Tijd van bezinning - waar?

[Alinde]

Vriendin van me had advies over een meer uitgebreide verzekering. Kan uitzoeken hoe die is met verslavingszorg.

Ik had gisteren weer een soort inzicht. In de winter had ik mijn slaapkamer opgeknapt. Helemaal wit, ik dacht dan kan ik er daarna nog alle kanten mee op. Qua meubels, dingen ophangen etc.
Ik had ook mijn bed gedraaid en dacht nog: Het voelt als een ziekenhuis zo. Ben toen s nachts heel ziek geworden, de tweede nacht dat ik zo sliep.

Zal niet teveel in detail treden maar mijn darmen sloegen op hol terwijl ik sliep en ik haalde zelfs het toilet niet.

Als ik s nachts veel last van mijn buik heb ben ik meestal dingen aan het verwerken.

Vanmiddag bel ik met iemand die niet zo regulier werkt met wie ik misschien wat gesprekken kan hebben. Ik heb 5 jaar terug wat workshops bij haar gedaan, ze herinnerde mij zich nog.

Want hoewel de ggz me best serieus nam, is het toch een verhaal van overleg, wachtlijsten en bovendien weet ik niet of ze methodes hebben om traumatische ervaringen te behandelen die je met het bewustzijn niet meer weet.

Ik hoop dat ze op korte termijn iets kan betekenen, al is het alleen maar een iets minder slecht gevoel door de dagen heen.

 

[Alinde]

Morgen laatste keer wrap cursus. Ik begon er aan met een soort halleluja gevoel omdat men er nogal positief over is maar ik kom eruit als een wrak. Niet dat dat gevolg is van de wrap.
Maar de onderwerpen waren misschien te algemeen, voor waar ik tegenaan loop.

Vandaag bij dagbesteding geweest. Ik praat er nauwelijks en op de simpelste vragen heb ik geen antwoord. Voel me wat gedissocieerd.

Vrijdag 8 september heb ik een afspraak met een mw die met lichaamswerk kan werken. Ik kijk er naar uit, zou t liefst morgen al gaan maar 8 sept is de eerste mogelijkheid dat we beiden kunnen.

 

[Alinde]

Vandaag laatste keer wrap gehad. Voelde me zelfs even oké, even was die vissenkom van mijn hoofd af.

Ben nu vooral opgelucht dat dit klaar is. Ik heb alle lessen gevolgd maar heb er thuis niet veel mee gedaan.
Het werd me van alle kanten aangeraden maar misschien was het nog niet helemaal het moment.

Volgens mij mag je t ook nog eens doen, mocht ik over een x periode er behoefte aan hebben.

Ik hoorde wel van een medecursist dat hij in crisis was en vrij snel binnen ggz een psycholoog kreeg. Dus niet iedereen hoeft maanden op de wachtlijst gelukkig.

Verder zal ik maar even een overzichtje maken van na/aa meetings. Het is nog wat onoverzichtelijk, welke is open, welke besloten, eentje is in farsi (versta ik niet), ik kan beter ff een lijstje hebben en navragen hoe het overal werkt. Heb t idee dat sommigen een soort cursus zijn of iig aan het werk zijn. Dan wil ik niet onvoorbereid aankomen.
Staan wel telefoonnummers bij.

Kijken welk dagdeel t best schikt nu.

Toevoeging: ik had vooral van me af willen praten denk ik. Over hoe de verslaving er in sloop etc. De mannen. Dat soort dingen.
Bij de wrap is dat allemaal de bedoeling niet. Je werkt een map door. Krijgt handvatten maar ik weet nog nauwelijks wat er nou allemaal gebeurd is in 1,5 jaar tijd.

 

[Alinde]

Ik ben blij dat ik vrijdag naar die alternatieve mevrouw kan. Het idee dat IK kan praten daar.
Niet op mijn beurt hoef te wachten, niet ‘bij het onderwerp’ te hoeven blijven. Geen problemen van anderen er doorheen.

Ik wil niet praten over wel of geen verdoving… ik wil praten over WAT ik aan het verdoven ben.

