Tijd van bezinning - waar?

[Alinde]

Broer weet volgens mij niet dat ik heel actief was voor een stichting, in 2021 en 2022.

Hij heeft het over ‘helemaal niks te doen’ enzo maar ik heb het met die stichting heel druk gehad alleen dat ligt buiten zijn interessegebied en blikveld.

Hij wil ook dat ik mijn dagen helemaal vol plan maar dat is echt niet goed voor me. Ik ken veel mensen met ‘iets psychisch’ die 1 ding op een dag doen. Dus als je GGZ afspraak hebt in de middag, niet s ochtends en s avonds ook van alles plannen.
En als je in de avond vergadering hebt, overdag rustig aan en misschien de dag daarna ook.

Hij doet een beetje alsof ik niks bereikt heb. Maar omdat bijv die stichting hem niet interesseert, vraagt hij er ook niet naar en dan ‘bestaat het niet’. Hij is zelf niet echt van het vrijwilligerswerk. Ik ben op mijn 17e begonnen met vrijwilligerswerk en heb heel veel gedaan. Vluchtelingenwerk, jeugdwerk, natuureducatie.

De rol van mijn broer zou wat kleiner moeten worden, maar de SPV zegt juist, regel het maar met je broers samen.

Misschien bel ik heel even Digiteam zodat ik toch rustig kan slapen.

 

[_shikantaza]

Broer weet volgens mij niet dat ik heel actief was voor een stichting, in 2021 en 2022.

Hij heeft het over ‘helemaal niks te doen’ enzo maar ik heb het met die stichting heel druk gehad alleen dat ligt buiten zijn interessegebied en blikveld.

Hij wil ook dat ik mijn dagen helemaal vol plan maar dat is echt niet goed voor me. Ik ken veel mensen met ‘iets psychisch’ die 1 ding op een dag doen. Dus als je GGZ afspraak hebt in de middag, niet s ochtends en s avonds ook van alles plannen.
En als je in de avond vergadering hebt, overdag rustig aan en misschien de dag daarna ook.

Hij doet een beetje alsof ik niks bereikt heb. Maar omdat bijv die stichting hem niet interesseert, vraagt hij er ook niet naar en dan ‘bestaat het niet’. Hij is zelf niet echt van het vrijwilligerswerk. Ik ben op mijn 17e begonnen met vrijwilligerswerk en heb heel veel gedaan. Vluchtelingenwerk, jeugdwerk, natuureducatie.

De rol van mijn broer zou wat kleiner moeten worden, maar de SPV zegt juist, regel het maar met je broers samen.

Misschien bel ik heel even Digiteam zodat ik toch rustig kan slapen.

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

 

[Alinde]

Digiteam lijkt in gesprek. Misschien bel ik ze morgen even.

Namelijk mijn broer gaat steeds mee naar SPV en dat is ook omdat er voor die tijd geen overzicht meer was in behandeldoel en medicatie. Ook voor mijzelf niet. En dan praat ik over de tijd dat ik nog geen wijn en benzo’s misbruikte.

Broer denkt dat als ik eenmaal aan het werk ben, alles is opgelost. Hij en de spv zettten me nu onder druk om een weekschema uit mijn mouw te schudden met alle dagdelen ingevuld maar dat is helemaal de bedoeling niet. Broer zelf sport niet, is niet creatief en dat moet hij helemaal zelf weten maar ik moet wel een beetje mijn dingen kunnen doen.

Ik heb vorige keer al best kont tegen de krib gegooid.

Misschien kan ik toch nog ergens een paar dagen weg deze zomer. Ik ben een volwassen vrouw en mag dat toch zeker zelf bepalen. Nogmaals dit krijg je met ‘beter worden doe je thuis’. De familie wordt er heel erg in betrokken.

 

[Alinde]

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

Dank je wel. Idd ‘herstel’ is het goede woord. Ik kan letterlijk niet zo goed herstellen als elke ochtend de wekker gaat en ik aan moet staan. Op een gegeven moment heb ik een weekje vrij nodig en als ik daar te laat mee ben, is een week te kort.

