SSRI en hoesttabletje
- Onderwerp starter bier
- Startdatum
Een half flesje vind ik meer dan genoeg, echt raar. Het heeft licht iets weg van valium maar dan meer euforisch en tintelingen dan zwaar rustig en ontspannen wat valium mijn als gevoel geeft.
Misschien hebben medicijnen invloed op de werking. Van een heel flesje zou je toch echt wat moeten voelen..
Misschien hebben medicijnen invloed op de werking. Van een heel flesje zou je toch echt wat moeten voelen..
Ben je in therapie of krijg je je medicijnen van een huisarts? Als je niet in therapie bent laat je dan alsjeblieft doorverwijzen naar het GGZ. Is er bij jou een psychische stoornis vastgesteld? Ik bedoel t niet lullig, maar als ik je posts zo lees kan ik maar twee conclusies trekken; een psychische stoornis of aandachtstrekkerij (wat ook weer onderdeel kan zijn van een stoornis). Ik ben natuurlijk geen psychiater en ik 'ken' je alleen van je posts, dus misschien zit ik er gigantisch naast. Maar hoe dan ook lijkt t me heel erg de moeite waard om hulp te zoeken als je dat nog niet gedaan hebt. Ik herken heel veel in jou. Toen ik jouw leeftijd had zag ik t ook allemaal niet meer zitten, ik had ook geen echte vrienden, voelde me heel erg eenzaam, werd op school genegeerd en zocht afleiding in alles wat ik maar kon vinden wat verdoofde inclusief automutilatie. Gelukkig had ik toen geen toegang tot drugs, anders had ik hier misschien niet meer gezeten. In tegenstelling tot wat sommige mensen hier zeggen gaat dat niet altijd over als je ouder wordt en is t niet altijd 'maar' de puberteit. Achteraf gezien begon in die tijd mijn bipolaire stoornis tot uiting te komen. Ik heb op latere leeftijd heel hard geprobeerd om al die gevoelens en emoties en die eenzaamheid weg te drukken met heel veel drugs, excessief geld uitgeven etc. Maar geloof me, het helpt niet. Het haalt tijdelijk de scherpe randjes van je pijn, maar uiteindelijk maakt het t alleen maar erger dan t al was. Ik heb er ruim 10 jaar voor nodig gehad om tot die conclusie te komen en heb voor t eerst serieuze hulp gezocht. Of althans, die heb ik al veelvuldig gehad, maar je moet wel bereid zijn om aan jezelf te werken wil die prof zorg daadwerkelijk helpen. En nu kan ik eindelijk zeggen dat ik de toekomst positief tegemoet kan zien, ook al is t nog een heel erg lange weg. Ik weet niet waarom ik dit alles typ, ik heb t idee dat je er niets mee zult doen, maar als er ook maar een heel kleine kans is dat je hierdoor na gaat denken en eens verstandige beslissingen gaat maken dan heb ik bereikt wat ik wilde. Het leven is een heel mooi iets. Je kunt je tijd verdoen met nadenken over hoe kut het is, maar je kunt ook alles doen wat in je macht ligt om te proberen er toch iets van te maken. Als je positief denkt en anderen positief benaderd zul je merken dat je ook meer positieve dingen overkomen en anderen jou ook positiever benaderen. Jij bent degene die bepaalt of je leven mooi is of een hel en niemand anders. Oh en @ alle andere forumers; ga haar nou alsjeblieft geen drugs of wat dan ook aanraden, ze slikt medicijnen en wat voor jou veilig kan zijn kan voor haar misschien wel dodelijk zijn. Wil je dat op je geweten hebben??