Als ik het heb over ziekenhuis, gaat het me niet over dat ziekenhuis zelf. Maar dat ik daar een houding heb ontwikkeld, een mechanisme, om met mijn eigen emoties en die van mijn ouders om te gaan.
En kennelijk in moeilijke tijden schiet ik in een soort systeem.

Voor het eerst krijgen deze week de emoties van mijn ouders een ‘stem’. Die hebben ze destijds voor mij willen verbergen maar bij de psychiater kwam het er opeens uit. Ik zag dat nu pas voor het eerst.

Ik herinner me ook weer dingen, ook al was ik nog klein. Ik lees ook over vroegkinderlijk trauma en ook op medisch gebied en het komt vaker voor.

Verder ben ik nu weer een maand clean qua alcohol, na de terugval. Het is nog best onwerkelijk om helemaal niet meer te gaan drinken. Geen wijntje meer als we uit eten gaan, niet een cocktail proeven, echt niks.
Ik snap dat dat binge drinken niet meer kan maar aan de ‘losse drankjes’ moet ik nog wennen, dat dat niet meer kan.
Juist in gezelschap dronk ik heel bescheiden hoeveelheden.

 

[_shikantaza]

Ik ben blij dat ik vrijdag naar die alternatieve mevrouw kan. Het idee dat IK kan praten daar.
Niet op mijn beurt hoef te wachten, niet ‘bij het onderwerp’ te hoeven blijven. Geen problemen van anderen er doorheen.

Ik wil niet praten over wel of geen verdoving… ik wil praten over WAT ik aan het verdoven ben.

Als ik het heb over ziekenhuis, gaat het me niet over dat ziekenhuis zelf. Maar dat ik daar een houding heb ontwikkeld, een mechanisme, om met mijn eigen emoties en die van mijn ouders om te gaan.
En kennelijk in moeilijke tijden schiet ik in een soort systeem.

Voor het eerst krijgen deze week de emoties van mijn ouders een ‘stem’. Die hebben ze destijds voor mij willen verbergen maar bij de psychiater kwam het er opeens uit. Ik zag dat nu pas voor het eerst.

Ik herinner me ook weer dingen, ook al was ik nog klein. Ik lees ook over vroegkinderlijk trauma en ook op medisch gebied en het komt vaker voor.

Verder ben ik nu weer een maand clean qua alcohol, na de terugval. Het is nog best onwerkelijk om helemaal niet meer te gaan drinken. Geen wijntje meer als we uit eten gaan, niet een cocktail proeven, echt niks.
Ik snap dat dat binge drinken niet meer kan maar aan de ‘losse drankjes’ moet ik nog wennen, dat dat niet meer kan.
Juist in gezelschap dronk ik heel bescheiden hoeveelheden.

Goede stappen en inzichten.

Er is zat lekkers te drinken alcoholvrij hoor. Thee is een wereld op zich.

Ik heb ‘m al eerder getipt, weet niet of dat dat aan jou was maar als je van frisdrank houdt: https://drankerij.nl/frisdrank

Ze verkopen er ook alcoholhoudend spul dus wees gewaarschuwd.

Nooit meer kan overweldigend zijn. Neem je iedere dag maar voor om vandaag niet te gebruiken.

 

[Alinde]

Dank je wel! Ja klopt je hebt die al eens doorgegeven.

Ik zit even mijn notities in mijn telefoon door te bladeren.
Soms maakte ik notities van welke medicatie ik slikte. Vaak een poging tot afbouw van iets (niet gemonitord door de arts) gevolgd door een dag waarop ik overal wat meer van nam. Ik schrik ervan hoe ik er toen mee rommelde.
Ik schrijf ook ergens dat ik overal tegenaan loop.

Dat het eigenlijk al een tijd zo slecht ging maar dat niemand ook zag hoe slecht.

Dan is het nu wel iets meer onder controle. Maar ik voel mij al weken belabberd.

 

[Alinde]

Ik heb ook een tijdje berichten ingesproken van hoe het ging, een soort dagboek.

Maar dat is ook echt verschrikkelijk om terug te horen, ik klink zo in de war. Het was een paar weken voordat ik naar de ggz-crisisbehandeling ging.