En bijv nu, dat er van WMO iemand komt wat alleen maar meer werk is, zegt mijn broer ‘je wilde toch sociale contacten’.
Maar ik bedoel niet hulpverleners. Die WMO wil over trauma’s praten enzo, ik knap daar niet van op.

Het heftige is dat ik destijds, toen ik psychotisch was, ook door moest van de familie. Ik kwam op het punt dat ik MOEST rusten maar ik moest door van ze. Ik kan niet teveel in detail treden.
Op een gegeven moment was ik zoveel etmalen wakker dat gesloten opname noodzakelijk was. Daarna heb ik mijn familie in die zin op afstand gehouden.

Nu niet teveel aan denken.

Bedankt voor jullie support steeds.

 

[Alinde]

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

 

[Koffieb00n]

Wie plant er in hemelsnaam oud en nieuw in juli
EN niet 1 persoon maar 3 hahaha. Ik snap je reactie volkomen

Huilen kan hartstikke fijn om even te ontladen!

 

[_shikantaza]

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Toch juist superkoel dat je vrienden aan je denken en een leuk uitje organiseren? Dat je hoofd nu niet bij oud & nieuw is snap ik ook wel, maar wat is het alternatief voor O&N dan?

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Goed gedaan.

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Ik zou willen dat ik vaker kon huilen. Prima om dat eruit te laten. Dat lucht ook op.

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Precies. als je goed beargumenteert waarom (als ze daar ueberhaupt al naar vragen) dan volgt er vast wel begrip.

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

Zo veel rustiger zonder mobiel. Goede stap. Zet 'm uit voor jezelf en houd 'm niet aan voor een ander. 👍

 

[MR_CHIP]

@dupont
Ik zou willen dat ik vaker kon huilen.


same,
al lukt het me steeds meer om me te laten gaan , huilen is een goede iets en moet ik niet als een negatief / ik ben zwak iets zien

 

[Alinde]

Dank jullie wel 🙂

‘De dag dat oud en nieuw online komt’ is altijd een happening. Maar dat was altijd in oktober.
In de Coronatijd is de groep opgesplitst in kleinere groepen.

Ik zat gisteren tijdens het boodschappen doen vast tussen 2 poortjes van AH (ja zulke dingen krijg ik voor elkaar) en allemaal van dat soort dingen. Wist niet dat ‘de dag dat O&N online zou komen’ dit jaar in juli zou vallen.
Ik kon de app-kanonnade even niet handelen. En wetende dat er een kans is dat ik nu te laat ben, heb ik het even laten rusten.

Ik weet het gewoon nog niet. Er is ook overal drank tijdens zo’n weekend. Ik kon dat niet gisteren in een paar minuten besluiten. Er is zoveel gebeurd, ik weet niet eens hoe de dag van morgen eruit ziet.

Wel staat er in augustus een festival gepland met een paar van die mensen en dat zie ik wel zitten. De berichtgeving daar omheen ging iets rustiger.

Vandaag de eerste keer dat ik weer een hele dag alleen ben. Op een ‘gewone’ dag begon ik begin van de middag een fles wijn en voor het slapen gaan het laatste glas. Dus een fles gespreid over de middag en avond. Dan bleven mijn gedachten onder controle.

Die had ik dus vandaag niet. Ben wat blaadjes gaan opruimen in de straat.

Vandaag een berichtje van de oud-voorzitter van mijn vrijwilligerswerk. Ik denk de laatste persoon die ik nog echt heb gesproken voor ik in crisis raakte. Die wist van mijn gerommel met de medicijnen. Van de vriend met wie ik een relatie zou gaan beginnen. Van alles wat mij in december en januari van slag had gemaakt.

Hij merkte destijds dat ik niet oké was tijdens de vergadering. Ik had niets gedronken maar misschien juist daardoor… Maar omdat daar net het bestuur wisselde hadden we niet echt meer met elkaar te maken. Nu denk ik: Ja Karel weet wat er allemaal speelde.

