Bedankt Zwijgrecht (en anderen) voor je uitgebreide reactie. Ik zal weer op een aantal specifieke stukjes reageren. Ik hoop dat ik me niet te fel verwoord. No hard feelings, sowieso. Het is weer een langere reactie geworden dan de bedoeling was.
Dit stukje snap ik niet zo goed. Wat voor componenten heeft seksualiteit nog meer dan lust/liefde? Ik heb het even opgezocht om het begrijpen, dit stond op wikipedia
Wat ik bedoelde is dat de
geaardheid bestaat uit meer dan alleen seksuele gevoelens. Wanneer jij een vrouw (of man?) leuk vindt, dan is dit toch ook niet enkel seksueel? Je wilt met een partner toch meer dan alleen maar seks? Wat mijn maat voor jongens voelt, dat bestaat voor een heel groot deel uit bewondering en respect, een jongen heeft welhaast een god-status voor hem. Hij geeft zielsveel om hen, wil hen beschermen, wil het beste voor hen. Ik durf trouwens te stellen dat wanneer het op misbruik aankomt hij nog veel gevoeliger is dan ons allemaal. Kinderen zijn zijn alles, kom daar maar niet aan. Als hij oog in oog zou staan met iemand die zojuist een kind heeft misbruikt, dan hoeven wij enkel nog maar een lijkenwagen te bellen. Hij zou voor ieder kind opkomen als was het zijn eigen kind.
Hoe kan je dit zo met zekerheid zeggen? Je seksualiteit wordt gedreven door je instict, je oerdrift. Ik zeg dus niet dat iemand wel MOET toegeven aan zn lusten, maar wel dat je maatje er altijd aan zal blijven denken, het zal altijd een soort diep verlangen zijn. De overweging zal er altijd zijn. Zoiets kan je niet uitschakelen.
Zekerheid is er niet. Hoe zeker weet jij van jezelf dat jij nooit een vrouw zal aanranden? Behoorlijk zeker, vermoed (en hoop) ik. Maar weet je het volledig zeker? Geen enkel spoortje twijfel dat je ooit in een periode waarin het slecht met je gaat, waarin je psychische problemen krijgt, wanneer je stomdronken door de stad wandelt, of in watvoor situatie dan ook iets doet dat eigenlijk niet juist is? 100% zekerheid is een illusie, voor iedereen. Jij weet voor jezelf niet volledig zeker dat het niet gebeurt, maar bent wel zeker genoeg van je zaak om te kunnen stellen dat je geen gevaar bent voor de maatschappij.
En waarom zou jij van jezelf stellen dat je je nooit op seksueel vlak zal misdragen? Omdat je dat niet wilt! Omdat je het onrecht vindt wanneer een vrouw aangerand wordt. Daar wil je jezelf niet schuldig aan maken. Waarom niet? Gewoon, omdat het vanzelfsprekend is, omdat je iemand van goed fatsoen bent.
En voor mijn maat geldt exact hetzelfde! Het is allemaal niet zo ingewikkeld om het ons voor te stellen. Iemand iets aandoen? Nee! Vanzelfsprekend niet.
Natuurlijk zal het moeilijk voor hem zijn om zich te weerhouden. Ik zou geen kilometer in zijn schoenen willen lopen, laat staan de kilometers die hij elke dag loopt.
Nee. Hoe vaak je ook zegt dat het moeilijk voor hem móét zijn, dat ís het niet. Je kunt het je niet vóórstellen dat het niet moeilijk voor hem is. Dat is wat anders. Ik kan niet anders dan herhalen dat hij dat heel anders ervaart.
Hoe kan hij dat in zijn puberteit verwerkt hebben? Zoiets verwerk je niet zomaar. Hoe kan je de consequenties inzien van zo'n situatie en zeker op die leeftijd. Misschien heeft hij er nu vrede mee, over 5 jaar, of 10 jaar. Maar wat nou als iedereen om hem heen een partner vind, man vrouw of de 18 soorten die ik nog nooit gezien heb. Hij zal verschrikkelijk eenzaam zijn, boos misschien.
Klopt. Dat is ook niet van de ene op de andere dag gebeurd. Dat heeft ook jaren gekost. Liefdesverdriet is heel heftig geweest voor hem. Van zijn 13e tot zijn 16e is hij waanzinnig verliefd geweest op een jongen bij hem op school. Van één jaar jonger dan hijzelf, dus dat was op zich nog niet zo heel gek. Maar hij was veel te verlegen om ook maar een woord tegen die jongen te durven zeggen. Homofobe sfeer op school, enigszins homofobe ouders, pesten op school, dus voor zijn homo-zijn durfde hij ook al beslist niet uit te komen. Hij wist tegelijkertijd ook dat hij later nooit meer een kans zou krijgen op een relatie. Want hij wist toen al hoe het zat met hem. Al heeft hij dat eerst nog heel hard proberen te ontkennen en onderdrukken. Hij ging bewust naar oudere jongens kijken om te zien of hij hen ook leuk kon vinden. Jaren heeft hij heel vurig gewenst dat hij 'gewoon' homo zou zijn of zou kunnen worden. Na een diepe depressie van een aantal jaren is hij daar uiteindelijk ook weer uitgeklommen. Het liefdesverdriet echter is tot op de dag van vandaag nooit helemaal overgegaan. Nog steeds kan hij daar - wanneer hij er teveel over nadenkt nadat hij na een avondje bier drinken alleen thuis komt - een traantje om laten. Lang niet meer zo veel als toen. Maar toch, nog altijd, zo af en toe.
