.

Goden, (of misschien beter gezegd: geloof in goden) die tot op de dag van vandaag voor oorlog zorgen, voor onderdrukking, voor slavernij, voor religieuze doctrine, voor angst voor vergelding, angst voor de hel.


Interessant

 

[_shikantaza]

Gister kreeg ik tijdens het mediteren een inzicht. Ik wil soms nog wel eens wat ongeduldig zijn. Wellicht is er een verband met klusjes in huis die mijn moeder als kind aan mij vroeg, die altijd meteen moesten gebeuren volgens haar. Hm!

 

[Mindless]

Misschien niet echt een inzicht, misschien ook wel.

Ben mezelf de laatste tijd zo ver uit mijn comfortzone aan het pushen dat ik mezelf op momenten bijna niet herken. Dingen die voorheen enorme opgaven leken worden gewoon gedaan in een rij met andere dingen die ik eerst ook moeilijk vond maar nu in een flow zonder overdenken doe.

Met name op gebied van sociaal contact ben ik in korte tijd zo veranderd dat ik op momenten twijfel of ik wel echt zo introvert ben als ik altijd dacht, of dat ik mezelf het grootste gedeelte van mijn leven tegen heb gehouden uit angst. Ik vermoed dat laatste.

Er zijn ook momenten van zulk intens geluk na een bepaalde uitdaging aan te zijn gegaan en het weer even rustig is, dat het me van binnenuit vervuld als vloeibare liefde die in me stroomt. Het is dan vaak onmogelijk om tranen van geluk tegen te houden. Na tientallen jaren van verschillende gradaties van minderwaardig voelen en zelfhaat, laat ik die liefde soms toe. En ik ben het zelf die de deuren openzet om het te ontvangen, na al die tijd van grote inspanning om die deuren dicht te houden. En nog steeds is het moeilijk om het helemaal toe te laten want ik weet dat het mijn oude zelf uiteindelijk uit zal wissen. Stukje bij beetje dan maar.

 

[mandragora]

Tranen moet je nooit tegenhouden vanuit welke emotie ze ook komen, gewoon laten rollen...het vocht van tranen werkt enorm heilzaam.

En nog steeds is het moeilijk om het helemaal toe te laten want ik weet dat het mijn oude zelf uiteindelijk uit zal wissen. Stukje bij beetje dan maar.

Je oude ´zelf´ maakt ergens ook je nieuwe ´zelf´
Je zit volgens mij gewoon in een mooie groei zonder jezelf te verliezen, nooit

 

[Mindless]

Tranen moet je nooit tegenhouden vanuit welke emotie ze ook komen, gewoon laten rollen...het vocht van tranen werkt enorm heilzaam.

Zeker!

Al was ik niet bekend met dat laatste.

Je oude ´zelf´ maakt ergens ook je nieuwe ´zelf´
Je zit volgens mij gewoon in een mooie groei zonder jezelf te verliezen, nooit

Met oude zelf bedoelde ik de oude angstige ik. Of misschien beter gezegd: mijn angst zelf. Ik koos vroeger altijd of bijna altijd in minder of meerdere mate voor angst. Mezelf zal ik nooit kunnen verliezen want dat ben ik, maar angst wel, want liefde en angst gaan niet samen en ik probeer moment tot moment voor liefde te kiezen nu, in plaats van angst. Al blijft dat soms een uitdaging.

 

[mandragora]

Zeker!

Al was ik niet bekend met dat laatste.

Moet je ook meer als een metafoor bekijken, eentje waar ik wel rotsvast in geloof.

Met oude zelf bedoelde ik de oude angstige ik. Of misschien beter gezegd: mijn angst zelf. Ik koos vroeger altijd of bijna altijd in minder of meerdere mate voor angst. Mezelf zal ik nooit kunnen verliezen want dat ben ik, maar angst wel, want liefde en angst gaan niet samen en ik probeer moment tot moment voor liefde te kiezen nu, in plaats van angst. Al blijft dat soms een uitdaging.