Mijn familie neemt dat met die man niet erg serieus want ze hadden die hele man nog nooit gezien en ik was gewoon uit balans. De relatie-man. Maar hij was wel degelijk de trigger. Het is een soort jeugdliefde. Was. Hij zelf noemde het eeuwige liefde. We zijn al 17 jaar met elkaar in contact. Waren. Bij tijd en wijlen. Zo iemand kan je maken of breken als je elkaar al zo lang kent. Hoop geven en alle hoop weer wegnemen.
En toen stortte ik in het ravijn.

Afgelopen januari wilde ik behang uitzoeken en mijn moeder ging mee maar er kleefde iets raars aan. Ik zei ook: ik doe gewoon alles wit, ik kan altijd nog dingen ophangen. Nee zij wilde nog een keer naar nog een winkel. Nu blijkt dat ze na hun ongeluk weer wilde ‘oefenen met rijden’. Ik kon er toen de vinger niet op leggen, waarom die ritjes zo onprettig waren. Ze had me daar ook niet mee moeten belasten.

Ik wil voorlopig helemaal niet meer met haar in de auto. Het zijn uitgelezen momenten om over mijn vader te klagen en ik kan geen kant op. Mag zelf niet rijden Ivm medicatie. Gisteren de ‘Bill of rights’ geleerd en ik heb het recht om niet in de auto te willen 🙂

 

[Alinde]

Gr. Weer moet ik ergens inloggen.

Nee ik weet niet waar mijn wachtwoord is. Ik kan dit allemaal niet hoor.

 

[Alinde]

Nou even de stad in gegaan, smoothie gehaald.

Zit nu al vol met dronken mensen. Niet aantrekkelijk.

Heb nu contact met iemand die tegen betaling hier kan helpen schoonmaken. Ik kan het nu missen en ik wil weer controle hebben.
Niet wachten tot dat hulpverleners x en y en z de agenda’s naast elkaar gelegd hebben na de vakantie.

Ik denk dat ik zelf gewoon geen talent heb om het schoon en netjes te houden. En dat ik liever een baan zoek en dan iemand laat schoonmaken terwijl ik weg ben.
In plaats van die hulpverleners die het samen willen doen. Mijn keuken is klein en is niet zo geschikt voor ‘samen’.

Ik heb zelf schoonmaakwerk gedaan (niet zo lang) en dan lag er een briefje met wat er gebeuren moest en dat deed ik.
Geen discussies waarom die mensen het zelf niet gedaan hadden etc etc.

Die WMO kan wel komen maar ik kan niet de hele zomer gaan wachten op nieuwe afspraken. Er moet nu iets gebeuren.
En ik wil de baas zijn.

 

[Alinde]

Over dat huilen.
De keren dat ik heb moeten huilen, ‘moest’ ik elke keer meteen praten.

is dat heel Nederlands ofzo?

Alleen bij muziektherapie mocht ik naar een plaatje kijken en muziek luisteren en gewoon huilen.
Die docente is ook niet van NL afkomst.

Ik heb overigens ook heel veel jaren niet kunnen huilen. Het komt nu weer wat los.

Maar ook bij GGZ, je moet je al op de wc opsluiten als je even je tranen wilt laten gaan. Maar dan voel ik me weer schuldig dat ik het toilet bezet houd want er zijn niet zo veel toiletten.

 

[Alinde]

Nou… het was weer praten praten.

Maar ik denk dat we nu bij de kern waren.
Wat als de familie zegt, het is crisis. En ik zelf zeg: Het is crisis.
En de SPV zegt: Het is geen crisis.

Ik heb in april 60 stuks lorazepam geslikt in 2 dagen. Niet uit het illegale circuit maar van de apotheek.
Niet uit suïcidale overweging maar ik dacht dat ze niet werkten, dat het placebo’s waren. Ik was in de war.

In de dagen daarna heb ik verslavingsklinieken gebeld en ik had 1 gevonden die plek zou hebben binnen 2 tot 3 weken.

