STELLING: Verslaafd blijf je voor altijd!

[Tevil19]

Ook nog even voor de duidelijkheid dopamine is niet wat zorgt voor een fijn gevoel.

Het is niet de oorzaak maar het komt vrij bij een fijn gevoel.

Kijk, ik wil het graag snappen, maar heb er kennelijk wat moeite mee en dat is niet erg. We kunnen toch gewoon een gesprek erover voeren zonder gefrustreerd te raken?

 

[Mindless]

Ook vraag je waarom de ene wel verslaafd raakt en de ander niet, naar mijn inziens gaat het hier om motivatie. De motivatie om lekker stoned te zijn is groter dan de motivatie te solliciteren, huiskamer opruimen, of de ramen te lappen.

En imo nog belangrijker: discipline.

Motivatie is iets waar je maar net geluk mee moet hebben om het te hebben. Maar geen motivatie en dan toch kiezen voor dat wat goed is op de langere termijn is discipline. Sommige mensen hebben van zichzelf weinig motivatie, maar door discipline toe te passen, kan er soms toch een motivatie ontstaan. Al is motivatie imo dus ondergeschikt aan discipline. Heb je discipline, dan is motivatie slechts een fijne extra.

Het steeds maar onderzoek doen naar een fysieke oorzaak van je gebrek aan motivatie is denk ik wel degelijk het uit de weg gaan van je verantwoordelijkheden. Het niet willen disciplineren van jezelf.

 

[8️⃣6️⃣]

Ik denk ook dat (zelf)discipline een heel grote factor is. Keertje drugs doen en dan weer kunnen stoppen is echt een kwaliteit, dus niet bingen tot alles op is, of tot je ze ziet vliegen na een paar dagen zonder slaap of zo. In deze fase heb je volgens mij nog geen motivatie nodig om iets te veranderen aangezien er nog geen probleem is (tenminste als je er vrede mee hebt dat je zo af en toe eens een drug neemt).

 

[Tevil19]

Het steeds maar onderzoek doen naar een fysieke oorzaak van je gebrek aan motivatie is denk ik wel degelijk het uit de weg gaan van je verantwoordelijkheden. Het niet willen disciplineren van jezelf.

Ik denk niet dat ik een gebrek heb aan motivatie. En als dat wel zo zou zijn, vind ik zoeken naar een fysieke oorzaak helemaal niet vreemd. Dat laat zien dat je het wilt begrijpen en wellicht er iets aan kunt doen om het te veranderen. Nu denk ik wel dat gebrek aan motivatie vaak komt door iets anders dan een intrinsieke eigenschap/fysieke oorzaak.

Ik zoek naar een fysieke oorzaak van mijn verslavingsgevoeligheid. Wellicht is die er niet, daarom vind het ook fijn om jullie meningen en argumenten te horen. Ik weet niet of ik gelijk heb. Ik baseer mijn conclusie op de onderzoeken die zijn gedaan, en natuurlijk heb ik niet alle onderzoeken gelezen of gezien. Dat is ook waarom ik de dialoog aanga met mensen die er anders over denken. Daar kan ik van leren.

En ik vind eerlijk gezegd wel dat ik de laatste tijd bezig ben met het disciplineren van mezelf. Als ik dat niet had, was ik niet gestopt met gebruiken. Dat ik de motivatie heb om nu niet te gebruiken staat toch los van mijn verslavingsgevoeligheid? Juist als je verslavingsgevoelig bent en besluit niet te gebruiken terwijl je wel zou willen, vergt dat aardig wat discipline.

 

[8️⃣6️⃣]

Toch ben ik er van overtuigd dat als je af en toe drugs kan doen dat de zelfdiscipline dan het grootst is. Besluiten om helemaal geen drugs te doen omdat je denkt of weet dat dit niet goed zal gaan geeft juist aan dat je niet de zelfdiscipline hebt om het drugsgebruik in de hand te houden dus doe je het maar helemaal niet.