Volgens mij zit je al een tijdje in een grote bewustwording, ik vind het mooi om te zien.
De meeste angst blokkeert natuurlijk nieuwe ervaringen, door de angst de ervaring niet aangaan is natuurlijk de veilige makkelijke weg,,maar zo blijf je redelijk stilstaan.
Hoe je over iets denkt bepaald vaak vervolgens hoe je de ervaring en de weg ernaartoe gaat beleven... volgens mij ben jij je hierin bewust. De angst creëert een onzichtbare ´veilige´ gevangenis.
En hoe je over iets denkt kan je eigenlijk in bepaalde maten kiezen, al is dat natuurlijk niet zo eenvoudig met ons menselijk brein. Maar je angsten los van jezelf beginnen zien is goud, je angsten benaderen vanuit verschillende invalshoeken en kijken wat nu exact de beweegreden is om die angst te ervaren, vaak kom je uit op onbenulligheid.
Hoe meer angsten je kan loskoppelen van jezelf hoe meer vrijheid en openheid je gaat ervaren.
Liefde en angst gaan niet samen zeg je, maar er is wel angst om lief te hebben bij sommige mensen, of wanneer je liefhebt dat dat angst creëert binnen sommige mensen.
Maar je schrijft zoals vaak mooie openhartige teksten die ik graag lees

 

[Mindless]

Moet je ook meer als een metafoor bekijken, eentje waar ik wel rotsvast in geloof.

Volgens mij zit je al een tijdje in een grote bewustwording, ik vind het mooi om te zien.
De meeste angst blokkeert natuurlijk nieuwe ervaringen, door de angst de ervaring niet aangaan is natuurlijk de veilige makkelijke weg,,maar zo blijf je redelijk stilstaan.
Hoe je over iets denkt bepaald vaak vervolgens hoe je de ervaring en de weg ernaartoe gaat beleven... volgens mij ben jij je hierin bewust. De angst creëert een onzichtbare ´veilige´ gevangenis.
En hoe je over iets denkt kan je eigenlijk in bepaalde maten kiezen, al is dat natuurlijk niet zo eenvoudig met ons menselijk brein. Maar je angsten los van jezelf beginnen zien is goud, je angsten benaderen vanuit verschillende invalshoeken en kijken wat nu exact de beweegreden is om die angst te ervaren, vaak kom je uit op onbenulligheid.
Hoe meer angsten je kan loskoppelen van jezelf hoe meer vrijheid en openheid je gaat ervaren.

Ja helemaal mee eens. Alleen, het weten en het ook echt leven ervan zijn twee verschillende dingen merk ik.

Liefde en angst gaan niet samen zeg je, maar er is wel angst om lief te hebben bij sommige mensen,

Ja, de liefde kan dan niet vrij stromen, door de angst. Zo gaan liefde en angst niet samen. Liefde wil stromen. Angst wil vasthouden aan het bekende.

of wanneer je liefhebt dat dat angst creëert binnen sommige mensen.

Jazeker.

Als iemand vanuit liefde komt en een ander komt vanuit angst en de twee komen in elkaars nabijheid, dan wordt degene in angst geforceerd de keuze te maken ook op de liefde frequentie te komen, of nog extra sterk in weerstand (angst) te schieten. Dit kan zo onbewust gebeuren dat degene in angst niet eens door heeft waarom hij/zij zo sterk reageert.

Maar je schrijft zoals vaak mooie openhartige teksten die ik graag lees

Dankje

 

[Alinde]

Dat ik moet stoppen mij te identificeren met mijn neef, die zich dood heeft gedronken.

Dat ik beter een voorbeeld kan nemen aan zijn moeder, mijn tante. In de kliniek (waar zij vanwege mijn neef natuurlijk ontzettend vaak geweest is) staat zij bekend als een hele sterke vrouw.
Met haar deel ik meer genen dan met mijn neef.

 

[Mindless]

Dat ik moet stoppen mij te identificeren met mijn neef, die zich dood heeft gedronken.

Dat ik beter een voorbeeld kan nemen aan zijn moeder, mijn tante. In de kliniek (waar zij vanwege mijn neef natuurlijk ontzettend vaak geweest is) staat zij bekend als een hele sterke vrouw.
Met haar deel ik meer genen dan met mijn neef.