[SF] Safiertje zei:
Ik zit in therapie bij een behandelcentrum voor jongeren met autisme (Ik heb pdd-nos). Ik heb nou gesprekken en daarnaast zit ik ook bij een psychiater, van dezelfde organisatie. Maar die wil de citalopram niet verhogen aangezien de bijwerkingen die ik op het begin had, en wil ook niets sterkers als oxazepam voorschrijven. Over een tijdje krijg ik ook nog sociale vaardigheidstraining, maar dat zou nog best een hele tijd kunnen duren voordat dat begint, dat weet ik niet. Ik weet niet of ik behalve pdd-nos en depressie nog een andere psychische stoornis heb. Ik heb vorig jaar wel een periode gahad dat ik bijna in een psychose zat, toen zat ik nog bij een andere psychiater, en die had me gelijk risperdal voorgeschreven. Volgens hem had ik een beginnende psychose. Toen ik op het begin de risperdal slikten werkten het wel, ik werd wat rustiger in mijn hoofd. Maar na een maand voelde ik mij 'leeg'. Op een gegeven moment had ik nog amper de kracht om mijn tanden te poetsen. Iedere avond zat ik te huilen op de bank, dus toen heb ik samen met mijn moeder besloten om te stoppen met de risperdal, omdat het echt niet langer ging. Later bleek dus dat de psychiater mijn moeder de schuld gaf dat ze me van de risperdal 'afgepraat' zou hebben. Dat is dus niet zo. Als je bij die psychiater binnenkomt word je gewoon depressief, ookal was je het daarvoor nog niet. Ik ga daar nooit meer heen. Lul. Ik heb het idee dat de psychiater die ik nu heb een stuk beter is, ik heb echt het idee dat hij me ongeveer wel begrijpt. Hij werkt ook alleen maar met jongeren met autisme. Maar toch heb ik het idee dat ik hier nog weinig tot niets mee opgeschoten ben. Maar wat kan hij nog meer doen dan praten en die medicijnen voorschrijven? Niets toch? Ik zie op dit moment helemaal geen uitweg, ik leef van dag tot dag. Ik praat ook eens in de zoveel tijd met een vertrouwenspersoon op school, dat zijn altijd heel bijzondere gesprekken. Zij had het ookal over men gedachtes opschrijven, gaan hardlopen enz. Ze zei dat ze hoopt dat ik de juiste weg kies, de juiste beslissing neem. En dat als ik thuis kom en helemaal zou willen stoppen met denken, dat ik er dan aan denk wat zei gezegd heeft. Dat is fijn. Ik zou vaak helemaal willen stoppen met om me heen te kijken naar wat er allemaal gebeurd. Maar toch weet ik van binnen dat het verkeerd is, maar toch doe ik het vaak. Ik zou gewoon niet weten wat ik anders moet... Ik heb zoveel stress elke dag... Ik wil even weg zijn...
bier zei:
Wat naar dat je zo'n slechte ervaring hebt gehad met die psychiater. Medicatie is een lastig iets, het kan heel lang (soms wel jaren) duren voor je de juiste medicijnen hebt gevonden die voor jou goed werken. Risperdal werkte voor jou dus duidelijk niet. Dat hij daar zo op reageert is belachelijk en heel onprofessioneel. Ik ben niet heel goed bekend met pdd-nos, maar als ik het me goed herinner horen daar toch geen psychoses bij? Ik kan je aanraden om nog een second opinion aan te vragen bij een andere psychiater. Ik heb zelf heel veel psychiaters en psychologen versleten en er is nu eindelijk na een paar jaar een duidelijker beeld van wat ik heb. De onderzoeken zijn nog niet geheel afgerond (duurt al een paar maanden en word door 4 mensen onderzocht om zekerheid te krijgen) maar ik heb sowieso een dubbele diagnose en waarschijnlijk zelfs een drievoudige diagnose (bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheid en heel waarschijnlijk add). Nou hoeft dat bij jou natuurlijk niet t geval te zijn, maar het kan nooit kwaad om het door iemand anders nogmaals te laten beoordelen. Heel veel psychische stoornissen overlappen elkaar en lijken op elkaar. Daarom is t vaak heel lastig om direct een juiste diagnose te stellen. Als die diagnose er eenmaal is kun je er echt wat aan gaan doen. Ik heb er voor gekozen om medicatie en therapie te combineren (hoewel het nog niet duidelijk is of dat