Als ik hier teveel over uitwijd, klinkt het allemaal veel negatiever dan het in werkelijkheid is. Want nee, hij is geen ongelukkig persoon, hij verdrinkt niet in liefdesverdriet, en nee, hij voelt zich niet eenzaam en ook niet boos.
Verdrietig is hij geweest, in de jaren toen hij erachter kwam. Verdrietig en bang. Nooit boos. Want met het besef dat hijzelf helemaal geen slecht mens was, kwam ook het besef dat zelfs degenen die het hardst roepen dat alle pedo's slecht zijn en dood moeten, dat uiteindelijk doen omdat zij menen daarmee kinderen te kunnen beschermen. Uiteindelijk staan we allemaal aan dezelfde kant.
Hij werkt, heeft een uitgebreid sociaal netwerk, verveelt zich geen moment en heeft gewoon een leuk leven. Het concept relaties heeft hij al lang en breed terzijde geschoven. Zijn zienswijze is dat wanneer het één in je leven ontbreekt, je van het ander des te meer geniet. En genieten van het leven doet hij volop.
Dit kan ik niet begrijpen. Ik begrijp niet hoe je ook maar die kans wil toelaten, zelfs stimuleren, hoe je ook maar misschien dat hele kleine beetje risico wil lopen. 000,1 procent blijft een risico. Je wil absoluut niet dat het gebeurd, natuurlijk niet en ik geloof echt dat het je broeder is en je gelooft dat hij nooit dat zou doen ( neem aan dat jullie broeders zijn en niet zomaar drinkmaatjes gezien t verhaal dat ie je verteld)
We kennen elkaar goed ja. Goed genoeg.
Van een willekeurig persoon die met kinderen werkt, weet je nóóit voor de volle 100% zeker dat hij of zij een kind nooit iets zal aandoen.
Bij mijn maat weet ik het zo fucking close to 100% zeker, dat ik vrij rationeel zou kunnen zeggen dat de kans dat hij ooit iets fouts zou doen, een stuk kléíner is dan bij die 'willekeurige persoon'. Het onderwijs zou er net een heel kleine fractie veiliger op worden wanneer hij er zou gaan werken. Dáárom is het dat ik er geen enkele twijfel bij zou hebben wanneer hij die carrièreswitch zou maken. Het is overigens nog helemaal niet gezegd dat hij dat ook ooit zal doen.
Ik zou bijna willen zeggen, áls hij met kinderen gaat werken en hij doet iets verkeerds, dan mag je mij als medeverantwoordelijke gerust in stukken snijden of wat je mij ook maar zou willen aandoen. Maar ja. Áls... Áls de paus moslim is, áls dodo's nog bestaan, áls de maan van kaas is...
Hoe kan je met de feiten die je weet en zon situatie als dit zoiets laten afhangen van gevoel? Ik kan me niet in jou schoenen verplaatsen en het is makkelijk zeggen omdat het mij voorderest emotioneel niks doet, maar ik hoop dat ik rationeel zou reageren in zon situatie en beseffen dat het het beste is als hij niet teveel vrijwilligerswerk met kinderen gaat doen en ZEKER niet op bijvoorbeeld een kinderdag verblijf te werken. Daar krijg ik al aardig de kriebels van om eerlijk te zijn
Ik niet, want ik ken hem.
Niet aan mij gericht maar wou toch wat zeggen. Ik denk dat ELKE pedofiel maatregelen cq hulp nodig heeft. Ik geloof niet dat er pedofielen zijn die er geen moeite mee hebben, dat kan gewoon niet. Als we het niet hebben over een aseksuele pedofiel zullen er altijd ''verboden'' lustgevoelens zijn. We zijn mensen, tuurlijk is dat moeilijk.
Nogmaals, je projecteert je eigen gevoel op hem. Nee, het is voor hem niet moeilijk. Ik zou werkelijk waar niet weten met watvoor hulp we hem van dienst zouden kunnen zijn. Er zijn echter pedo's die wel hulp nodig hebben. Hij is er daar niet één van.
De acceptatie van pedo's gaat nooit gebeuren, het zit ook in mensen hun instict om kinderen te beschermen. Het is niet haalbaar, althans ik zie het niet gebeuren
Het instinct om kinderen te beschermen verdwijnt niet nee, gelukkig maar. Ideeën over hoe we dat het beste kunnen doen zijn wel aan verandering onderhevig. Ik zie het inderdaad ook niet snel gebeuren, maar het is mogelijk en er bovendien hoog tijd voor.