"Er is geen specifiek gen dat bepaalt wie een verslaving ontwikkelt; zelfs genetisch identieke broers en zussen kunnen verschillende uitkomsten hebben." (changesggz.nl)

Het is niet genetisch, maar geloven dat het genetisch is kan iemand wel zo laten leven. Dus goed dat je die identificatie loslaat.

 

[Alinde]

Dank je!

Maar ik denk dat familiepatronen WEL het verschil maken. Neef Jan werd elke keer opgeraapt door zijn broer.

En daar zit alvast een verschil. Mijn broers komen me niet meer oprapen (heb ik al geprobeerd)

 

[Mindless]

Dank je!

Maar ik denk dat familiepatronen WEL het verschil maken. Neef Jan werd elke keer opgeraapt door zijn broer.

En daar zit alvast een verschil. Mijn broers komen me niet meer oprapen (heb ik al geprobeerd)

Het zijn inderdaad patronen. Wat een familie/gezin als gewoon ziet, dat wordt (vaak) overgenomen door de jongere familieleden.

Hele goede manier om te stoppen met schadelijke gewoonten: het patroon herkennen. Begin je het patroon te zien, dan komt er op een gegeven moment een punt dat je kunt kiezen dat patroon te doorbreken en te vervangen met een gezond patroon.

Als je écht gaat kijken zul je zien dat alles in principe uit patronen bestaat (had me voorgenomen minder disclaimers te maken over de mogelijk ervaren zweverigheid hiervan, maar doe dit met deze zin eigenlijk stiekem toch ). Aan een patroon kun je iets herkennen, want het is herkenbaar door zijn herhaaldelijke terugkomen. De reden dat we überhaupt dingen kunnen herkennen, is omdat we ze eerder gezien hebben (vrij logisch). Maar als daar niet voldoende bewustzijn in is, oftewel: je ziet niet helder genoeg dat er een (in dit geval schadelijk) patroon is, dan blijft dat patroon zich herhalen. Dus de oplossing is simpelweg bewustwording van het patroon. Slechts het zien ervan maakt de weg vrij om het ongezonde patroon te vervangen met een gezond patroon.

 

[Alinde]

Dankjewel!

Mijn familie heeft al een gesprek gehad (helaas zonder mij) waarin ze gewezen zijn op patronen en er is wel iets veranderd idd. Waardoor ik ook kan groeien. Het lijkt of er soms iemand van buitenaf moet komen om patronen te veranderen.

Ik zie veel overeenkomsten tussen het gezin van mijn neef en dat van ons. Ze hebben hem altijd opgevangen, of beter: opgeraapt. Uiteindelijk wilde hij niet mee afkicken en blijven drinken tot het einde. Ze zijn hem altijd blijven verzorgen tot zijn dood wat ergens ook heel mooi is.
Maar toch… wat als je hem 1 x had laten liggen? Misschien was er dan een kracht los gekomen en had hij anders gehandeld.

Hij is in april 2023 overleden. Ik ging rock bottom terwijl ik hem zelf niet goed kende. Maar heb met zijn moeder een sterke band en schrok gewoon, wist dat het slecht ging maar niet hoe slecht. Op 4 mei, zijn begrafenis stopte ik met de alcohol maar helaas hield ik het nog geen 3 maanden vol. Ik kwam in de kliniek waar hij heel vaak heeft gezeten en dat voelde best gek. Heb er goed over kunnen praten.

Misschien komt het doordat we dezelfde naam hebben, al heb ik de vrouwelijke variant. Ik voel een verbondenheid maar dat moet ik loslaten. Hij is dood, ik leef, en dat is best een verschil.

 

[Mindless]

Weet niet zo goed waar ik dit het beste neer kan zetten, dus dan hier maar.

Moet zo echt even wat doen, maar 4F-MPH kickt in en ga nu eerst nadenken over dingen en wil gewoon wat van me afschrijven.

Had het hier en daar al wat neergezet, maar gaat best goed met me de laatste tijd. Eindelijk een richting/doel/"carrière" waar ik echt gelukkig mee ben. Er is nog genoeg aan me te schaven/verbeteren, maar ik ontpop mezelf nu wel echt.

