Bedankt Zwijgrecht (en anderen) voor je uitgebreide reactie. Ik zal weer op een aantal specifieke stukjes reageren. Ik hoop dat ik me niet te fel verwoord. No hard feelings, sowieso. Het is weer een langere reactie geworden dan de bedoeling was.
Wat ik bedoelde is dat de
geaardheid bestaat uit meer dan alleen seksuele gevoelens. Wanneer jij een vrouw (of man?) leuk vindt, dan is dit toch ook niet enkel seksueel? Je wilt met een partner toch meer dan alleen maar seks? Wat mijn maat voor jongens voelt, dat bestaat voor een heel groot deel uit bewondering en respect, een jongen heeft welhaast een god-status voor hem. Hij geeft zielsveel om hen, wil hen beschermen, wil het beste voor hen. Ik durf trouwens te stellen dat wanneer het op misbruik aankomt hij nog veel gevoeliger is dan ons allemaal. Kinderen zijn zijn alles, kom daar maar niet aan. Als hij oog in oog zou staan met iemand die zojuist een kind heeft misbruikt, dan hoeven wij enkel nog maar een lijkenwagen te bellen. Hij zou voor ieder kind opkomen als was het zijn eigen kind.
Zekerheid is er niet. Hoe zeker weet jij van jezelf dat jij nooit een vrouw zal aanranden? Behoorlijk zeker, vermoed (en hoop) ik. Maar weet je het volledig zeker? Geen enkel spoortje twijfel dat je ooit in een periode waarin het slecht met je gaat, waarin je psychische problemen krijgt, wanneer je stomdronken door de stad wandelt, of in watvoor situatie dan ook iets doet dat eigenlijk niet juist is? 100% zekerheid is een illusie, voor iedereen. Jij weet voor jezelf niet volledig zeker dat het niet gebeurt, maar bent wel zeker genoeg van je zaak om te kunnen stellen dat je geen gevaar bent voor de maatschappij.
En waarom zou jij van jezelf stellen dat je je nooit op seksueel vlak zal misdragen? Omdat je dat niet wilt! Omdat je het onrecht vindt wanneer een vrouw aangerand wordt. Daar wil je jezelf niet schuldig aan maken. Waarom niet? Gewoon, omdat het vanzelfsprekend is, omdat je iemand van goed fatsoen bent.
En voor mijn maat geldt exact hetzelfde! Het is allemaal niet zo ingewikkeld om het ons voor te stellen. Iemand iets aandoen? Nee! Vanzelfsprekend niet.
Nee. Hoe vaak je ook zegt dat het moeilijk voor hem móét zijn, dat ís het niet. Je kunt het je niet vóórstellen dat het niet moeilijk voor hem is. Dat is wat anders. Ik kan niet anders dan herhalen dat hij dat heel anders ervaart.
Klopt. Dat is ook niet van de ene op de andere dag gebeurd. Dat heeft ook jaren gekost. Liefdesverdriet is heel heftig geweest voor hem. Van zijn 13e tot zijn 16e is hij waanzinnig verliefd geweest op een jongen bij hem op school. Van één jaar jonger dan hijzelf, dus dat was op zich nog niet zo heel gek. Maar hij was veel te verlegen om ook maar een woord tegen die jongen te durven zeggen. Homofobe sfeer op school, enigszins homofobe ouders, pesten op school, dus voor zijn homo-zijn durfde hij ook al beslist niet uit te komen. Hij wist tegelijkertijd ook dat hij later nooit meer een kans zou krijgen op een relatie. Want hij wist toen al hoe het zat met hem. Al heeft hij dat eerst nog heel hard proberen te ontkennen en onderdrukken. Hij ging bewust naar oudere jongens kijken om te zien of hij hen ook leuk kon vinden. Jaren heeft hij heel vurig gewenst dat hij 'gewoon' homo zou zijn of zou kunnen worden. Na een diepe depressie van een aantal jaren is hij daar uiteindelijk ook weer uitgeklommen. Het liefdesverdriet echter is tot op de dag van vandaag nooit helemaal overgegaan. Nog steeds kan hij daar - wanneer hij er teveel over nadenkt nadat hij na een avondje bier drinken alleen thuis komt - een traantje om laten. Lang niet meer zo veel als toen. Maar toch, nog altijd, zo af en toe.
Als ik hier teveel over uitwijd, klinkt het allemaal veel negatiever dan het in werkelijkheid is. Want nee, hij is geen ongelukkig persoon, hij verdrinkt niet in liefdesverdriet, en nee, hij voelt zich niet eenzaam en ook niet boos.
Verdrietig is hij geweest, in de jaren toen hij erachter kwam. Verdrietig en bang. Nooit boos. Want met het besef dat hijzelf helemaal geen slecht mens was, kwam ook het besef dat zelfs degenen die het hardst roepen dat alle pedo's slecht zijn en dood moeten, dat uiteindelijk doen omdat zij menen daarmee kinderen te kunnen beschermen. Uiteindelijk staan we allemaal aan dezelfde kant.
Hij werkt, heeft een uitgebreid sociaal netwerk, verveelt zich geen moment en heeft gewoon een leuk leven. Het concept relaties heeft hij al lang en breed terzijde geschoven. Zijn zienswijze is dat wanneer het één in je leven ontbreekt, je van het ander des te meer geniet. En genieten van het leven doet hij volop.
We kennen elkaar goed ja. Goed genoeg.