GGZ wilde het daar niet over hebben, de familie moest me maar helpen.

Nu moet er een crisisplan komen. Maar we kunnen eindeloos plannen maken maar als er in geval van crisis gezegd wordt: dit is geen crisis, wat dan?

Eigenlijk was ik al ernstig in de war, in januari al.

Enerzijds ‘mijn probleem’, anderzijds worden verwarde mensen al 100 jaar opgenomen, alleen nu niet meer in onze regio. (Aan beide kanten van de familie zijn mensen opgenomen geweest in de jaren 50/60 en dat was niet door drank, we zijn psychosegevoelig).

Nu is iedereen boos op de meneer van WMO maar dat is niet waar het mis ging.

(verder al ruim 2 maanden clean van alcohol. Pammen is nog lastig maar max 2 mg per dag en ik bestel niet meer illegaal. En op de wachtlijst van Brijder)

 

[Alinde]

Ben ik weer even.

Drukke week gehad en ik zit regelmatig tegen flauwvallen aan.
Woensdag ook een heel intensief gesprek gehad weer met broers en GGZ.

Paar dagen eerder had ik jongste broer gevraagd mij met rust te laten. Waarmee ik bedoelde ‘laat mij NU maar even met rust’.
Ik gaf namelijk herhaaldelijk aan dat mijn hoofd vol zat en dan volgden er lange apps met dat er altijd nog wel meer bij kan dan je denkt en dat een week een heleboel uren heeft etc etc en ik werd er zo gek van en zo verdrietig en was blij dat hij inderdaad ophield na mijn appje.

Maar het had hem behoorlijk geraakt. En hij wist ook niet of hij nog welkom was op het familiegesprek. En hij had me ge-appt of het nog de bedoeling was dat hij kwam en ik zag dat pas 3 kwartier voor aanvang van het gesprek.

Geappt dat hij zeker welkom was. Ik ben bij GGZ beneden in de gang gebleven om het eerst oké te maken met broertje.
Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Het is te druk soms. Ik dissocieer soms ook een beetje en dat laat ik dan ook gebeuren.
Mijn spv zegt dat ze niet aan mijn gezicht ziet als het crisis is, zoals in april idd gebeurd is.
Ik ben ook altijd bezig signalen te verbergen. Moest mij gedragen als een dame vroeger. Nu denk ik: dan val ik maar flauw, dan dissocieer ik maar, dan gooi ik mijn kont maar tegen de krib.

Het wordt nu ietsjes rustiger en de Spv gaat ook op vakantie. Tussendoor waarschijnlijk 1 x een vervanger, diegene ken ik goed.
Ik denk dat ik bij de vervanger ook ga vragen waarom de afbouw van de medicatie niet gemonitord wordt.
Ben bijv destijds door de seroquel aangekomen. En ik val nu best snel af (vandaar de flauwtes denk ik). Lijkt me goed eea in de gaten te houden. Kan ook zijn dat ik in de overgang kom maar als er geen arts naar kijkt dan weet je het niet.

Geen alcohol gedronken. Dinsdagavond stond wel iemand iets te vertellen met grote gebaren met een glas rode wijn in zijn hand. Omg dat rook lekker. Dit zal nog wel vaker gebeuren.

 

[Alinde]

Dank jullie voor de likes en smileys steeds.

Ik ben zo ontiegelijk moe. Ben nu 1,5 week terug in mijn eigen huis. Eén factor waarvan ik moe ben, is het telkens naast elkaar leggen van agenda's van SPV, arts, WMO, familie, etc. Waarbij het er eigenlijk steeds op neer komt dat ik zeg: Plannen jullie maar, ik voeg mij wel. Want anders kan er helemaal niks, mijn broers hebben hun werk, mijn ouders hebben de oppas en hun medische afspraken, etc. En de hulpverleners nu vakanties.