 

[Mindless]

@Tevil19

Maar het vrijkomen van dopamine is toch wat we ervaren als motivatie?

Ben het met je eens dat het willen zoeken naar een fysieke oorzaak van iets op zichzelf niet verkeerd is, maar ik denk dat dat in de praktijk vaak als een substituut voor toepassen van zelfdiscipline wordt gebruikt. En dat is wel degelijk een kwalijk iets.

Vooral wanneer mensen bevestiging van hun conditie vinden in een fysieke oorzaak, dan wordt dat vaak aangewend als in "ik kan dat niet, want ik heb *vul fysieke aandoening hier in*".

Ik had het trouwens niet over jou specifiek, maar meer in het algemeen. Ik geloof graag dat je discipline toepast. Goed bezig.

 

[Tevil19]

@Tevil19

Maar het vrijkomen van dopamine is toch wat we ervaren als motivatie?

Ben het met je eens dat het willen zoeken naar een fysieke oorzaak van iets op zichzelf niet verkeerd is, maar ik denk dat dat in de praktijk vaak als een substituut voor toepassen van zelfdiscipline wordt gebruikt. En dat is wel degelijk een kwalijk iets.

Vooral wanneer mensen bevestiging van hun conditie vinden in een fysieke oorzaak, dan wordt dat vaak aangewend als in "ik kan dat niet, want ik heb *vul fysieke aandoening hier in*".

Ik had het trouwens niet over jou specifiek, maar meer in het algemeen. Ik geloof graag dat je discipline toepast. Goed bezig.

Ja dat is waar. Het vrijkomen van dopamine is wat we ervaren als motivatie. En stel dat ik minder motivatie heb vanwege de aanwezigheid van een allel waardoor mijn concentratie d2 receptoren lager is dan gemiddeld, dan is het prettig om de oorzaak te weten. Er zijn namelijk genoeg gezonde manieren om je dopamineniveau te boosten.

Ik ben het met je eens dat in de praktijk mensen mensen zich van de verantwoorlijkheid afdoen zodra ze een fysieke oorzaak hebben gevonden. 'Ik kan dat niet, en ik kan er niks aan doen, zo ben ik nu eenmaal'. Dat is niet wat ik in gedachte heb. Als je je gebrekken en minpunten opzoekt en kan verklaren, is de kans groter dat je daar iets aan kunt veranderen. En dat zie ik juist als het hebben van een goede zelfdiscipline. Het zorgt ervoor dat je voortaan makkelijker doorgaat. Je werkt aan je fouten, om het in de toekomst anders aan te pakken. Ik merk nu wel bij de laatste paar zinnen dat dit meer het 'vermogen om aan te passen' beschrijft. Discipline gaat over zelfbeheersing. Er zit wel enigszins overlap denk ik.

 

[8️⃣6️⃣]

@Tevil19
Ik ben het niet met je eens. Het vrijkomen van (grote hoeveelheden) dopamine is geen motivatie, maar is gewoonweg puur genot. Het besluit om geen drugs meer te nemen omdat je er niet mee om kan gaan is dan juist een gebrek aan discipline, en de motivatie is dat je niet wil dat je weer verslaafd geraakt. Uiteraard heb je voor dat besluit wel discipline nodig om je daaraan te houden.

Dat hele D2-receptoren verhaal is een theorie tot je kan bewijzen door middel van onderzoek dat je wel degelijk minder van die receptoren hebt dan de gemiddelde mens. Maar ik denk dat als je echt een onbalans hebt in de neurotransmitters met bijbehorende receptoren dat je dan naast verslavingsgevoeligheid tal van andere klachten hebt zoals geen concentratie en dergelijke, AD(H)D gerelateerde klachten.

Zelf denk ik dat de verslavingsgevoeligheid bij AD(H)D-ers niet alleen komt door de neurotramsmitters/receptoren, maar ook door de karaktereigenschappen van AD(H)D als impulsiviteit, moeite met gevolgen kunnen overzien alsmede 'zelfmedicatie' omdat het brein van een aantal drugs tot rust komt.