Als ik ooit vergeet hoe erg het was, moet ik dit maar terugluisteren. Want je vergeet het bijna weer, hoe dat was met drank en medicatie. Juist omdat het je zo vergeetachtig maakt.

Ik heb eigenlijk nooit gepraat over die laatste maanden, al die pillen en alcohol. Niet hoe het voelde, bedoel ik. Heb ook eens extra lamotrigine ingenomen om rustig te worden en flink ziek van geweest hele nacht maar ook niet teveel aandacht aan geschonken.
We hadden toen al aan de bel getrokken en gehoord dat opname niet kon.

Hoop echt dat ik een fijne psycholoog tref. Dat ik eens open kan praten over dat geklooi met die pillen. Met die Lamotrigine was t ook best eng (dat was zonder alcohol). En t gebeurde ook wel dat ik ergens niet heen kon omdat ik teveel onder de medicatie zat.

De dagbehandeling en de wrap waren hier natuurlijk niet voor, om dit in de groep te gooien. Maar als ik de audio-fragmenten terug luister realiseer ik mij die eenzame en soms enge momenten.

Vaak pogingen om rustig te worden en te slapen maar dan lag ik er bijv heel vroeg in en had al best wat geslapen. Alleen voelde ik me niet uitgerust, nog steeds gedrogeerd.

 

[Alinde]

Sommige nachten zijn een trauma op zich.

Zonder alcohol viel de medicatie ook wel eens verkeerd, ook de normale dosering. Ik had een tijdje een vaste logeervriend of hoe heet dat en die schrok er ook van.

Dat ik het nog ergens vastgelegd had, had ik niet meer aan gedacht. Creepy.

 

[Alinde]

In het dagboekfragment zeg ik ook dat ik me misschien moet laten opnemen.

Ik had weer zo lopen kloten met drank en medicatie. Als 1 medicijn op was, nam ik wat meer van wat anders.

Wat ik nog niet wist, is dat ‘de weg naar opname’ er niet meer is. Ik hoor van meer mensen dat ze verward genoeg zijn dat ze zelf opname nodig vinden, maar het wordt niet gedaan.

Ik heb ongeveer een jaar die audiofragmenten opgenomen als soort dagboek. Eigenlijk begonnen om te vertellen over mijn medicatie afbouw maar dat liep anders.

Rond april ben ik er ook mee gestopt. Maar het is eigenlijk wel goed dat ik die fragmenten nog heb, om te horen hoe ik in de war was. Ook wel eng.

Maandag hoor ik of er een psycholoog is vanuit ggz en over wachtlijst.
Vrijdag ga ik naar de mw die aanvullende geneeswijzen doet.

Ik vind het heel lastig dat je bij ggz zo afhankelijk bent van wat zij bepalen en overleggen etc. De SPV zei eerst dat de psychiater kon bepalen of er een psycholoog ingezet kon worden maar toen zaten we bij de psychiater en moest het eerst door een MDO en dat duurt dan 1 of 2 weken.

Dat afhankelijke is zo rot.
Dat vond ik ook zo prettig toen ik zelf benzo’s ging bestellen, je hoefde niet meer te onderhandelen. Niet halfje erbij, halfje eraf…gewoon zoveel benzo’s als ik wilde. Even niet dat eeuwige overleg met ggz.
Uiteindelijk niet zo slim.

En die fragmenten. Daar hoor ik pas hoe ik in de war was. En een enkele notitie waarbij ik eigenlijk niet meer kan typen.

 

[Alinde]

Het lijkt of ik me iets rustiger voel nu ik die fragmenten terug geluisterd heb.

Maar wederom ook verschrikkelijk moe…

 

[Alinde]

Overzicht aan t maken van de meetings waar/hoe laat, open of besloten.

Soms heb ik t half in mijn hoofd maar moet dan zoeken, was t aa, na, ca. Welke locatie. Handiger om t op een lijstje te hebben.

 

[_shikantaza]

Overzicht aan t maken van de meetings waar/hoe laat, open of besloten.

Maakt het voor jou uit of er bezoekers zijn of niet?

 

[Alinde]

Nee voor mij niet.

Ik heb het verkeerd begrepen misschien, dacht dat ik zelf niet welkom was. Dat het een afgebakende club is.