Dat is allemaal mooi, maar ik verbaas me wat over de reactie van mijn vader. Ik weet/denk dat 'ie ook wel trots op me is, maar ik hoor het niet van hem. En vroeger hoorde ik het wel van hem toen hij niet trots op me was. Dat kwam niet zovaak voor dat dat werd gezegd, maar die keren hebben me wel diep en pijnlijk geraakt. Hij en mijn moeder hadden ook altijd hun ideeën over mij, wat ik zou moeten doen. En dat waren altijd de veilige opties. Nu ga ik daar niet over zeuren want ik ben allang volwassen en heb zelf lang gekozen voor de veilige opties. Dat waren mijn eigen keuzes.

Maar nu kies ik sinds een dik jaar niet meer de veilige opties, maar de opties die mijn hart me ingeven. En mijn hart heeft me ook helemaal de goede richting in gestuurd. Een (voor mij) enge richting, maar uiteindelijk zorgde dit dan wel eindelijk voor het inzetten van de persoonlijke groei die ik eerder heb gemist. (En die nog steeds doorgaat en hopelijk ook nooit eindigt)

Ik begrijp alleen niet goed waarom mijn vader er eigenlijk helemaal niks over zegt. Ik hoef niet geprezen te worden, daar gaat het niet om. Maar iemand die ik een paar maanden geleden niet kende (mijn hoofd opdrachtgever/baas) zegt zo nu en dan "ik ben blij met jou" en zelfs "ik ben trots op jou". En mijn eigen vader begon alweer over dat ik iets niet moest doen want dat was te riskant.

Ergens wil ik wel graag zo'n band met mijn vader waar beide tegen elkaar kunnen zeggen "ik ben blij met jou". Zelf heb ik daar ook moeite mee bij hem (niet per se bij anderen) omdat ik van jongs af aan dat ook nooit van hem heb gehoord denk ik.

Ben nog steeds heel happy met hoe het gaat in mijn leven en kan ook gewoon zelf wel trots en zelfliefde toelaten nu. Maar ergens denk ik dat een goede band met je vader heel belangrijk is en hoewel mijn vader altijd de vrolijke extraverte persoon in het gezelschap is (bij anderen en ook bij mij), is die echte connectie die ik met mijn zusje, vrienden, mijn nieuwe baas nu dus en in mindere mate mijn moeder wel heb, er niet.

 

[Mindless]

Om even op het bericht hier vlak boven terug te komen.

Pa zei vandaag: "heb je toch maar even goed voor elkaar gebokst." Pratende over wat ik het afgelopen jaar bereikt heb.

Dat betekent veel voor me!

 

[mandragora]

Dat betekent veel voor me!

Dat zou ik´m dan ook letterlijk zeggen hoeveel het voor jou betekent, hoeveel waarde je hieraan hecht en hoe je dat soms mist.

 

[Mindless]

Dat zou ik´m dan ook letterlijk zeggen hoeveel het voor jou betekent, hoeveel waarde je hieraan hecht en hoe je dat soms mist.

Heb je gelijk in...

Gek eigenlijk dat ik daar niet eens aan dacht. Zie daar eerlijk gezegd ook wat tegenop, omdat ik met mijn vader nooit over echt "diepere" meer betekenisvolle dingen praat, maar het altijd wat oppervlakkig blijft.

Dit was ook over Telegram, waarop ik hem ook bedankte (een simpele: "dankje!"), wat toch wat makkelijker is om te doen, zo'n woordje typen.

Wil eigenlijk wel meer toe naar een diepere band opbouwen.

 

[Mindless]

Het "spul" dat je verlamd, je vergiftigd, je kapot maakt,

Bijvoorbeeld: je angst, je woede, je afgunst/jaloezie,

Is exact hetzelfde "spul" dat je bevrijdt, je geneest, je heel maakt,

Áls je gelooft dat het dat doet. Als je echt gelooft dat dat wat je voelt je geneest, wordt het gif het perfecte medicijn (zonder bijwerkingen).

Maar je moet het geloven en tot die tijd moet je het doen met inferieure medicijnen met bijwerkingen. Al is het perfecte medicijn voor iedereen altijd al direct beschikbaar.