 

[Tevil19]

@Tevil19
Ik ben het niet met je eens. Het vrijkomen van (grote hoeveelheden) dopamine is geen motivatie, maar is gewoonweg puur genot. Het besluit om geen drugs meer te nemen omdat je er niet mee om kan gaan is dan juist een gebrek aan discipline, en de motivatie is dat je niet wil dat je weer verslaafd geraakt. Uiteraard heb je voor dat besluit wel discipline nodig om je daaraan te houden.

Dopamine komt vrij om je te stimuleren/motiveren om iets uit te voeren zodat je blijer wordt, ergens van kunt genieten of om je uit gevaarlijke/onveilige situaties te brengen.

En ja, dat is nu niks gebruik kun je op gebrek aan discipline gooien, maar de voornaamlijkste reden om nu niet te gebruiken heeft te maken met het feit dat ik tijd nodig heb om te herstellen na mijn laatste gebruiksperiode. Dat heeft niets met zelfbeheersing te maken, maar eerder zelfbehoud.

 

[Mindless]

@Tevil19
Ik ben het niet met je eens. Het vrijkomen van (grote hoeveelheden) dopamine is geen motivatie, maar is gewoonweg puur genot. Het besluit om geen drugs meer te nemen omdat je er niet mee om kan gaan is dan juist een gebrek aan discipline, en de motivatie is dat je niet wil dat je weer verslaafd geraakt. Uiteraard heb je voor dat besluit wel discipline nodig om je daaraan te houden.

Om op dat punt te kunnen komen heb je wellicht je zelfdiscipline eerst nodig om er even helemaal af te blijven.

 

[Mezelf]

Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van...

Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken.

Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg.

 

[Avīci]

Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van...

Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken.

Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg.

 

[Woke-up-sticky]

@Tevil19
Ik ben het niet met je eens. Het vrijkomen van (grote hoeveelheden) dopamine is geen motivatie, maar is gewoonweg puur genot. Het besluit om geen drugs meer te nemen omdat je er niet mee om kan gaan is dan juist een gebrek aan discipline, en de motivatie is dat je niet wil dat je weer verslaafd geraakt. Uiteraard heb je voor dat besluit wel discipline nodig om je daaraan te houden.

Dat hele D2-receptoren verhaal is een theorie tot je kan bewijzen door middel van onderzoek dat je wel degelijk minder van die receptoren hebt dan de gemiddelde mens. Maar ik denk dat als je echt een onbalans hebt in de neurotransmitters met bijbehorende receptoren dat je dan naast verslavingsgevoeligheid tal van andere klachten hebt zoals geen concentratie en dergelijke, AD(H)D gerelateerde klachten.

Zelf denk ik dat de verslavingsgevoeligheid bij AD(H)D-ers niet alleen komt door de neurotramsmitters/receptoren, maar ook door de karaktereigenschappen van AD(H)D als impulsiviteit, moeite met gevolgen kunnen overzien alsmede 'zelfmedicatie' omdat het brein van een aantal drugs tot rust komt.

Dat is dus fout, dopamine zorgt niet voor een fijn gevoel. Hoe vaak moet ik dit nog worden herhalen.

Dopamine is een uitroepteken bij iets wat fijn voelt.

Er zijn zat onderzoeken waarbij dopamine in ratten onderdrukt werd en deze ratten vertoonden onder invloed dezelfde tekenen van hedonie en euforie als ratten waar dopamine niet werd onderdrukt.

 

[Woke-up-sticky]

Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van...

Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken.

Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg.

Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving.

 

[Avīci]

Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving.

Ik denk dat dit persoonsafhankelijk is. Sommige mensen trekken het bestaan van trauma's zelfs in twijfel; ook dat is persoonsafhankelijk.

 

[Jen]

Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van...

Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken.

Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg.