 

[_shikantaza]

Nee voor mij niet.

Ik heb het verkeerd begrepen misschien, dacht dat ik zelf niet welkom was. Dat het een afgebakende club is.

Verslaafden zijn altijd welkom mits ze het verlangen hebben om te stoppen

 

[Alinde]

Ok dan zijn er meer mogelijkheden.

Was vanmiddag bij broer en die heeft zo’n ‘mooie’ fles whiskey in de boekenkast staan waar hij waarschijnlijk heel lang mee doet.

Toch wel jaloers op dat iemand dat kan. Bij mij zou er een scheut in de koffie gegaan zijn, een scheut in de thee… In de cola. Die fles zou er niet lang gestaan hebben.

 

[_shikantaza]

Ok dan zijn er meer mogelijkheden.

👍

Was vanmiddag bij broer en die heeft zo’n ‘mooie’ fles whiskey in de boekenkast staan waar hij waarschijnlijk heel lang mee doet.

Toch wel jaloers op dat iemand dat kan. Bij mij zou er een scheut in de koffie gegaan zijn, een scheut in de thee… In de cola. Die fles zou er niet lang gestaan hebben.

Ach ja, bedenk maar wat voor ellende je jezelf bespaart door het niet te doen. Er zitten zoveel nadelen aan voor jou dat de voordelen het al lang niet meer waard zijn, toch?

 

[Alinde]

Ik kan t lijstje weer opnieuw maken want had ‘besloten’ er niet bij gezet.

Dank je. Ik vind het vooral confronterend dat mijn broers dit probleem niet hebben. T is allemaal zo snel gegaan.
Die fles roept me. Niet eens vanuit zucht maar ik wil m hebben, ofzo.
Schrijf dit alleen hier.

Zo zullen anderen mij weer benijden dat ik dit niet heb met chips/chocola/sigaretten en nog 100 dingen waaraan ik dan weer niet verslaafd ben.

Maar om zo’n fles drank in t vizier te hebben is moeilijk.

 

[Alinde]

Vanmiddag SPV van GGZ. Hoop echt dat ze een psycholoog heeft kunnen regelen.

De dissociatie of wat het ook is, is af en toe even minder en juist dan merk ik hoe eng het eigenlijk voelt. Dissociatie, derealisatie, wat het ook is.

Ik had gisteren mijn nichtje van 1,5 op schoot. Blij meisje maar als zij de ziekenhuisbehandeling zou moeten ondergaan die ik gehad heb, zou ze er ook niets van begrijpen en erg bang en verdrietig worden.
Ik heb nog heel vaak gedroomd dat ik ergens was en opeens niet meer kon lopen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, was dat idd het geval. Voor de opname kon ik lopen, daarna niet meer (in eerste instantie) en het schijnt dat ik toen heel boos en verdrietig was.

Ik vraag mij af of anderen meteen werk hadden tijdens de behandeling van verslaving. Ik heb wel dagbehandeling maar zelfs dat is lastig. Ik voel me zo raar (gedissocieerd) dat gewoon contact/praatjes maken niet lukt. Ik zit en doe mijn taak.
Begin van de zomer had ik wel zin om gewoon werk te zoeken. Maar toen functioneerde ik veel beter.
Maar om motivatie te vinden voor de dagbehandeling is moeilijk.

 

[RnB_fan]

Vanmiddag SPV van GGZ. Hoop echt dat ze een psycholoog heeft kunnen regelen.

De dissociatie of wat het ook is, is af en toe even minder en juist dan merk ik hoe eng het eigenlijk voelt. Dissociatie, derealisatie, wat het ook is.

Ik had gisteren mijn nichtje van 1,5 op schoot. Blij meisje maar als zij de ziekenhuisbehandeling zou moeten ondergaan die ik gehad heb, zou ze er ook niets van begrijpen en erg bang en verdrietig worden.
Ik heb nog heel vaak gedroomd dat ik ergens was en opeens niet meer kon lopen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, was dat idd het geval. Voor de opname kon ik lopen, daarna niet meer (in eerste instantie) en het schijnt dat ik toen heel boos en verdrietig was.