 

[_shikantaza]

Het "spul" dat je verlamd, je vergiftigd, je kapot maakt,

Bijvoorbeeld: je angst, je woede, je afgunst/jaloezie,

Is exact hetzelfde "spul" dat je bevrijdt, je geneest, je heel maakt,

Áls je gelooft dat het dat doet. Als je echt gelooft dat dat wat je voelt je geneest, wordt het gif het perfecte medicijn (zonder bijwerkingen).

Maar je moet het geloven en tot die tijd moet je het doen met inferieure medicijnen met bijwerkingen. Al is het perfecte medicijn voor iedereen altijd al direct beschikbaar.

Je bent op dreef 😘

 

[_shikantaza]

Ik had van de week nog een inzicht. Ik wil af en toe wel eens uitdagen of confronteren. En ik heb me een tijd afgevraagd waarom en ik denk dat ik 'm heb - om een situatie te creêeren waarin ik gelijk heb of krijg, of dat in ieder geval zelf vind . Ziek hoofd heb ik. Nu eens kijken of ik die kan ombuigen naar iets positiefs.

 

[Alinde]

Ik heb iets naar binnen gesmokkeld wat niet mag. Wat voor mij zelf geen kwaad kan. (In de gesloten kliniek)

Cool want een fles wijn zou dus ook gelukt zijn. Ik doe het niet, ik ben nu een maand clean. Maar ik kan het dus wel.

 

[Mindless]

Ik zie nu dat ik een lange tijd een armoede mindset had: niet teveel geld willen hebben/verdienen. Want: geld is ergens een slecht iets. Maar hoewel hebzucht natuurlijk niet goed is, is geld op zichzelf niet slecht. De hele natuur is weelde. Financiële "rijkdom" (relatief dan hè) is ook een vorm van weelde, waar niets mis mee is. Het is natuurlijk/goed om op meerdere vlakken in weelde te willen leven.

Je mindset over geld is super bepalend in hoeveel je ervan hebt. Heb hier ook weleens een of andere docu of zo over gezien dat het dát is dat mensen die in armoede leven, in armoede houden. Niet zozeer de externe omstandigheden (hoewel dat een rol speelt) maar voornamelijk de interne opvatting over geld.

Niets mis met in (relatieve) weelde leven.

 

[StraffeNeel]

Ik had van de week nog een inzicht. Ik wil af en toe wel eens uitdagen of confronteren. En ik heb me een tijd afgevraagd waarom en ik denk dat ik 'm heb - om een situatie te creêeren waarin ik gelijk heb of krijg, of dat in ieder geval zelf vind . Ziek hoofd heb ik. Nu eens kijken of ik die kan ombuigen naar iets positiefs.

Zolang je luistert naar de argumenten van een ander lijkt mij niets aan de hand?

 

[Alinde]

Ik heb de kaart die ik voor iemand anders heb geschreven, eigenlijk voor mezelf geschreven.

 

[Mindless]

Grappig hoe mijn geest me soms weer weet te overtuigen met gedachten dat als ik dit of dat verkrijg in de toekomst, dit mijn leven beter zal gaan maken, of anders gezegd: me gelukkiger zal maken. Ik beschouw mezelf als een gelukkig persoon, maar dan toch die gedachten die zeggen: "als je dit of dat verkrijgt, zul je nog wat meer compleet zijn".

Materiële zaken zoals een nieuwe auto, nieuw meubilair, een nieuwe tv, etc. Dingen waarvan ik echt wel weet dat ze me helemaal niks gelukkiger gaan maken. Maar tóch: zo'n gedachte kan overtuigend lijken/voelen. Al helemaal wanneer het niet materiële zaken betreft maar bijvoorbeeld een liefdevolle partner. Zo'n gedachte kan nog veel overtuigender lijken/voelen, want het is ergens wel echt waar: menselijke interactie geeft echte voldoening. Dat heeft echte betekenis.

Maar tegelijkertijd:

Die gedachte zelf en met name dan mijn geloof daarin, dát sluit me direct af van geluk in het hier en nu. Ze gaan compleet gelijk op: wordt zo'n gedachte geloofd, dan verdwijnt geluk / Is er geluk, dan wordt zo'n gedachte niet geloofd.