Van een willekeurig persoon die met kinderen werkt, weet je nóóit voor de volle 100% zeker dat hij of zij een kind nooit iets zal aandoen.
Bij mijn maat weet ik het zo fucking close to 100% zeker, dat ik vrij rationeel zou kunnen zeggen dat de kans dat hij ooit iets fouts zou doen, een stuk kléíner is dan bij die 'willekeurige persoon'. Het onderwijs zou er net een heel kleine fractie veiliger op worden wanneer hij er zou gaan werken. Dáárom is het dat ik er geen enkele twijfel bij zou hebben wanneer hij die carrièreswitch zou maken. Het is overigens nog helemaal niet gezegd dat hij dat ook ooit zal doen.
Ik zou bijna willen zeggen, áls hij met kinderen gaat werken en hij doet iets verkeerds, dan mag je mij als medeverantwoordelijke gerust in stukken snijden of wat je mij ook maar zou willen aandoen. Maar ja. Áls... Áls de paus moslim is, áls dodo's nog bestaan, áls de maan van kaas is...
Ik niet, want ik ken hem.
Nogmaals, je projecteert je eigen gevoel op hem. Nee, het is voor hem niet moeilijk. Ik zou werkelijk waar niet weten met watvoor hulp we hem van dienst zouden kunnen zijn. Er zijn echter pedo's die wel hulp nodig hebben. Hij is er daar niet één van.
Het instinct om kinderen te beschermen verdwijnt niet nee, gelukkig maar. Ideeën over hoe we dat het beste kunnen doen zijn wel aan verandering onderhevig. Ik zie het inderdaad ook niet snel gebeuren, maar het is mogelijk en er bovendien hoog tijd voor.
Tja, ik val in herhaling. Maar slachtoffers voorkom je niet door ervoor te zorgen dat pedofielen hun geaardheid geheim moeten houden op straffe van maatschappelijke uitsluiting en geweld. Integendeel.
Daar heb je gelijk in. Die groep had ik in mijn vorige bericht inderdaad achterwege gelaten.
Pedo's die niet van goede wil zijn, dat is de moeilijkste groep. Daar helpt een vriendelijk maatschappelijk klimaat tegenover pedo's niet tegen. Zij gaan toch wel stiekem hun gang. Dat zijn de rotte appels waar enkel opsporing een antwoord op is.
Pedo's die wèl van goede wil zijn, dat is een ander verhaal. En ik denk dat die groep een stuk groter is dan die eerste groep. Ik ga nu eenmaal in essentie uit van het goede in de mens.
De eerste groep, dat zijn de mensen die psychisch niet in orde zijn. Die hun eigen gerief boven het belang van kinderen stellen. Die hun eigen geilheid belangrijker vinden dan het welzijn van hun slachtoffertjes.
De meeste mensen zijn een stuk gezonder in hun bovenkamer. Zij zouden, als ze weten dat ze moeite hebben hun seksuele verlangens in bedwang te houden, liever hulp zoeken dan een kind iets ernstigs aan te doen. Ga maar na, wat zou jij zelf doen in die situatie? Liever naar de hulpverlening stappen dan iets vreselijks te doen toch? Omdat je een prima functionerend geweten hebt, toch?
In de huidige situatie betekent dat wel dat de kans groot is dat je daarna geen leven meer hebt, dat iedereen je uitkotst. Zou je dan nog steeds dezelfde beslissing maken? Hopelijk wel, maar de kans wordt al een stuk kleiner.
Zie je het belang van een ommekeer in ons denken over pedofielen?
Natuurlijk is het onderbuikgevoel sterk, en dat zegt - nee, schrééuwt - dat kindermisbruik verschrikkelijk is en dat pedo's daarom maar moeten worden opgejaagd en afgemaakt. Ik snap dat. Maar het werkt averechts.
Zij zouden van het type kunnen zijn dat voor hun daden geen berouw heeft. Het zou ook anders kunnen liggen. Ik kan niet in hun hoofden kijken. Hun daden zijn hoe dan ook op geen enkele manier goed te praten.
Wel kwam ik een nieuwsartikel tegen over Benno L., waarin hij pleit voor een lagere drempel om hulp te zoeken. Het artikel:
https://www.omroepwest.nl/nieuws/2930702/Benno-L-roept-pedo-s-op-hulp-te-zoeken
Het zou natuurlijk een mooiweerpraatje kunnen zijn om zijn eigen naam enigszins te zuiveren, althans een poging daartoe. Het zou ook kunnen dat hij het meent. Wie weet hadden zijn daden voorkomen kunnen worden.
Natúúrlijk is hijzelf hoofdverantwoordelijke voor zijn daden. Maar de bijdrage die wij als maatschappij hadden kunnen leveren, is zorgen dat het veilig voor hem was geweest om zich bij de hulpverlening te melden op het moment dat hij wist dat hij in de knoop zat met zijn gevoelens.
Oké, n=1, maar als ik naar mijn maat kijk dan geldt dat niet voor hem. Hij is gelukkig, heeft veel vrienden waar hij leuke dingen mee onderneemt, en ziet zijn geaardheid niet als last, maar zelfs als iets moois. Iets dat bij hem past. Dat is misschien ook wel een beetje uit noodzaak geboren: dat wat je niet kunt veranderen, daar kun je maar beter gelukkig mee zijn.
Ik begrijp het maar zie het anders. Ik vrees dat ik je dat niet afdoende uitgelegd kan krijgen.
Amen.