Heel mooi gesproken
Het is niet zwart of wit
Er spelen vele oorzaken
Nette post

 

[8️⃣6️⃣]

@Woke-up-sticky
Hoe het precies zit is niet zo relevant. Maar dopamine speelt wel degelijk een heel grote rol in dat proces.

 

[Mezelf]

Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving.

Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.

 

[Mindless]

Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.

Trauma is waarschijnlijk de oorzaak van álle geestelijke problemen (imo).

Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.

Denk dus ook zeker dat trauma geen overschatte oorzaak van verslaving is. Het is waarschijnlijk de hoofdoorzaak ervan.

 

[8️⃣6️⃣]

@Mindless
Interessante benadering, goeie argumenten. Je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.

 

[Rebell]

Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.

Toevallig vertelde iemand mij precies het zelfde pas.
Alles wat jij zegt @Mindless misschien ben jij dat wel
Maar goed dan kwamen we ook op het gesprek dat als je een psychologische test doet dat je altijd verschillende soorten stoornissen hebt.
Geen enkele test zou uitwijzen dat je normaal bent.
Maar ja wat is normaal?
Normaal is bepaald door de meerderheid en de wetgeving en psychologie.
Eigenlijk is psychologie onze laatste religie waar word bepaald wat goed en slecht is.
Gaat allemaal heel diep.
Maar ja zo gaan we steeds verder off-topic..
Maar ik snap waar je vandaan komt Mindless en heb hierover dus een hele avond een discussie over gehad.
Super interessant!

 

[Woke-up-sticky]

Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.

Misschien moeten we allemaal eerst onze definities van verslaving even op een rijtje hebben.

 

[Woke-up-sticky]

Trauma is waarschijnlijk de oorzaak van álle geestelijke problemen (imo).

Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.

Denk dus ook zeker dat trauma geen overschatte oorzaak van verslaving is. Het is waarschijnlijk de hoofdoorzaak ervan.

Je hebt geen flauw idee of een baby een egoloos bestaan heeft. Pseudowetenschap.

 

[Woke-up-sticky]

@Woke-up-sticky
Hoe het precies zit is niet zo relevant. Maar dopamine speelt wel degelijk een heel grote rol in dat proces.

Aha hoor dit mensen, het is niet zo relevant.

Het is vrijwel het enige in dit verhaal wat relevant is.

Volgens mij wil 90 procent niet eens weten hoe het zit of wat verslaving is.

Precies waarom ik ook stop met deze discussie, jullie willen geen data of uitleg van basale neurologische processen.

 

[Woke-up-sticky]

Ik zal nog even een gratis tipje van de sluier oplichten;

Er zal nooit een wondermiddel mbt verslaving komen. Het enige middel tegen verslaving is het zoeken van een doel en een betekenisvol leven.

Duik die statistieken eens in over trauma en seksueel misbruik, en vergelijk. Het is echt achterhaalt. Artsen als Gabor Maté en het nida zijn done.

 

[Woke-up-sticky]

“Trauma is de oorzaak van alle geestelijke problemen.”

Weg met erfelijkheid, weg met genetica.

Freud zou er een harde van krijgen.

 

[Rebell]

Sticky gaat losss

 

[Mindless]

Je hebt geen flauw idee of een baby een egoloos bestaan heeft. Pseudowetenschap.

Dat een kamer vol met ego's tot stilte kan worden gebracht door zo'n klein mensje is voor mij het bewijs dat een baby een meer 'puur' bewustzijn heeft. Al zullen de beginselen van het ego waarschijnlijk zijn gelegd bij het ter wereld komen of misschien daarvoor al.

Wetenschap is voor mij trouwens niet de maatstaf voor waarheid, dus ik heb er geen probleem mee dat dit tot pseudowetenschap wordt benoemd.

 

[Casaan]

Misschien moeten we allemaal eerst onze definities van verslaving even op een rijtje hebben.

Wat is jouw definitie van verslaving dan?
En wil je ook jouw definitie van trauma geven?