Het is fascinerend voor mij hoe (geloven in) zo'n kleine gedachte je complete levensgeluk kan ontnemen en aan de andere kant: stoppen met het geloven in een dergelijke gedachte, je complete levensgeluk teruggeeft.

 

[miles]

Grappig hoe mijn geest me soms weer weet te overtuigen met gedachten dat als ik dit of dat verkrijg in de toekomst, dit mijn leven beter zal gaan maken, of anders gezegd: me gelukkiger zal maken. Ik beschouw mezelf als een gelukkig persoon, maar dan toch die gedachten die zeggen: "als je dit of dat verkrijgt, zul je nog wat meer compleet zijn".

Materiële zaken zoals een nieuwe auto, nieuw meubilair, een nieuwe tv, etc. Dingen waarvan ik echt wel weet dat ze me helemaal niks gelukkiger gaan maken. Maar tóch: zo'n gedachte kan overtuigend lijken/voelen. Al helemaal wanneer het niet materiële zaken betreft maar bijvoorbeeld een liefdevolle partner. Zo'n gedachte kan nog veel overtuigender lijken/voelen, want het is ergens wel echt waar: menselijke interactie geeft echte voldoening. Dat heeft echte betekenis.

Maar tegelijkertijd:

Die gedachte zelf en met name dan mijn geloof daarin, dát sluit me direct van geluk in het hier en nu af. Ze gaan compleet gelijk op: wordt zo'n gedachte geloofd, dan verdwijnt geluk / Is er geluk, dan wordt zo'n gedachte niet geloofd.

Het is fascinerend voor mij hoe (geloven in) zo'n kleine gedachte je complete levensgeluk kan ontnemen en aan de andere kant: stoppen met het geloven in een dergelijke gedachte, je complete levensgeluk teruggeeft.

Ik heb een aantal keer door afrika gereisd met een auto, een tent, en een pan, aan het eind van m'n reis vraag ik me echt af wat ik thuis toch met al die spullen moet, je hebt echt geen reet nodig eigenlijk, maar dan kom ik thuis en val ik zo weer in het oude patroon van dingen kopen waarvan je denkt dat ze je leven makkelijker en beter maken

 

[Mindless]

Ik heb een aantal keer door afrika gereisd met een auto, een tent, en een pan, aan het eind van m'n reis vraag ik me echt af wat ik thuis toch met al die spullen moet, je hebt echt geen reet nodig eigenlijk, maar dan kom ik thuis en val ik zo weer in het oude patroon van dingen kopen waarvan je denkt dat ze je leven makkelijker en beter maken

Herkenbaar. Op roadtrips voelde ik me ook het meest vrij, met slechts de benodigde spullen en met een constant veranderende verblijfsplaats.

Nu door gebrek aan vrije tijd ga ik me al helemaal afvragen: hoe belangrijk zijn deze dingen (materiële zaken) eigenlijk? En ook: nu het geld voor allemaal luxe artikelen er daadwerkelijk is, interesseert het me juist minder tot soms niets.

Ik ben veel gelukkiger met het idee dat ik tegenwoordig op de zondag daadwerkelijk zin heb om op de maandag weer aan het werk te gaan, omdat de menselijke interactie in mijn beroep me daadwerkelijke voldoening geeft. Het geld dat ik ervoor krijg lijkt bijna een extra. Ook zoiets geks (maar eigenlijk ook weer niet) is dat meer geld hebben steeds minder betekenis heeft naarmate je gewoon genoeg hebt. En zo dubbel om te zien hoe directe mensen in je omgeving worstelen met geldproblemen met bedragen die je zelf wekelijks binnen krijgt en dus zo voor ze "op zou kunnen lossen", maar waarbij je ook weet dat je ze niet kunt helpen omdat ze (logischerwijs) op eigen kracht uit die situatie willen komen. De betekenis van dezelfde dingen kunnen zo verschillen per situatie en per persoon.