deeltijd therapie of meer is) en heb net het eerste medicijn van t lijstje geprobeerd. Voor mij werkte dat niet en dus begin ik over een maand met een ander medicijn. Net zolang totdat het medicijn gevonden is wat voor mij het beste werkt. Want medicijnen werken voor iedereen anders, ook al hebben al die mensen dezelfde stoornis. Dat je citalopram niet verhoogd wordt vanwege de bijwerkingen kan ik goed snappen. Om dezelfde reden ben ik gestopt met lithium. Met een lage dosis had ik al enorme bijwerkingen en dan is t gewoon niet verstandig. Zijn er geen andere medicijnen die je kunt proberen? Wat je op t einde zegt begrijp ik heel erg goed. Ik herken dat gevoel ontzettend. Het enige wat ik je aan kan raden is afleiding zoeken in iets leuks, bijvoorbeeld tekenen of muziek maken of wat je dan ook maar leuk vind en vooral heel veel praten. Al is t maar op een lotgenoten website. Eén van mijn beste vriendinnen heeft dezelfde diagnose als ik en t is zo ontzettend fijn om met iemand te kunnen praten die je t niet uit hoeft te leggen allemaal. Wellicht dat jij ook zo'n iemand kunt vinden op een website of bij bijvoorbeeld groepstherapie. Ik weet niet of je nu therapie hebt in je eentje of in een groep, maar als je het in je eentje hebt is t misschien een idee om aan te kaarten dat je graag daarnaast ook groepstherapie wilt. Werkt heel verhelderend en je voelt je vaak veel minder alleen staan.
Hislordship
Wijs gebruiker
Bier waarom wil je zo graag onder invloed zijn?
Als je zelf donders goed weet dat het je alleen maar kapot zal maken?
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten waabij ik constant onder invloed wilden zijn om alles te vergeten en me goed te voelen.
En ik weet waar dat toe kan leiden...
Depressies... Zware depressies... wat iets tot zijn gevolg heeft wat jij echt niet wil meemaken.
Ik ga het hier ook niet posten want het is te persoonlijk. Het doet nogsteeds pijn als ik eraan terug denk.
Dus bier ga AUB wat meer nadenken en stop drugs te misbruiken.
Als je zelf donders goed weet dat het je alleen maar kapot zal maken?
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten waabij ik constant onder invloed wilden zijn om alles te vergeten en me goed te voelen.
En ik weet waar dat toe kan leiden...
Depressies... Zware depressies... wat iets tot zijn gevolg heeft wat jij echt niet wil meemaken.
Ik ga het hier ook niet posten want het is te persoonlijk. Het doet nogsteeds pijn als ik eraan terug denk.
Dus bier ga AUB wat meer nadenken en stop drugs te misbruiken.
afraidtech
Bewuste gebruiker
bier luisterd toch niet, of het is allemaal groot praat, als dat niet zo is dan komt ze er zelf wel achter, op haar leeftijd was ik bijna elke dag onder invloed... de jaren daarna werder nog erger en erger...
met gevolg dat je op een gegeven moment in het criminele circuit komt om maar aan je dope te kunnen komen althans bij mij is het zo gegaan, heb veel nare dingen gedaan in mijn leven, maar er absoluut van geleerd.
bier komt er vanzelf wel achter en ze gaat ook ontzettend hard op haar bek, ik hoop alleen niet voor haar naasten dat ze niet zo ver laat komen dat ze ergens in een vies en stinkende drugspand komt te overlijden aan een overdosis hero.
zo heb ik veel mensen zien komen en gaan.
met gevolg dat je op een gegeven moment in het criminele circuit komt om maar aan je dope te kunnen komen althans bij mij is het zo gegaan, heb veel nare dingen gedaan in mijn leven, maar er absoluut van geleerd.
bier komt er vanzelf wel achter en ze gaat ook ontzettend hard op haar bek, ik hoop alleen niet voor haar naasten dat ze niet zo ver laat komen dat ze ergens in een vies en stinkende drugspand komt te overlijden aan een overdosis hero.
zo heb ik veel mensen zien komen en gaan.
Hislordship
Wijs gebruiker
Waarschijnlijk luisterd ze niet nee.
Ik hoop alleen wel dat ze het op tijd in gaat zien.
Ik hoop alleen wel dat ze het op tijd in gaat zien.