 

[Mindless]

Ben ik ook benieuwd naar.

 

[Neo-Shulginist]

Volgens de definitie van verslaving blijf je dat zo lang als de dysfunctionaliteit aanhoudt. Het gaat om de hoeveelheid problemen die geassocieerd zijn met gebruik van drugs. Als je geen sociale, financiële, medische of psychologische problemen hebt met drugs gebruiken dan ben je ook niet (meer) verslaafd.

Maar de praktijk is wat weerbarstiger, denk ik. Zeker met verslaving aan middelen die de hersenstructuren aanpassen, met name stimulanten, blijft het een constant gevecht om van de middelen af te blijven. De mesolimbische route, een belangrijke hersenstructuur die betrokken is bij het nemen van keuzes en beloning daarvan, raakt enorm getriggerd door chronisch gebruik van stimulanten wat in die hersenbanen ingesleten raakt, als het ware.

Met andere middelen is het meer een kwestie van emotie-regulatie. Veel mensen die last hebben van een verslaving hebben eigenlijk last van emotie-verwerkingsproblemen. Als ze heftige stress meemaken dan weten ze niet hoe ze daarmee op gezonde wijze moeten omgaan. Voor hen is gebruik van drugs een vlucht voor de stressor. Die ingebakken gewoonte kan grotendeels verholpen worden met cognitieve gedragstherapie. Maar in de praktijk zie je dan dat de mensen wie hun gedrag aangepast hebben, toch weer snel kunnen terugvallen in periodes van grote stress, bijvoorbeeld bij het verbreken van een liefdesrelatie of het overlijden van een familielid.

 

[Mezelf]

Precies waarom ik ook stop met deze discussie

Ik denk toch echt dat dit het beste is wat je tot nu toe hebt gezegd.

 

[8️⃣6️⃣]

@Woke-up-sticky
Punt is dat zelfs de experts het niet met elkaar eens zijn, en dan vind ik zo'n stelligheid als jij die aan de dag legt toch wel een beetje vreemd overkomen.
@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!
@Neo-Shulginist
Ook jouw uiteenzetting vind ik een zeer plausibele, ik ga wel mee in wat je hier zegt.

Zelf denk ik dat verslaving geen pure ziekte is, maar je kan ook niet stellen dat er helemaal geen lichamelijk aspect is want verslaving brengt wel degelijk veranderingen aan in het fysieke gestel van je hersenen. Dat is maar een gedeelte van de problematiek, want er spelen naast die veranderde fysiek nog vele andere factoren die invloed hebben of je al dan niet verslaafd geraakt en of je al dan niet kan afkicken of ooit nog eens recreatief iets kan gebruiken zonder echte terugval te krijgen. Het lijkt me dat je persoonlijke omstandigheden zullen bepalen welke factoren de meeste invloed gaan hebben in dit proces en de uiteindelijke uitkomst ervan.

 

[Mindless]

@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!

Maar er zijn ook gewoon dingen, zoals dus bijvoorbeeld zien en weten dat een kleine baby die voor je ligt (nog) niet het ego heeft dat wij door de jaren heen hebben ontwikkelt. Zoiets hoeft wetenschap mij niet te leren. Dat zie, voel, intueer, wéét ik. Niet dat ik op de wetenschap hoef te wachten om eindelijk die 100% bevestiging te krijgen. Het is gewoon common sense.

Hierom heb ik door de jaren denk ik een beetje een negatieve associatie met de wetenschappelijke kijk op dingen gekregen. Omdat er tegenwoordig best veel mensen zijn die iets pas erkennen als het wetenschappelijk bewezen is. Niet eerlijk van mij tegenover wetenschap zelf natuurlijk (ben daar ook terecht meermaals op gewezen hier ), maar toch een associatie die ik dan soms maak.