 

[Alinde]

Ik wil niet begeleid wonen. Ik heb zo’n hekel aan alles overleggen. Als ik de medicijnverslaving onder controle krijg, en al die rommel niet meer in huis heb, zie ik ook niet de noodzaak. Ik heb al recht op een dagdeel WMO, ik denk dat dat genoeg zou moeten zijn.

 

[Mindless]

Als je tech als Alexa uit de not-listen mode kunt halen middels voice command, dan was het dus wél aan het luisteren. 🧐

 

[StraffeNeel]

Als je een Puch Maxi plugt, dan wil die niet starten.

 

[Dirkdirk]

Ik dacht dat ik altijd de zenuwachtige autist was met sociale angsten. Maar anderen zijn dat ook. Er zijn er zelfs twee die vinden dat ik “juist” zo goed ben in mezelf uit te drukken en het lijkt alsof ik nergens last van heb (deels aangeleerd).

Een jongen die kan niet langer dan een half uur tot een uurtje chillen op mijn kamer. “Niets aan de hand, het is veilig, ik ben ook ontzettend gespannen waarschijnlijk meer dan jij”.

En toen kwam ik erachter hoeveel ik gegroeid ben. De realisatie dat wanneer het slecht gaat ik me niet uit het veld laat slaan. Iedereen heeft slechte periodes, en ze gaan voorbij sneller dan ik denk.

En nu zit ik weer in een goede periode. Mijn broer chagrijnig, heb hem bewezen dat het niet erg is en ik hem begrijp. Excuus gekregen na afloop. Hoorde hem zeggen: “je ziet er goed uit, ik wist niet dat jij en oma (waar we waren) het zo goed kunnen vinden. Morgen helpen samen zijn huis opruimen, vroeg hij omdat hij wist dat ik koning organiseren a la autist ben en durfde hij niet zo goed te vragen.

Sure, happy to help.

In growing, I’m learning, I’m self-adapting-and-improving like an AI-human-robot.

Ik vind mezelf oké, en ik maak fouten. In de spiegel zie ik een Dirk die ik niet meer haat maar die ik kan laten groeien en accepteren.

I like myself and I learned my mistakes.

 

[StraffeNeel]

Ik vind mezelf oké, en ik maak fouten. In de spiegel zie ik een Dirk die ik niet meer haat maar die ik kan laten groeien en accepteren.

Natuurlijk ben je oké. Fouten maken & leren van je fouten. Heel fijn te lezen dat je niet meer haat. Haten is soooo 2022....

 

[Dirkdirk]

Heel fijn te lezen dat je niet meer haat.

Oh ik haat nog steeds hoor. Maar niet meer mezelf. Ik haat bijvoorbeeld mensen die “chips” zeggen ipv shit. Of je scheld of je doet het niet maar dit is onzin. En ik haat boterhammen die altijd op de besmeerde kant vallen.

Haat is een normale emotie mits goed gebruikt. Ik haat frituren, daarom kocht ik een Airfryer. ☝️

 

[Mindless]

Ik haat bijvoorbeeld mensen die “chips” zeggen ipv shit.

Ik moet wel van mijn zusje, anders leren mijn kleine nichtjes verkeerde woorden aan.

Maar mijn nichtje van 5 lacht me uit als ik "chips" of "shampoo" zeg. En gelijk heeft ze.

 

[LucidLucy]

Ik moet wel van mijn zusje, anders leren mijn kleine nichtjes verkeerde woorden aan.

Maar mijn nichtje van 5 lacht me uit als ik "chips" of "shampoo" zeg. En gelijk heeft ze.

Ergens is dit wel komisch, want een woord heeft de waarde die je eraan geeft. Dus eigenlijk maakt het woord niet zoveel uit toch? Het is meer de context en de manier waarop het woord gebracht wordt. Uiteindelijk heeft 'chips' of 'shit' voor een kind dezelfde waarde denk ik dan.

Nu is het goed gebruik om kinderen geen foute woorden te leren. Maar nu ik er zo naar kijk, is het best komisch omdat de handeling 'schelden' nog steeds in stand blijft.