Ik vraag mij af of anderen meteen werk hadden tijdens de behandeling van verslaving. Ik heb wel dagbehandeling maar zelfs dat is lastig. Ik voel me zo raar (gedissocieerd) dat gewoon contact/praatjes maken niet lukt. Ik zit en doe mijn taak.
Begin van de zomer had ik wel zin om gewoon werk te zoeken. Maar toen functioneerde ik veel beter.
Maar om motivatie te vinden voor de dagbehandeling is moeilijk.

Je bent van de benzo’s aan het afkicken, toch? Die depersonalisatie en derealisatie had ik ook heel erg in de eerste maanden van mijn ontwenning..

Ik ben er nu bijna 6 maanden vanaf en heb nog met enige regelmaat (enkele keren per week) het gevoel alsof ik niet in mijn eigen leven zit. Het is zeker niet zo sterk meer als de echte depersonalisatie en derealisatie tijdens de ontwenningsfase en het trekt ook vrij snel weer weg als ik wat afleiding zoek. Maar ik ben er wel vrij zeker van dat deze huidige gevoelens nog met een (mogelijk voor altijd) verstoorde chemische balans te maken hebben.

Er is overigens nu heel goed mee te leven, hoor. Ook al hoop ik natuurlijk dat deze gevoelens uiteindelijk helemaal verdwijnen!

 

[Alinde]

Dank je wel!!

Ik was in maart ook met benzo afbouw bezig, toen vrij snel. Toen was dit ook verschrikkelijk, dat droomgevoel.

Heb zeker de eerste drie weken van aug ook erge doodsgedachten gehad. Dat is nu minder maar ik vind elk uur van de dag moeilijk.

En dingen blijven liggen, doordat ik er wel aan denk maar er geen actie volgt. Drie weken geleden is de vrouw van een familielid overleden, ik heb niks laten weten. Zulke stomme dingen.

GGZ stuurt altijd afspraakbevestiging maar vandaag niet. Secretaresse kon ook niets vinden. Ze gaat er achteraan…

 

[Alinde]

@RnB_fan: Met hoeveel benzo’s ben je begonnen?
En hoe lang heb je over de afbouw gedaan?

 

[RnB_fan]

@RnB_fan: Met hoeveel benzo’s ben je begonnen?
En hoe lang heb je over de afbouw gedaan?

Ik gebruikte allerlei soorten benzo’s door elkaar (recept en RC). En het liefste zo veel mogelijk, in combinatie met uppers (speed, coke, 3-FA, 3-MMC etc.). Maar mijn favoriete benzo's waren alprazolam, oxazepam, flubromazepam, bromazolam, etizolam, clonazolam en pyrazolam. Ik heb eerder een klein sommetje gemaakt en zat gemiddeld op een equivalent van circa 80 mg diazepam per dag (maar soms wel twee- of driemaal zoveel).

Ik ben in drie weken tijd afgebouwd en toen in een hel terecht gekomen. Ik heb doorgezet en circa twee maanden gecrepeerd, voordat ik mij wat beter ging voelen. Na circa vier maanden kon ik wel stellen dat ik mij bijna weer normaal voelde. En nu na bijna zes maanden gaat het inmiddels echt wel lekker!

 

[Alinde]

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

 

[Alinde]

Ik ben die fietstocht naar GGZ ook zo ontzettend beu. Altijd datzelfde lelijke stuk van de stad. En altijd druk.

Hoop zo dat het gesprek constructief zal zijn.

 

[_shikantaza]

Ik ben die fietstocht naar GGZ ook zo ontzettend beu. Altijd datzelfde lelijke stuk van de stad. En altijd druk.

Hoop zo dat het gesprek constructief zal zijn.

Zet een podcast met vogelgeluiden op, of de ruisende zee ofzo. Als je het verkeer om je heen nog maar hoort.

Laat je weten hoe het ging?