 

[Woke-up-sticky]

@Woke-up-sticky
Punt is dat zelfs de experts het niet met elkaar eens zijn, en dan vind ik zo'n stelligheid als jij die aan de dag legt toch wel een beetje vreemd overkomen.
@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!
@Neo-Shulginist
Ook jouw uiteenzetting vind ik een zeer plausibele, ik ga wel mee in wat je hier zegt.

Zelf denk ik dat verslaving geen pure ziekte is, maar je kan ook niet stellen dat er helemaal geen lichamelijk aspect is want verslaving brengt wel degelijk veranderingen aan in het fysieke gestel van je hersenen. Dat is maar een gedeelte van de problematiek, want er spelen naast die veranderde fysiek nog vele andere factoren die invloed hebben of je al dan niet verslaafd geraakt en of je al dan niet kan afkicken of ooit nog eens recreatief iets kan gebruiken zonder echte terugval te krijgen. Het lijkt me dat je persoonlijke omstandigheden zullen bepalen welke factoren de meeste invloed gaan hebben in dit proces en de uiteindelijke uitkomst ervan.

Maar er zijn ook gewoon dingen, zoals dus bijvoorbeeld zien en weten dat een kleine baby die voor je ligt (nog) niet het ego heeft dat wij door de jaren heen hebben ontwikkelt. Zoiets hoeft wetenschap mij niet te leren. Dat zie, voel, intueer, wéét ik. Niet dat ik op de wetenschap hoef te wachten om eindelijk die 100% bevestiging te krijgen. Het is gewoon common sense.

Hierom heb ik door de jaren denk ik een beetje een negatieve associatie met de wetenschappelijke kijk op dingen gekregen. Omdat er tegenwoordig best veel mensen zijn die iets pas erkennen als het wetenschappelijk bewezen is. Niet eerlijk van mij tegenover wetenschap zelf natuurlijk (ben daar ook terecht meermaals op gewezen hier ), maar toch een associatie die ik dan soms maak.

Welkom in de tijd van empirisch bewijs.

 

[Woke-up-sticky]

@Woke-up-sticky
Punt is dat zelfs de experts het niet met elkaar eens zijn, en dan vind ik zo'n stelligheid als jij die aan de dag legt toch wel een beetje vreemd overkomen.
@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!
@Neo-Shulginist
Ook jouw uiteenzetting vind ik een zeer plausibele, ik ga wel mee in wat je hier zegt.

Zelf denk ik dat verslaving geen pure ziekte is, maar je kan ook niet stellen dat er helemaal geen lichamelijk aspect is want verslaving brengt wel degelijk veranderingen aan in het fysieke gestel van je hersenen. Dat is maar een gedeelte van de problematiek, want er spelen naast die veranderde fysiek nog vele andere factoren die invloed hebben of je al dan niet verslaafd geraakt en of je al dan niet kan afkicken of ooit nog eens recreatief iets kan gebruiken zonder echte terugval te krijgen. Het lijkt me dat je persoonlijke omstandigheden zullen bepalen welke factoren de meeste invloed gaan hebben in dit proces en de uiteindelijke uitkomst ervan.

Ik heb weinig keuze vind ik. De data is er en ik ben er van overtuigd dat het ziektemodel misdadig is.

Ik geloof niet in abstinentie ofzo, maar in doelgericht leven.

Ieder mens dat een persoon onder 18 blootstelt aan de retoriek van de aa of na is crimineel.

 

[Woke-up-sticky]

Volgens de definitie van verslaving blijf je dat zo lang als de dysfunctionaliteit aanhoudt. Het gaat om de hoeveelheid problemen die geassocieerd zijn met gebruik van drugs. Als je geen sociale, financiële, medische of psychologische problemen hebt met drugs gebruiken dan ben je ook niet (meer) verslaafd.

Maar de praktijk is wat weerbarstiger, denk ik. Zeker met verslaving aan middelen die de hersenstructuren aanpassen, met name stimulanten, blijft het een constant gevecht om van de middelen af te blijven. De mesolimbische route, een belangrijke hersenstructuur die betrokken is bij het nemen van keuzes en beloning daarvan, raakt enorm getriggerd door chronisch gebruik van stimulanten wat in die hersenbanen ingesleten raakt, als het ware.