Er gaat nu steeds 1 broer mee, sowieso. Eigenlijk is de behandeling soms best een rommeltje geweest waarbij er sinds 2018, de vorige psychiater, steeds meer medicatie bij gekomen is in hogere doseringen. En ja, je voelt je slecht, hoopt op deze keer ECHT een wonderpil, etc. En dan heb ik ook nog heel vaak een optie voor een nieuw medicijn geweigerd. Die man geloofde serieus dat als je stemming niet stabiel is, je steeds meer stemmingsstabilisatoren moet toevoegen. Life events etc telden daarin niet mee.

Anyway, steeds de agenda's naast elkaar en dan is de intake met de Brijder nog steeds niet geweest en ook niet gepland. Omdat ik de laatste week een aantal keer niet lekker ben geworden, zal ik een afspraak met de huisarts maken. Licht in het hoofd, zwart voor de ogen. Ik had vorige week ook een vrij zware menstruatie, dit lijken me klachten voor de huisarts.

Verder denk ik dat alle dingen die gebeurd zijn tijdens gebruik, niet helemaal verwerkt zijn en dat dat nu nog komt. Ook het minderen van de antipsychotica werkt mee natuurlijk. Ik ben veel met Tinder bezig geweest in het laatste jaar van gebruik. Vaak bleef het bij online contact, ik ben niet iemand die 'hallo' zegt en een uur later bij iemand op de stoep staat. Maarja meestal onder invloed zitten appen waardoor de gesprekken misschien ook soms wat raar geworden zijn. Op het laatst kon ik niet meer normaal typen, combi alcohol en benzo's. Er waren twee dates (aug 22 en okt 22) met wie ik zelf wel serieuzere intenties had. Dat is toen raar gelopen en daar heb ik wel de nodige flessen wijn bij genomen. Bij eentje dacht ik de eerste date dat het ECHT klikte maar hij ging op vakantie en was vaag over hoe lang. Nooit meer wat van gehoord terwijl ik wel een week of 3 in de veronderstelling was dat hij weer iets zou laten horen. Of nouja, stiekem weet je het na 1 week zonder contact ook wel maar je gaat het goed praten, dat zijn telefoon misschien weg is ofzo.

Met de ander ben ik een paar weekenden samen geweest. In de zin van samen slapen, samen zijn, samen eten, veel praten. En voorafgaand aan de eerste date veel contact en veel bellen. Die jongen (want het was met 42 nog een jongen) had iets van een hechtingsprobleem ofzo want opeens sloeg het om. Hij had gezondheidsproblemen en daar kreeg hij meer last van maar hij wilde mij ook niet meer zien, geen ziekenbezoek, niks. Hij dacht dat hij snel zou opknappen maar op een gegeven moment heb ik het maar telefonisch 'uit gemaakt'. Ook al was het misschien niet eens aan, ik had toch behoefte om het af te sluiten. Heb nog iets teruggebracht wat van hem was maar hij deed niet open, had al gezegd dat hij niet open zou doen.
Het is rot als iemand niet eens meer face to face de moeite neemt om het af te sluiten. In goeden doen was ik misschien al veel eerder duidelijk geweest. Hij appte namelijk ook elke dag hoe ontzettend ziek hij was. Maar zo onder invloed van drank en benzo's.... en misschien had ik ook een terugval in Seroquelgebruik.
Anyway het moet allemaal een plekje krijgen nu ik niet meer zo verdoofd ben. En nog steeds alleen... vooral.

Met de WMO-man ging het goed. Hij zei ook, dat mocht ik een terugval krijgen, ik wel gewoon open kan doen voor hem. En hij kon zich ook voorstellen dat op een gegeven moment alle medicatie 'wisselend gebruik' is geworden. Niet alleen de benzo's.

Apart want het verhaal begon met de verslaving. Inmiddels met alle GGZ en plannen maken en schema's invullen gaat het over van alles, maar niet meer over verslaving. Ik heb de indruk dat ze denken: De alcohol is gestopt en 2 mg benzo's zijn aanvaardbaar.