En begrip inderdaad. Begrip dat ze zelf niet voor hun gevoelens kiezen. Maar wat weegt er zwaarder in deze, het belang van elk potentieel slachtoffer of het belang van de ene volwassen man?
Tja, ik val in herhaling. Maar slachtoffers voorkom je niet door ervoor te zorgen dat pedofielen hun geaardheid geheim moeten houden op straffe van maatschappelijke uitsluiting en geweld. Integendeel.
Bij het 'kiezen voor aseksualiteit' (zoals jij dat voorstelt) of het in bedwang houden van pedoseksuele driften wordt er blijkbaar gemakshalve van uit gegaan dat de pedo van goede wil is. Laten we er even voor het gemak van uitgaan dat er 'goede' pedo's bestaan die zichzelf kunnen bedwingen. Blijft het gevaar van pedo's die juist wél kwaad in de zin hebben.
Daar heb je gelijk in. Die groep had ik in mijn vorige bericht inderdaad achterwege gelaten.
Pedo's die niet van goede wil zijn, dat is de moeilijkste groep. Daar helpt een vriendelijk maatschappelijk klimaat tegenover pedo's niet tegen. Zij gaan toch wel stiekem hun gang. Dat zijn de rotte appels waar enkel opsporing een antwoord op is.
Pedo's die wèl van goede wil zijn, dat is een ander verhaal. En ik denk dat die groep een stuk groter is dan die eerste groep. Ik ga nu eenmaal in essentie uit van het goede in de mens.
De eerste groep, dat zijn de mensen die psychisch niet in orde zijn. Die hun eigen gerief boven het belang van kinderen stellen. Die hun eigen geilheid belangrijker vinden dan het welzijn van hun slachtoffertjes.
De meeste mensen zijn een stuk gezonder in hun bovenkamer. Zij zouden, als ze weten dat ze moeite hebben hun seksuele verlangens in bedwang te houden, liever hulp zoeken dan een kind iets ernstigs aan te doen. Ga maar na, wat zou jij zelf doen in die situatie? Liever naar de hulpverlening stappen dan iets vreselijks te doen toch? Omdat je een prima functionerend geweten hebt, toch?
In de huidige situatie betekent dat wel dat de kans groot is dat je daarna geen leven meer hebt, dat iedereen je uitkotst. Zou je dan nog steeds dezelfde beslissing maken? Hopelijk wel, maar de kans wordt al een stuk kleiner.
Zie je het belang van een ommekeer in ons denken over pedofielen?
Natuurlijk is het onderbuikgevoel sterk, en dat zegt - nee, schrééuwt - dat kindermisbruik verschrikkelijk is en dat pedo's daarom maar moeten worden opgejaagd en afgemaakt. Ik snap dat. Maar het werkt averechts.
Met alle respect, maar wanneer ik de gezichten bekijk van daders als Robert M, Benno L., Sietze van der V. dan betwijfel ik ten zeerste of zij bereid zijn, nog sterker in staat zijn om zichzelf te doen transformeren tot een beter persoon zoals jij dat schetst.
Zij zouden van het type kunnen zijn dat voor hun daden geen berouw heeft. Het zou ook anders kunnen liggen. Ik kan niet in hun hoofden kijken. Hun daden zijn hoe dan ook op geen enkele manier goed te praten.
Wel kwam ik een nieuwsartikel tegen over Benno L., waarin hij pleit voor een lagere drempel om hulp te zoeken. Het artikel:
https://www.omroepwest.nl/nieuws/2930702/Benno-L-roept-pedo-s-op-hulp-te-zoeken
Het zou natuurlijk een mooiweerpraatje kunnen zijn om zijn eigen naam enigszins te zuiveren, althans een poging daartoe. Het zou ook kunnen dat hij het meent. Wie weet hadden zijn daden voorkomen kunnen worden.
Natúúrlijk is hijzelf hoofdverantwoordelijke voor zijn daden. Maar de bijdrage die wij als maatschappij hadden kunnen leveren, is zorgen dat het veilig voor hem was geweest om zich bij de hulpverlening te melden op het moment dat hij wist dat hij in de knoop zat met zijn gevoelens.
en volgens mij heeft een pedofiel ook niet echt een gelukkig leven als pedofiel.
Oké, n=1, maar als ik naar mijn maat kijk dan geldt dat niet voor hem. Hij is gelukkig, heeft veel vrienden waar hij leuke dingen mee onderneemt, en ziet zijn geaardheid niet als last, maar zelfs als iets moois. Iets dat bij hem past. Dat is misschien ook wel een beetje uit noodzaak geboren: dat wat je niet kunt veranderen, daar kun je maar beter gelukkig mee zijn.
Maar als ik hoor dat iemand die pedofiel is vrijwilligerswerk wil doen met kinderen ook al heeft hij geen seksuele intenties dan ontwaakt er in mijn vaders hart een soort van beest. Al zie ik een verkeerde verliefde blik dan krijgt ie al een mes in zijn nek.
Ik begrijp het maar zie het anders. Ik vrees dat ik je dat niet afdoende uitgelegd kan krijgen.
Amen.