Met andere middelen is het meer een kwestie van emotie-regulatie. Veel mensen die last hebben van een verslaving hebben eigenlijk last van emotie-verwerkingsproblemen. Als ze heftige stress meemaken dan weten ze niet hoe ze daarmee op gezonde wijze moeten omgaan. Voor hen is gebruik van drugs een vlucht voor de stressor. Die ingebakken gewoonte kan grotendeels verholpen worden met cognitieve gedragstherapie. Maar in de praktijk zie je dan dat de mensen wie hun gedrag aangepast hebben, toch weer snel kunnen terugvallen in periodes van grote stress, bijvoorbeeld bij het verbreken van een liefdesrelatie of het overlijden van een familielid.

Wat is jouw definitie van verslaving dan?
En wil je ook jouw definitie van trauma geven?

Verslaving:

“Een verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is. Wanneer de persoon deze gewoonte of stof niet heeft, zal het gedrag van de persoon voornamelijk gericht zijn op het verkrijgen en innemen van het middel of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon.”

Trauma:

“Betrokkene is blootgesteld aan een feitelijke of dreigende dood, ernstige verwondingen en/of seksueel geweld op één (of meerdere) van de volgende manieren:

1. Het is de persoon direct overkomen;
2. De persoon was getuige van de gebeurtenis;
3. Een direct familielid of vriend van de persoon is het overkomen;
4. De persoon wordt herhaaldelijk blootgesteld aan nare details van de ingrijpende gebeurtenis(sen) (bijv. politieagenten die herhaaldelijk worden blootgesteld aan de details van kindermisbruik).”

Wel wil ik nog even voor de duidelijkheid zeggen dat het aantal verslaafden met trauma als oorzaak overschat wordt, daarmee bedoel ik niet dat mensen met trauma geen uitvlucht zoeken van hun verschrikkelijke situatie.

Ook wil ik niks af doen van het trauma of van verslaving, ook ontken ik niet dat verslaving trauma teweeg kan brengen.

Het gaat mij puur om cijfers.

 

[Mindless]

Welkom in de tijd van empirisch bewijs.

Nooit iemand van trends geweest.

 

[8️⃣6️⃣]

@Mindless
We hebben er vaak mee overhoop gelegen, maar ik heb dan toch wel van jou geleerd dat je zaken ook anders dan wetenschappelijk benaderen kan.

@Woke-up-sticky
We hebben vaak zat zaken voor feiten aangenomen omdat die wetenschappelijk bewezen zouden zijn die later door middel van nieuw beschikbare informatie toch niet waar bleken te zijn. (ik probeer hier @Mindless te quoten voor zo ver ik me zijn uitspraak kan herinneren)

 

[Mindless]

@Mindless
We hebben er vaak mee overhoop gelegen, maar ik heb dan toch wel van jou geleerd dat je zaken ook anders dan wetenschappelijk benaderen kan.

Haha ja het botste nogal eens. Aan de andere kant ben ik door jou en anderen hier meer dan eens terug naar de aarde getrokken omdat ik dreigde weg te zweven.

Maar hoe Woke-up-sticky hier denkt is wat me beangstigd en wat die negatieve associatie met wetenschap bij mij oproept. Op een bepaald punt is het dan alleen nog maar rede, wetenschap, bewijs. Als wetenschap verwordt tot de allerhoogste autoriteit dan is dat in mijn ogen niets anders dan dogmatische religie. God is dan slechts vervangen door wetenschap. Niet dat wetenschap zelf dogmatisch is (integendeel), maar heel veel mensen beschouwen wetenschap wel als de absolute autoriteit en dat is mijn probleem daarmee. Een mens is meer dan een calculerende machine. Intuïtie en gevoel is inherent aan ons en is belangrijk om te praktiseren waar dat gepast is.