 

[Koffieb00n]

Fiets eens een ander rondje waar je drukte zo veel mogelijk mijdt. Kwartiertje eerder weg en lekker genieten de mooie zonnige dagen deze week

 

[Mindless]

Fiets eens een ander rondje waar je drukte zo veel mogelijk mijdt. Kwartiertje eerder weg en lekker genieten de mooie zonnige dagen deze week

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

 

[Alinde]

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

Goed advies van een andere route. Er is 1 route die ik fiets naar ggz maar ook naar veel andere dingen, gewoon de meest logische route. Maar zooo op uitgekeken.

Er is idd een iets langere route die wat minder uitgekauwd is, voor mij.

Zal zo ff verslag uitbrengen.

 

[RnB_fan]

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

Ik heb inderdaad snel afgebouwd.. Achteraf veel te snel, waardoor ik PAWS heb opgelopen. Hierdoor heb ik ook zo lang klachten overgehouden. Als je rustig afbouwt kun je dat voorkomen (maar het is geen garantie).

Ik kon de eerste twee á drie maanden echt niet werken, dus zat ik in de ziektewet (op mijn werk ben ik eerlijk geweest over mijn verslaving en opname). Ik ben na mijn afbouw twee weken opgenomen geweest en daarna was ik thuis (zonder nabehandeling). Hier heb ik alles op alles gezet om weer gezond te worden. Veel bewegen, super gezond eten, proberen mijn slaapritme weer te fixen (dus geen middagdutjes etc.), mijn sociale leven weer herstellen en zoveel mogelijk extra's doen, zoals: meditateren, zelfhulpboeken lezen, online informatie en tips opzoeken etc.

Ik gebruikte voor mijn opname van alles en nog wat in grote hoeveelheden en ik wilde echt mijn leven omgooien. Iets anders gebruiken kwam dus niet in mij op. Enkel de hoop op een nieuw leven hield mij overeind.

 

[Alinde]

Wat mooi @RnB_fan, ik kom later terug op je verhaal. Dank je voor het delen.

Ik had vorige week de depressie-lijst van ggz ingevuld. Daar kwam depressie uit. Daar hoefde ik die lijst niet voor in te vullen haha.
Zij raden aan dat ik de Lamotrigine weer opbouw.

Ze kijken niet echt waarom ik depressief ben. Puur van: je zat aan de manische kant, daarna werd je depressief dus we moeten iets met stemmingsstabilisatoren.

Het is wel een middel dat suf maakt. En ik heb me met (hoge dosering) Lamotrigine ook depressief gevoeld.

Dus ik sta niet te juichen. Er ging een verdriet vooraf aan de stemmingsomslag en dat kwam nu niet meer ter sprake. Lichttherapie kan helpen zei ze, running therapie en Lamotrigine.

Ook niets over de lorazepam die het nare gevoel kan veroorzaken.

Het overviel me. Probleem destijds met die Lamotrigine was ook dat het zulke grote droge vieze pillen zijn dat je veel water nodig hebt om het weg te krijgen. En dan sliep ik net een moest ik weer plassen. Dat is OOK een serieus probleem.

 

[Alinde]

Verder de psycholoog, dat wordt morgen besproken.

Ik sprak mijn jongste broer. Hij heeft iets sociaals gestudeerd en denkt dat het absoluut zin heeft een vroegkinderlijke ervaring aan te pakken.
Hij is van 1993, mijn ziekenhuistijd was 1984 en 1985 en toch ziet hij precies voor zich hoe het gegaan is.

Mijn ouders die met elkaar de emoties niet hebben kunnen delen. Mijn moeder zwanger en wat emotioneler, mijn vader die zijn emoties niet toeliet en probeerde sterk te blijven.
En ik die dacht, ik zal me maar een beetje rustig houden. Iedereen heeft het al moeilijk genoeg. Huilen helpt niet.

Het is heel fijn dat mijn broertje het serieus neemt. Hij heeft veel vrienden met kleine kinderen en kan zich zo goed voorstellen dat zo’n ziekenhuisperiode ingrijpend is.

Ik schreef een tijd geleden dat mijn jongste broer voogd is van de kinderen van oudste broer en dat het gesprek daarover voor mij pijnlijk was.
Nu heb ik bij jongste aangegeven dat dit meegespeeld heeft in de stemmingsomslag. Gewoon als uitleg. Hij wist niet dat ik de situatie niet kende en snapte dat de grappen er over voor mij niet fijn waren. En we snapten beiden dat tijdens het brengen van ‘de blijde boodschap’ ik niet mijn eigen gedoe er bij gehaald heb.
Verder hoopt hij heel erg dat er nooit iets gebeurt want hij zit niet zo te wachten op een huis vol kinderen. Gaat er vooral om dat hij iets regelt mocht het onverhoopt ooit nodig zijn.