 

[Mindless]

Ergens is dit wel komisch, want een woord heeft de waarde die je eraan geeft. Dus eigenlijk maakt het woord niet zoveel uit toch? Het is meer de context en de manier waarop het woord gebracht wordt. Uiteindelijk heeft 'chips' of 'shit' voor een kind dezelfde waarde denk ik dan.

Nu is het goed gebruik om kinderen geen foute woorden te leren. Maar nu ik er zo naar kijk, is het best komisch omdat de handeling 'schelden' nog steeds in stand blijft.

Haha ja, zo is het wel.

Ik zeg toch net iets anders "shit!" dan "chips!". En kinderen zijn observatieve wezentjes, die pikken dat meteen op. En dan heb je dus zo'n kleuter de hele dag "shit!" of "o my god!" te roepen.

 

[Dirkdirk]

Ik moet wel van mijn zusje, anders leren mijn kleine nichtjes verkeerde woorden aan.

Wat heeft het eigenlijk voor zin om het te ontkennen, ik snap dat je van je familie houdt en niet wilt dat ze lelijke woorden gebruiken, maar het heeft geen zin om te ontkennen dat het bestaat. Ik ben geen pedagoog, maar als je iets niet wilt dat jonge kinderen doen gaan ze het juist wel doen. Gewoon om te laten zien dat ze een individu zijn. Eens lekker niet doen wat mamma, papa, oom, etc zegt.

"Niet met de deur spelen".

Twee seconden later: "weeeeeeeeeh". Kusje erop, klaar. Ga je dan de andere vinger ook tussen de deur breken?

"ZO, DAT ZAL JE LEREN! NOU ZAL JE HET ONTHOUDEN!" Nee, het was al de straf en de les was meteen duidelijk.

Daarbij, "shit" is het meest onkwetsende wat je kunt bedenken. Ziektes, bedreigingen, godslastering, verdoemenissen, racisme etc, dat zou je misschien uit kunnen leggen dat het heel kwetsend of beledigend is. En als je wilt dat ze iets niet gaan doen? (werkte bij mij perfect haha) Dan moet je het zo in weten te pakken dat ze het associeren met groepen waar kinderen en jeugd zich tegen afzet.... ouders, scouting, dat soort mensen

Dit klinkt belerend maar ik bedoel het niet zo haha

 

[Dirkdirk]

American Psycho gekeken. Briljante film. Onvermogen tot liefhebben is de grootste karaktervloek die je kunt treffen. Patrick Bateman is een walgelijke seriemoordenaar in een capitalistische onverschillige en mysogonistische nep wereld die draait op consumeren consumeren en consumeren.

"There are no more barriers to cross. All I have in common with the uncontrollable and the insane, the vicious and the evil, all the mayhem I have caused and my utter indifference toward it I have now surpassed. My pain is constant and sharp, and I do not hope for a better world for anyone. In fact, I want my pain to be inflicted on others. I want no one to escape. But even after admitting this, there is no catharsis; my punishment continues to elude me, and I gain no deeper knowledge of myself. No new knowledge can be extracted from my telling. This confession has meant nothing".






Samen met Michael Fassbender als de medogenloze slavenhouder Edwin Epps in de film 12 years a slave:



en onze gruwelijke martelaar uit Game of Thrones, Ramsay Bolton,



is dit toch wel de meest realistisch geportreteerde versie van een totale psychopaat. We willen onszelf herkennenin de zwaktes en menselijke tekortkomingen van personages, maar als die zo tegenover je eigen waardes staat wordt het moeilijk om te kijken, en moeilijk om als acteur zo te spelen dat men alsnog wel blijft kijken.

Want zeg nou zelf: wie zien we liever op het doek? De held die alles en iedereen verslaat, of de realistische maar soms gruwelijke personificaties van mensen die helaas functies bekleden die ze niet verdienen en die ze niet zouden moeten hebben? Sauron, Rick Sanchez, Hannibal Lecter, Amon Goeth, de Terminator, Alien etc...

 

[Game&Watch]

Voel geen angst en geloof niet in je angstgevende gedachten. Je leeft in het nu, waar moet je bang voor zijn? Denkbeeldige toekomstscenario's die ook totaal anders kunnen uitpakken want de toekomst voorspellen kunnen we niet