PDD-NOS is helaas wel een psychische aandoening, alleen moet je je goed realiseren dat je het hebt en niet bent.
Een milde depressie is overigens net zo goed een psychische aandoening als PDD-NOS, evenals een angststoornis, ADHD enz enz.
Waarom gaat het geen fuck beter?
Vraag je jezelf eens af of je actief wilt veranderen?
Kies je ervoor om drugsvrij te blijven of heb je er scheit aan?
Laat je je door woede en angst beheersen of kies je ervoor de strijd ermee aan te gaan?
Wie is nou de baas, jouw gezonde verstand of dat stofje in je hersnenen dat nou eenmaal niet helemaal werkt zoals je het graag zou willen?
Laat je je verzieken door de 'hoofdpijn' of ga je op zoek naar een 'paracetamol'?
Wordt je gedrag beloond en voel je je er beter door, of laat je jezelf gaan waarna je nog dieper wegzakt?
Goed van je dat je je wel laat testen!
Dat is al een signaal dat je toch wel degelijk wilt veranderen (je overweegt verandering), en nu komt je aan bij de fase waarin je moet besluiten om er voor te gaan! (actieve verandering).
Dat zal moeilijk worden, maar eh, het moeilijk hebben ken je nou wel dus waarom zou je dat niet proberen toe te passen op iets waar je hoofdwaarschijnlijk baat bij zal hebben,
Want je wilt toch beter worden?
Heb je een schriftelijke test gedaan icm met een gesprek met een psychologe waaruit nu voor de 2e keer de diagnose PDD-NOS is gekomen.
En was die test er puur op gericht om te kijken of je PDD-NOS hebt of kan er ook een andere diagnose uit voort komen?
Misschien kan je overwegen om je voor een paar weekjes op te laten nemen in een kliniek voor psychiatrie & verslaving.
Daar kan je tot rust komen, veilig drugsvrij raken en wordt je gediagnostiseerd door een heel team die met een frisse blik naar jou problematiek kijkt.
Nou succes en rustig aan!