Maarja het is nog steeds in beheer. Qua alcohol gaat t wel, ik sta niet kwijlend in de winkel ofzo. Qua benzo's moet ik eerlijk zijn: Het is goed dat ik ze zelf niet tot mijn beschikking heb.
Af en toe krijg ik die kop niet rustig.

Verder zegt GGZ bij alles 'laat je familie maar helpen'. Alsof ze niet zien dat we nu in een patroon komen met allerlei verwachtingen waar ik mij totaal niet goed bij voel. Gelukkig is er een (vage) vriendin met auto, die wel wil helpen bij praktische dingen. Het blijft lastig, bovenwoning, geen lift, geen goed contact met de buren. En veel kennissen druk met carrière en kleine kinderen en dan is mijn ladekastje dat maar beneden blijft staan, geen prioriteit.

 

[Alinde]

Trouwens, ik merk dat ik verslaafde mensen een heel fijne vibe vind hebben. Althans hier op het forum.
Maar ook op de meetings.

Ik zit al heel lang op wat psychiatrie-gerichte fora en hoewel ik eentje heel fijn vind... is de rest zo.... pappen en nathouden ofzo. Mensen zitten misschien ook vol medicatie.

 

[_shikantaza]

@Alinde op zich niet gek dat je duf bent of snel wordt met al je medicatie... de Benzo's alleen al. Mijn ervaringen met psychiatrie zijn niet al te positief hoor, dus neem het met een korrel zout. Ik had op een gegeven moment geen zin om klachten met een psychiater te bespreken omdat hij me dan nóg meer pillen zou geven. Gelukkig waren alle problemen te herleiden naar verslaving / drugsgebruik en was clean worden en "rust, reinheid en regelmaat" de oplossing. Niet dat dat zo makkelijk was, dat duurde jaren en een pilletje werkt een stuk sneller

En ja, verslaafden in herstel, zeker als ze dat al langer zijn, zijn vaak heel bewust in de omgang en hebben kleine ego's.

 

[MR_CHIP]

idd in de psychiaterie is vaak medicatie de oplossing denken/vinden ze
ik denk totaal van niet nu ik wat langer clean ben begin ik zelfs weer emoties te voelen en gelukkig kan zijn zonder drugs/medicatie en me rust neem door normale dingen te doen ipv eventuele benzo's die ze wouden opdringen

 

[_shikantaza]

idd in de psychiaterie is vaak medicatie de oplossing denken/vinden ze
ik denk totaal van niet nu ik wat langer clean ben begin ik zelfs weer emoties te voelen en gelukkig kan zijn zonder drugs/medicatie en me rust neem door normale dingen te doen ipv eventuele benzo's die ze wouden opdringen

En als je echt hard aan je herstel gaat werken wordt het nog 10x mooier allemaal 👍

 

[Mindless]

Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Goed dat je even zijn grote zus was (ben je ook zo te lezen) en ook dat hij dat moment toeliet.

En dat van "voorbij gegroeid" zijn op vlak van zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen zegt lang niet alles. Het is ook nogal zo dat wij in deze (westerse) maatschappij heel erg gericht zijn op deze dingen, in die mate dat iemand zich puur op deze dingen kán richten en hierover enkel lof van zijn/haar omgeving kan ontvangen. Zo kan het lijken dat iemand al zijn "zaakjes op orde" heeft, maar dit zijn relatief oppervlakkige zaken qua het welzijn van een mens. Ja, het zijn in bepaalde zin positieve dingen, maar het zijn heel naar de buitenwereld toe zichtbaar positieve dingen. En zoals gezegd zijn er dus een hoop mensen die (imo toch) op deze manier wat oppervlakkig naar welzijn kijken, in de zin van dat als al die dingen goed zitten, dat het goed met iemand gaat en anders niet.

Uit jouw berichten hier merk ik op dat je zelf eigenlijk heel goed ziet wat je nodig hebt, maar dat je omgeving dit minder goed doorheeft. Dat kan echt lastig zijn, vooral omdat de maatschappij eigenlijk dat wat oppervlakkige beeld van welzijn bevestigd.