[SF] Safiertje zei:
Pff ik kan echt niet ontspannen. Die oxazepam werkt nauwelijks, en die psychiater wil niks anders voorschrijven. Ik heb nu met mijn moeder daarover gepraat en ze vind dat ik dan maar een mailtje moet sturen, zodat ik eens in de zoveel tijd, bijvoorbeeld een keer in het weekend, echt even helemaal kan ontspannen. Mam zou me helpen met dat mailtje maar dat word dan waarschijnlijk morgen, vandaag ben ik er echt niet meer aan toegekomen. Ik heb deze week echt een heel drukke week.. Ik hoop echt dat die psychiater een sterker medicijn voorschrijft. Anders trek ik het gewoon echt niet meer. Ik heb vandaag de laatste tests afgerond bij de therapie en nou krijg ik pas ergens begin december weer een nieuw gesprek, dan krijg ik een herindicatie. En vervolgens gaan ze kijken wat ze voor mij kunnen doen. Dat duurt waarschijnlijk ook weer een eeuwigheid, al die wachtlijsten... Ik raak er echt helemaal overspannen van, ik kan dit echt niet meer hebben. Als die psychiater niks anders voorschrijft dan heb ik echt zo iets van; ja ik ga aan het eind van de herftvakantie ofzo gewoon weer dxm pakken, anders word ik gek weet je. Dan heb ik echt van die momenten en dan ben ik verdrietig en die verdriet zet zich om in boosheid. Ik word er echt helemaal para van, en dan ga ik soms gekke dingen doen. En altijd weer spijt daarna. En later doe ik het gewoon weer. Dat stemmetje zegt gewoon de hele tijd dat ik het moet doen, ookal weet ik dat het slecht is. Ik word soms ook helemaal gek van al die gedachtes. Toch wel fijn om hier het een en ander op te schrijven..
[SF] Safiertje zei:
Een second opinion is toch hetzelfde als een herindicatie? Maar aan de andere kant, tja, een psychiater weet waarschijnlijk wel wat het beste voor me is. Hij heeft nou een stuk of 30/40 tabletjes oxazepam voorgeschreven, dan heb ik een voorraadje. En naar een anders psychiater wil ik ook niet. Over een tijd begint waarschijnlijk die therapie/sociale vaardigheidstraining. Maar wat moet ik in de tussentijd?
Dat is t zelfde inderdaad. Als je tevreden bent met je huidige psych zou ik aankaarten dat december je echt te lang duurt en dat je heel erg bang bent dat t verkeerd met je gaat. Voor crisis gevallen kunnen ze altijd wel plek maken.. Weten ze van je drugs gebruik? Zo niet, open kaart spelen. Des te opener jij bent, des te hulpvaardiger zij zijn. En ja, psychiaters weten wel vaak wat goed past bij een bepaald ziektebeeld. Maar ieder persoon is verschillend en reageert anders of medicatie. En als dit niet helpt voor jou dan moeten zij je helpen met t vinden van een beter alternatief.
[SF] Safiertje zei:
Hmm , door het open kaart te spelen over drugsgebruik ben ik vroeger nog naar een instelling gevlogen.
Maar dat vind ik eigenlijk ondertussen al terecht.
Nu ben ik daar wel eerlijk over met mijn psycholoog , ik ben zo danig geminderd dat ze mij haast niet meer kunnen aaspreken op dat vlak.
Maar inderdaad.
Bier , je zou best open kaart spelen.
Als ze jouw verhalen horen met het weglaten van het drugsgebruik , gaat men volgens mij niet zo snel ontdekken waardoor je je altijd zo voelt.
We hebben het allemaal goed met je voor , maar je moet aanvaarden dat drugs er niet altijd zal zijn voor jou te 'troosten'.
Drugs moet je gebruiken voor de fun , en niet voor bepaalde gevoelens weg te stoppen ergens diep in je.
Vroeger toen ik me slecht voelde ging ik nooit een joint gaan roken of iets anders gaan gebruiken.
Puur omdat ik zelf weet dat ik dan te zwak ben om de volgende keer geen neen te zeggen.
Gebruik drugs gematigd , en niet alsof het snoepjes zijn.
Similar threads