 

[Alinde]

Je bent depressief omdat het hoort bij manisch depressiviteit.

Ze kijken niet naar ‘levensfactoren’.

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

 

[Mindless]

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Goede.

Zo zie ik het wel. Middelengebruik is imo maar een symptoom van het onderliggende probleem. Al kan dat middelengebruik een depressie wel verergeren en (mede) in stand houden.

Ik vind het soms schokkend en ook beschamend om te constateren hoe compleet achterlijk zogenaamde professionals over geestelijke gezondheid (en daarmee samenhangend verslaving en dergelijke) denken. Het is niet bepaald rocket science: Een mens die niet gelukkig is, zal uitvluchten zoeken in onder andere middelengebruik. Stellen dat drugs puur de oorzaak zijn van een verslaving is zo kortzichtig en stompzinnig dat ik steeds vergeet dat er daadwerkelijk "professionals" blijken te zijn die er zo over denken.

 

[Alinde]

Dank je wel.

Mijn leven is erg houtje touwtje. Geen vaste baan, beetje los-vaste vrienden/kennissen, oud huis waar vaak iets stuk is, financieel niet zo ruim, geen relatie, geen kinderen. Ook geen doel in het leven al een tijdje.

Af en toe was er een man, af en toe had ik leuk werk, maar steeds vaker was er de wijn.
Steeds sterker het gevoel dat ik wat rust nodig had. Dat een paar dagen bijtanken met wat pammen me goed zouden doen.

Die eenzaamheid.

Maar ze hebben zo’n papier en dan kunnen ze lijntjes zetten bij manisch of depressief en dat is het. Daarin wordt het verhaal samen gevat.
En dan staat de medicatie erbij dus die kan dan omhoog of omlaag en kijken hoe het dan gaat.

Zieke ouders, verloren liefdes, onvervulde kinderwensen, maakt niet uit, gaat wel over met de running therapie.

 

[Alinde]

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

 

[Mindless]

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

Bedoel je deze:

Plaats je concrete korte termijn goede voornemen(s)

Sterkte man :) Het voor altijd stoppen op wilskracht werkt praktisch nooit. Maar op een dag kun je wel gaan inzien: het dient me niet meer. Met name als je de voordelen van nuchter zijn gaat ervaren en steeds meer de nadelen van gebruiken gaat zien. Dan kan er een moment komen: het is genoeg...

drugsforum.nl

 

[Alinde]

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

 

[Mindless]

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Kan het me zo niet bedenken welk topic je bedoelt.

 

[Alinde]

Ik zie nu een topic met waar je dankbaar voor bent. Misschien had ik dat in mijn hoofd.

Ongelooflijk moe vandaag. Misschien door al het gepraat gisteren, ook over traumatische dingen. Dan gaan er luikjes open.

SPV vroeg ook iets over mijn psychose. Maar mijn broertje van destijds 12 was daarbij en hij was gisteren mee. Dat was wat ongemakkelijk, was niet op dit onderwerp voorbereid en hij misschien ook niet.

Ik wil verdorie gewoon een behandeling.

 

[Mindless]

Ik zie nu een topic met waar je dankbaar voor bent. Misschien had ik dat in mijn hoofd.

Ongelooflijk moe vandaag. Misschien door al het gepraat gisteren, ook over traumatische dingen. Dan gaan er luikjes open.

SPV vroeg ook iets over mijn psychose. Maar mijn broertje van destijds 12 was daarbij en hij was gisteren mee. Dat was wat ongemakkelijk, was niet op dit onderwerp voorbereid en hij misschien ook niet.

Ik wil verdorie gewoon een behandeling.

Krijg je wel voldoende slaap?

Maar sowieso, stressen en malen vreet ook energie en word je doodmoe van.

Hoop dat je gauw terecht kan.