Inderdaad wel zuinig zijn op je familie, maar ga nou ook niet tegen je gevoel in dingen doen. Wel lastig dit.

 

[Alinde]

Dank jullie wel!!! Ik wil later wat dieper er op in gaan, er worden goede mooie dingen gezegd.

Vanmorgen hoorde ik dat we een familielid gaan verliezen. Zij leeft al heel lang met kanker en nu gaat het helaas snel achteruit.

Het blijft raar, ik een gezond lijf maar soms geen levenslust. Of is mijn lijf ziek gemaakt?

In mei is een neef overleden. Overleden aan zijn alcoholisme. Tussen alle gemengde gevoelens realiseer ik mij vooral: het gaat dus niet vanzelf over.
Hij was vaak opgenomen geweest maar zijn lichaam en geest waren al onomkeerbaar beschadigd.

De rest van de familie heeft het niet, van vaders kant. Alleen hij en ik.

Volgens mij werkt hier alles nog, mijn brein en lichaam. Geheugen is heel goed. Ik heb wel tegen Brijder gezegd: Ik ben nu nog te redden.

Ik ben niet op de uitvaart geweest… sterker nog… op het moment dat de kist de grond in ging hadden wij crisisgesprek omdat ik me in die dagen een slag in de rondte had gezopen. Je kon de uitvaart online kijken en ik heb dat een paar keer gedaan. Mijn nicht sprak: De alcohol verdoofde zijn pijn, maar nam zijn kracht en levenslust weg.

En dat herken ik. Heb geen druppel meer gedronken na haar woorden.

Ben nu iets aan het maken voor de directe familie van degene met kanker. Zulke lieve mensen….

 

[MR_CHIP]

heel veel sterkte en succes

 

[Alinde]

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

 

[_shikantaza]

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Klinkt mij alsof je wel baat zou kunnen hebben bij het doorlopen van de 12 stappen van NA met een sponsor samen.

Dat koken (en slechte zelfzorg in het algemeen voor mij) klinkt me heel bekend in de oren. Was me in actief gebruik ook altijd teveel en ik koos veel te vaak voor iets makkelijks. Terwijl ik koken altijd leuk vond… Ik ben de draad wel weer aan het oppakken. Koken is eigenlijk niet zo veel moeite en gezond eten vind ik fijn en heb ik ook nodig. Begin van ‘t jaar echt goed mee bezig geweest. Verwatert de laatste tijd weer steeds meer.

@Alinde waarom laat je je boodschappen niet bezorgen? Hoef je niet te zoeken en krijg je toch gezonde ingrediënten thuis.

 

[Alinde]

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

 

[_shikantaza]

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

 

[Alinde]

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

 

[Alinde]

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

 

[Koffieb00n]

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

 

[Alinde]

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

 

[Alinde]

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.

 

[Alinde]

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

 

[_shikantaza]

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

Ik weet wel zeker dat ‘t te vroeg voor je is.

 

[Koffieb00n]

Ik raad het festival ook af. Zijn echt veel triggers hoor en vergis je niet in de onbewuste groepsdruk of het gevoel er niet bij te horen. Mensen in mijn NA groep zeggen: sla het eerste jaar in herstel alle feestjes maar even over.

 

[Alinde]

Hmmm ik dacht meer aan de drukte. En de lange reis. Het is jammer want ik zie die vrienden niet zo vaak. Maar ik voel me nu zo ongelofelijk belabberd dat ik er ook niet de energie voor heb.

Qua alcohol ben ik clean sinds begin mei. Maar met de pillen deze week de mist in gegaan. Ik heb de pillen van 3 dagen, gebruikt in 2 dagen.

Ze zijn nog in beheer bij mijn moeder dus ik heb het wel opgebiecht.

Ben gewoon heel druk in mijn hoofd geweest en nu dat is omgeslagen voel ik mij echt ellendig. Echt ziek. Vandaag wel naar wrap cursus geweest maar zo weinig energie.

Vorig weekend ook al heel erg moe. Afgelopen dinsdag knop om gezet voor de dierentuin maar ook daarmee mezelf voorbij gelopen.

Voel me ziek van vermoeidheid, bah.

 

[Alinde]

Ben nu weer nachtje op t platteland bij familie. Ik kan zo slecht tegen alleen zijn. Al een paar jaar, maar met wat wijntjes ging het wel.

Mijn gedachten gaan dan vastlopen. We hadden een opdracht van de wrap cursus waardoor ik ook erg met verleden bezig was. (Na telefonisch overleg heb ik de opdracht ook even terzijde geschoven)

Even wennen aan t idee dat het festival aan me voorbij gaat. Ik had eerst nog t plan van daaruit nog een aantal dagen weg te gaan. Maar t lukt dus ook nog niet zo goed om de medicatie zelf te beheren.

 

[_shikantaza]

Hmmm ik dacht meer aan de drukte. En de lange reis. Het is jammer want ik zie die vrienden niet zo vaak. Maar ik voel me nu zo ongelofelijk belabberd dat ik er ook niet de energie voor heb.

Qua alcohol ben ik clean sinds begin mei. Maar met de pillen deze week de mist in gegaan. Ik heb de pillen van 3 dagen, gebruikt in 2 dagen.

Ze zijn nog in beheer bij mijn moeder dus ik heb het wel opgebiecht.

Ben gewoon heel druk in mijn hoofd geweest en nu dat is omgeslagen voel ik mij echt ellendig. Echt ziek. Vandaag wel naar wrap cursus geweest maar zo weinig energie.

Vorig weekend ook al heel erg moe. Afgelopen dinsdag knop om gezet voor de dierentuin maar ook daarmee mezelf voorbij gelopen.

Voel me ziek van vermoeidheid, bah.

Probeer toch maar actief te blijven. Wandeling iedere dag op een vast tijdstip bijvoorbeeld.

 

[Alinde]

Ik voelde me zo slecht en negatief en kon de nacht van zondag op maandag geen rust vinden.

Maandag terugval gehad met alcohol. Het verdient geen schoonheidsprijs. Was bijna 3 maanden clean.

Ik had zoveel spanning in mijn lijf, kon helemaal niet lekker liggen. De gedachte aan alcohol maakte me nog enigszins rustig. En toen heb ik maandag wijn gehaald.

 

[Alinde]

Ik krijg dat hoofd van mij soms echt niet meer rustig.
Ik heb nog geen nieuwe manier gevonden om de gedachten rustig te krijgen.

Ik heb me vrijdag bij de wrap-cursus ook niet fijn gevoeld. Al die persoonlijke dingen van iedereen… en ik was zo moe.

Soms is het net even te blij allemaal. We kregen ook een kaart, daar kon je iets aan jezelf schrijven en die sturen zij dan op, later in het jaar. Maar ik was alleen maar negatief. Heb het nog niet gedaan. Tegen je zin zo’n kaart schrijven en dan elke keer als je de brievenbus open doet, bang zijn dat dat ding er in zit.
Het was ff niet het moment.

 

[_shikantaza]

Ik krijg dat hoofd van mij soms echt niet meer rustig.
Ik heb nog geen nieuwe manier gevonden om de gedachten rustig te krijgen.

Ik heb me vrijdag bij de wrap-cursus ook niet fijn gevoeld. Al die persoonlijke dingen van iedereen… en ik was zo moe.

Soms is het net even te blij allemaal. We kregen ook een kaart, daar kon je iets aan jezelf schrijven en die sturen zij dan op, later in het jaar. Maar ik was alleen maar negatief. Heb het nog niet gedaan. Tegen je zin zo’n kaart schrijven en dan elke keer als je de brievenbus open doet, bang zijn dat dat ding er in zit.
Het was ff niet het moment.

Joh, het komt wel weer goed. Heb je jouw piekergedachten met iemand gedeeld?

Wat zou je er van vinden om een kaart of brief te schrijven aan Alinde van 6 jaar oud? Zou dan een liefdevole boodschap kunnen opbrengen?